Wypracowanie

„Non omnis moriar”. Żywotność horacjańskiego motywu w utworach: „Ku muzom” Jana Kochanowskiego i „Do losu” Juliana Tuwima

approve Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.05.2024 o 12:06

Średnia ocena:5 / 5

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Streszczenie:

Motyw „non omnis moriar” jest znany z dzieł Horacego, Kochanowskiego i Tuwima. Kochanowski wyraża wiarę w wieczność dzięki poezji, Tuwim natomiast podchodzi do tego z dużym sceptycyzmem. Motyw przetrwał próbę czasu, inspirując kolejne pokolenia.

Motyw „non omnis moriar”, czyli „nie wszystek umrę”, pochodzący z Ody Horacego, stał się uniwersalnym wyrazem pragnienia nieśmiertelności przez sztukę. Znalezienie tego refrenu w różnych epokach i kulturach świadczy o głębokim ludzkim pragnieniu transcendencji. W polskiej literaturze motyw ten znajdujemy zarówno u Jana Kochanowskiego, jak i Juliana Tuwima, choć każdy z tych poetów wniósł do niego własne niuanse i interpretacje.

Jan Kochanowski, jeden z najwybitniejszych poetów epoki renesansu, odnosi się do tego motywu w fraszce „Ku muzom”. W swojej twórczości Kochanowski często podkreślał znaczenie sztuki i literatury jako środków do osiągnięcia nieśmiertelności. W „Ku muzom” zwraca się do muz, które mają dla niego zapewnić wieczną pamięć po śmierci: "Kiedy mnie nie będzie wśród żywych, prowadźcie mnie u boku Apollina na Olimp". Jego prośba o prowadzenie do Apollina i na Olimp jawi się jako metafora osiągnięcia nieśmiertelności przez poezję.

Kochanowski ufa, że jego twórczość przetrwa próbę czasu, co jest bezpośrednim nawiązaniem do horacjańskiego motywu „non omnis moriar”. Fraszka ta rysuje obraz poety jako osobowości przenikniętej przekonaniem o wiecznej wartości literatury. W kontekście ogólnej struktury i formy, jego dzieło wydaje się być osobistym testamentem, w którym poeta już za życia ustala swoje miejsce w kanonie literatury.

Zupełnie inny ton w interpretacji tego samego motywu przyjmuje Julian Tuwim w wierszu „Do losu”. Poeta modernistyczny, znany ze swojej buntowniczej i często ironicznej postawy, podchodzi do idei nieśmiertelności z dużą dozą sceptycyzmu. W „Do losu” Tuwim zawiera gorzką refleksję na temat losu ludzkiego i efemeryczności życia, co stawia kontrast wobec horacjańskiej pewności o nieśmiertelności dzieł: "Zginę! Więc niech mi los pozwoli / na chwilę przed śmiercią / powrócić do bezsensu". Tutaj, zamiast celebracji nieśmiertelności, znajdujemy ironię i ból wynikające z przemijania.

Widać, że Tuwim, choć używa horacjańskiego motyfu jako punktu wyjścia, ostatecznie odrzuca jasność i pewność przekazu swojego antyka. Dla niego ważniejsza jest prawdziwość emocjonalna chwili teraźniejszej niż iluzoryczna nadzieja na wieczność. Pozostawia to czytelnika z pytaniem o rzeczywistą wartość pośmiertnej pamięci w obliczu nieuchronnego końca.

Analizując oba ujęcia, ujawniają się zarówno podobieństwa, jak i różnice w podejściu poetów do motywu „non omnis moriar”. Obaj artyści wyrażają w swoich dziełach zygmuntowską rozterkę nad losem człowieka po śmierci, jednak Kochanowski ma nadzieję na wieczność za sprawą poezji, podczas gdy Tuwim eksponuje nieuchronność zapomnienia i znikomości.

Współcześnie motyw „non omnis moriar” nadal rezonuje z nowymi pokoleniami czytelników i twórców, choć może być interpretowany na różne sposoby zależnie od osobistych przekonań i kontekstu kulturowego. Nadal stanowi on esencję ludzkiego dążenia do zostawienia czegoś trwałego po sobie, będąc zarazem motywacją do twórczej pracy.

Wnioskując, obserwując jak różni poeci w różnych epokach przystępują do motywu horacjańskiego, można zauważyć, iż nie tylko literatura się zmienia, ale zmienia się także ludzkie postrzeganie życia, śmierci i nieśmiertelności. W ten sposób „non omnis moriar” staje się nie tylko refleksją nad przetrwaniem po śmierci, ale także lustrzanym odbiciem czasów, w których literatura ta powstaje.

Napisz za mnie wypracowanie

Oceny użytkowników i nauczycieli:

Średnia ocena:5 / 5

Ocena: 5

Ocena: 5 Wypracowanie przedstawia bardzo głęboką i przemyślaną analizę motywu „non omnis moriar” w utworach Jana Kochanowskiego i Juliana Tuwima. Autor doskonale porównuje podejścia obu poetów do nieśmiertelności i wyraźnie przedstawia ich różnice. Analiza literacka jest bardzo szczegółowa i starannie argumentowana, a wnioski wyciągnięte z porównania tekstów są trafne i inspirujące. Ponadto, świetnie zauważa się kontekst kulturowy i historyczny oraz skutki ewolucji literatury na przestrzeni wieków. To doskonały przykład profesjonalnego podejścia do analizy literackiej. Świetna praca!

Oceń:

Zaloguj się aby ocenić pracę.

Zaloguj się