Człowiek żyjący w czasach XX-lecia międzywojennego – jaki jest i jak postrzega go społeczeństwo?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.05.2024 o 18:03

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.05.2024 o 22:57

Dwudziestolecie międzywojenne to okres pełen kontrastów, który w Polsce charakteryzował się zarówno odradzaniem się państwowości po 123 latach zaborów, jak i kryzysami gospodarczymi czy politycznymi. To czas, w którym nastąpił rozwój różnych gałęzi nauki, co z istotnym wpływem rzutowało na percepcję świata oraz jednostki. Wpływ tych zmian można zobaczyć w literaturze, która starała się odpowiedzieć na pytania o miejsce i rolę człowieka w gwałtownie przekształcającym się społeczeństwie.

Znaczący postęp w dziedzinie techniki i nauki, jak choćby rozwijająca się szybko psychologia, pozwoliły na głębsze zrozumienie natury człowieka. Filozofia i nowe nurty artystyczne dostarczały narzędzi do refleksji nad egzystencją i rolą człowieka w społeczeństwie. W literaturze widzimy próby konfrontacji tych dylematów, co jest widoczne na przykładzie takich postaci jak Cezary Baryka z "Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego.

Cezary Baryka, reprezentujący młode pokolenie, które dorastało już w odrodzonej Polsce, przeżywa głęboki konflikt wewnętrzny spowodowany brakiem identyfikacji z krajobrazem powojennego kraju. Jego historia to walka o własne „ja”, szukanie miejsc w społeczeństwie, które jest podzielone i niepewne swojej przyszłości. Cezary jest przykładem jednostki, która w chaosie poszukuje własnej tożsamości, a jego dylematy odzwierciedlają proces kształtowania się nowego porządku społecznego.

Podobne motywy odnajdujemy w "Granicy" Zofii Nałkowskiej, gdzie główny bohater, Zenon Ziembiewicz, także oscyluje między swoimi ambicjami a moralnymi wartościami. Pragnienia Zenona, choć osadzone głęboko w dążeniu do awansu społecznego, kolidują z jego wewnętrznym kodeksem etycznym, demonstrując jak środowisko i aspiracje społeczne formują postępowanie jednostki.

Nieco inaczej kwestia indywidualizmu przedstawiona jest w "Ferdydurke" Witolda Gombrowicza, gdzie główny bohater, Józio, jest wręcz zmuszany do przyjmowania ról społecznych, które nie odpowiadają jego rzeczywistości. Konflikt między narzucanymi a własnymi oczekiwaniami, który przeżywa Józio, ilustruje presję społeczeństwa oraz trudności z zachowaniem autentyczności w obliczu zewnętrznych oczekiwań.

Literatura dwudziestolecia międzywojennego pokazuje, że społeczeństwo miało znaczący wpływ na kształtowanie postaw i zachowań jednostek. Postaci literackie, takie jak Cezary, Zenon czy Józio, stają się symbolem ludzi żyjących w czasach wielkiej zmiany, próbujących znaleźć równowagę między własnymi pragnieniami a oczekiwaniami społecznymi.

Podsumowując, analiza literatury z tego okresu pozwala dostrzec, jak intensywne były poszukiwania tożsamości i jak istotne w życiu jednostek stały się interakcje społeczne. Dzieła takie jak „Przedwiośnie”, „Granica” czy „Ferdydurke” nie tylko krytykowały rzeczywistość, ale także starały się diagnozować problemy społeczne, przedstawiając je na tle indywidualnych historii swoich bohaterów. Poznanie tej literatury umożliwia głębsze zrozumienie zarówno przeszłości, jak i wpływu tych lat na współczesne postrzeganie roli jednostki w społeczeństwie.