Dwóch bohaterów literackich, którzy doświadczyli samotności w tłumie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.04.2024 o 10:15

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 29.04.2024 o 3:12

Samotność w tłumie to motyw, który niejednokrotnie pojawia się w literaturze, a epoka pozytywizmu w Polsce dostarcza szczególnie bogatych przykładów bohaterów doświadczających tego uczucia. Dwoma postaciami, które w bezbłędny sposób ilustrują ową izolację są Wokulski z "Lalki" Bolesława Prusa oraz Tomasz Judym z "Ludzi bezdomnych" Stefana Żeromskiego.

Postać Stanisława Wokulskiego z "Lalki" Bolesława Prusa jest doskonałym przykładem kogoś, kto mimo pozornej integracji z otoczeniem, wewnętrznie odczuwa głęboką samotność. Wokulski, jako bogaty kupiec i przedsiębiorca, zewnętrznie wydaje się być częścią elity społecznej Warszawy. Jednak jego miłość do Izabeli Łęckiej, kobiety z wyższych sfer, sprawia, że doświadcza on wyobcowania nie tylko ze względu na bariery klasowe, ale i osobiste niezrozumienie. Wokulski jest postacią tragiczną, ponieważ jego uczucie, choć ogromne i szlachetne, zostaje odrzucone przez środowisko, które ceni przede wszystkim pozory i majątek. Jego samotność jest tym bardziej dramatyczna, że Wokulski jest świadomy swojego położenia, ale mimo to nie potrafi się wyzwolić z pułapki swoich emocji.

Z kolei Tomasz Judym z "Ludzi bezdomnych" Stefana Żeromskiego jest postacią, której samotność wynika z głęboko zakorzenionego poczucia odpowiedzialności społecznej i moralnej. Jako lekarz i społecznik, Judym poświęca swoje życie na rzecz poprawy warunków życia najbiedniejszej warstwy społecznej. Wysuwa ideę, że nauka i postęp mogą poprawić los ludzi. Jednak jego zaangażowanie, etyka pracy i ideały izolują go od reszty społeczeństwa, które często jest obojętne na los innych. Judym, podobnie jak Wokulski, znajduje się w sytuacji, w której jego osobiste zaangażowanie staje się źródłem samotności, ponieważ dzieli go od tych, którzy obojętnie podchodzą do problemów społecznych.

Obaj bohaterowie łączą się w swoim poczuciu izolacji wynikającym z różnych przyczyn, ale prowadzącym do podobnych konsekwencji. Wokulski i Judym są otoczeni przez ludzi, ale w fundamentach swojego istnienia pozostają samotni, niezrozumiani i często odrzucani. Ich samotność jest o tyle tragiczna, że płynie ona z dobrych intencji i wysiłków naprawienia świata wokół nich.

Analizując obie postacie, widzimy, że pozytywizm polski nie stronił od ukazywania głębi psychologicznej jednostki, borykającej się z problemami etycznymi i społecznymi swojej ery. Wokulski i Judym, choć różnią się środowiskami i aspiracjami, stają się uniwersalnymi symbolami człowieka próbującego odnaleźć sens i miejsce w świecie, który nieuchronnie prowadzi do odczuwania samotności w tłumie. Dzięki nim, pozytywizm polski zgłębia istotę ludzkiej egzystencji, ukazując, jak wielowymiarowy i skomplikowany jest każdy człowiek, zmagający się z własnymi dylematami na przecięciu osobistych przeżyć i społecznych oczekiwań.