Indywidualności literatury romantycznej – Konrad, Kordian, Werter

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.05.2024 o 11:18

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 12.05.2024 o 11:36

Romantyzm, jako epoka literacka rozpoczynająca się około 1820 roku, stanowił kulturową rewolucję wobec racjonalizmu oświeceniowego, przekładając nacisk na emocje, intuicję oraz indywidualizm. Wrażliwość romantyczna zaowocowała w nowy typ bohatera literackiego, który z gotowością stawiał czoła wewnętrznym i zewnętrznym konfliktom, często będąc niespokojnym duchem, wyrwanym z norm społecznych i politycznych swojej epoki. Trzej wybitni bohaterowie romantyczni – Werter, Konrad, Kordian – są fascynującymi studiami przypadku owego zjawiska. Analiza ich postaw może wiele powiedzieć o duchu epoki, ale również o uniwersalnych pytaniach, które romantyzm stawiał.

Pierwszym z badanych bohaterów jest Werter z powieści Johanna Wolfganga Goethego "Cierpienia młodego Wertera". Książka ta, choć powstała nieco wcześniej niż główny okres romantyzmu, w idealny sposób wpisuje się w klimat epoki. Werter, jako bohater, żywi głębokie uczucie do Lotty, mimo jej zaangażowania w inną relację. Jego namiętność i skłonność do marzycielstwa prowadzą go do miejsca izolacji społecznej i emocjonalnego cierpienia. Werter nie znajduje rozwiązania swoich problemów w społeczeństwie, co osadza go w roli romantycznego outsidera. Przenikliwa introspekcja oraz wartościowanie emocji ponad rozumem zyskują w "Cierpieniach młodego Wertera" szczególne znaczenie i są charakterystyczne dla romantyzmu.

Z kolei w polskiej literaturze postać Kordiana, stworzona przez Juliusza Słowackiego, odzwierciedla zmagania z rozczarowaniem miłosnym, jak również z politycznym i narodowym zaangażowaniem, które jest znaczące dla okresu romantyzmu w Polsce. Kordian, ruszając na szczyt Mont Blanc, przeżywa wewnętrzną transformację, która kulminuje w postanowieniu zabicia cara Rosji - symbolu ucisku. W tej postaci obserwujemy charakterystyczny dla epoki romantyzmu wzór - od osobistego buntu do działania w sferze społecznej. Kordian przemieszcza romantyczny ideał na grunt bardziej aktywnego i zarazem tragicznego heroizmu.

Należy również wspomnieć o Konradzie z III części "Dziadów" Adama Mickiewicza, który staje się głosem polskiej walki o wolność narodową. Jego rozmowa z duchami, a zwłaszcza Wielka Improwizacja, są dramatycznym wyrazem buntu przeciwko zewnętrznym siłom opresji, ale i wewnętrznego poszukiwania tożsamości. Werter i Kordian również borykali się z podobnymi kwestiami, jednak Konrad wykracza poza indywidualną tragedię, przyjmując rolę mesjanistycznego wieszcza.

Porównując tych trzech bohaterów, można zauważyć wymiar ich wpływu zarówno na literaturę, jak i na społeczeństwo ich czasów. Każdy z nich w inny sposób manifestuje romantyczne postrzeganie świata i walkę o indywidualną wolność, ale wszystkich łączy tragedia i nieuchronność konfliktów wewnętrznych wynikających z braku akceptacji społecznej.

Podsumowując, Werter, Kordian i Konrad są literackimi symbolami swojej epoki, gdzie głęboka refleksja nad własną tożsamością i bunt przeciwko narzuconym normom kształtuje nowoczesne rozumienie bohaterstwa. Ta cecha czyni ich postacie ponadczasowymi, a ich historie ciągle aktualnymi w kontekście współczesnych dyskusji o wolności, indywidualności i odpowiedzialności za wspólnotę.