Przedstaw działania supermocarstw, które były przykładem realizacji polityki odprężenia

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.05.2024 o 10:10

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 25.04.2024 o 18:16

Polityka odprężenia, znana także jako détente, to okres poprawy relacji między Związkiem Radzieckim a Stanami Zjednoczonymi oraz ich sojusznikami na Zachodzie pod koniec zimnej wojny. Przedstawiało to próbę złagodzenia napięć i uniknięcia konfrontacji zbrojnej między dwoma supermocarstwami. Działania w ramach polityki odprężenia miały miejsce głównie w latach 60. i 70. XX wieku.

Jeden z pierwszych kroków w kierunku odprężenia był podpisanie traktatu o zakazie prowadzenia prób nuklearnych w atmosferze, przestrzeni kosmicznej i pod wodą przez Stany Zjednoczone, Związek Radziecki i Wielką Brytanię w 1963 roku. To porozumienie miało na celu kontrolę rozwoju i testowania broni jądrowej, co stanowiło przełom w kwestii kontroli zbrojeń.

Kolejnym istotnym wydarzeniem było zawarcie Traktatów SALT (Strategic Arms Limitation Talks) I i II. SALT I, podpisany w 1972 roku, obejmował szereg umów o ograniczeniu zbrojeń między oboma mocarstwami. Porozumienie koncentrowało się na redukcji liczby systemów rakiet balistycznych. Pomimo podpisania SALT II w 1979 roku i dalszych postępów w ograniczaniu broni strategicznej, traktat nie wszedł w życie z powodu interwencji ZSRR w Afganistanie, co spowodowało nasilenie napięć między mocarstwami.

Inną ważną inicjatywą w ramach odprężenia była podróż Richarda Nixona do Moskwy w 1972 roku. Nixon był pierwszym prezydentem USA, który odwiedził ZSRR podczas sprawowania urzędu, co miało charakter symboliczny i dyplomatyczny, otwierając nową erę w stosunkach międzynarodowych. Podczas tej wizyty Nixon negocjował umowy dotyczące współpracy w badaniach kosmosu, mające na celu zacieśnienie więzi między supermocarstwami poprzez wspólne prace naukowe i technologiczne.

Zmiany w relacjach między USA a Chinami również odzwierciedlały wpływ polityki odprężenia. Wizyta prezydenta Nixona w Chinach w 1972 roku przyczyniła się do normalizacji stosunków z tym krajem, otwierając drogę do większej współpracy gospodarczej i dyplomatycznej. Ten przełom jest czasem nazywany "ping-pongową dyplomacją", co podkreśla, że sport stał się narzędziem politycznego zbliżenia.

Polityka odprężenia miała także wpływ na Europę, co było widoczne na Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie zakończonej podpisaniem Aktu Końcowego w Helsinkach w 1975 roku. Dokument ten zobowiązywał trzydzieści pięć państw, w tym USA i ZSRR, do poprawy bezpieczeństwa w Europie oraz poszanowania praw człowieka.

Te działania były próbą zmniejszenia ryzyka konfliktu i zahamowania wyścigu zbrojeń, co było istotne w okresie zimnej wojny, gdy obawy przed konfliktem nuklearnym były ogromne. Polityka odprężenia spotykała się jednak z krytyką i trudnościami, które w końcu doprowadziły do jej osłabienia pod koniec lat 70. i na początku lat 80.