„Śluby panieńskie” Aleksandra Fredry, a romantyczny wzorzec miłości

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.05.2024 o 11:48

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.05.2024 o 17:51

"Śluby panieńskie” Aleksandra Fredry to komedia, która odzwierciedla podejście do miłości zupełnie odmienne niż to, które dominuje w literaturze romantycznej. Komedia Fredry, będąca pełną humoru analizą uczuciowych nieporozumień, stanowi interesującą antytezę dla wzorca miłości romantycznej, w której dominują namiętność, tragizm i często tragiczne zakończenia.

W romantyzmie miłość jest przedstawiana jako najwyższa wartość, często osiągana poprzez intensywne emocje i dramatyczne akty. Weźmy na przykład Goethego "Cierpienia młodego Wertera", gdzie Werter popełnia samobójstwo z powodu niespełnionej miłości do Lotty. Podobne motywy występują w "Dziadach" Adama Mickiewicza czy "Giaurze" George’a Byrona. Miłość w tych dziełach jest źródłem cierpienia i konfliktów, prowadzących do tragicznych rozwiązań.

„Śluby panieńskie” prezentują zupełnie inne ujęcie miłości. Fredro skupia się na stopniowym budowaniu uczucia, podkreśla znaczenie wzajemności, zrozumienia i codziennego życia w tworzeniu trwałych związków. W dramacie miłość ewoluuje poprzez dialogi i zabawne sytuacje, które przybliżają bohaterów do siebie, a nie oddalają ich przez tragiczne konflikty.

Główni bohaterowie, Gustaw zamieniający się w Jana oraz Aniela i Klara, początkowo odnoszą się do miłości z dystansem lub sceptycyzmem. Jednak w toku akcji, przechodzą ewolucję, która prowadzi ich do pozytywnego rozwiązania w postaci małżeństwa, a nie tragizmu. Co istotne, Fredro pokazuje, że miłość może być przedmiotem rozsądnych wyborów i nie musi zawsze kończyć się rozpaczą.

Porównując te dwa podejścia widzimy, jak bardzo różnią się one w percepcja końca związku. W romantyzmie małżeństwo często jest przedstawiane jako grób miłości, gdzie uczucia umierają pod jarzmem codzienności. W „Ślubach panieńskich” małżeństwo stanowi spełnienie i cel relacji miłosnej, co wskazuje na zdrowsze i bardziej życiowe podejście do miłości.

Warto zauważyć, jak Fredro przewartościowuje romantyczne schematy, nadając im bardziej praktyczne i realistyczne oblicze, co może wydawać się bliższe współczesnym oczekiwaniom wobec miłości i związku. Ta zmiana perspektywy narzuca pytania o adekwatność i realizm przedstawienia miłości w literaturze, co Fredro wykorzystuje, by nie tylko bawić, ale i skłonić do refleksji.

Podsumowując, „Śluby panieńskie” można uznać za powiew świeżości i nowego spojrzenia w erze romantyzmu, gdzie dominowała idealizowana wizja miłości. Ostateczna reakcja Fredry na romantyzm, która wysuwa na pierwszy plan życiową i zdrową miłość, zrozumienie i wspólne dążenie do szczęścia, stanowi ważny punkt zwrotny w historii literatury. Fredro, zdecydowanie stanowiący antyromantyka, pokazał, że można pisać o miłości w sposób bardziej zgodny z realiami codziennego życia, co uczyniło jego dzieło nie tylko ciekawym literacko, ale i ważnym kulturowo.