Recenzja „Pianisty” R. Polańskiego: Losy polskiego Żyda na tle II wojny światowej.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.05.2024 o 17:14

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 13.05.2024 o 17:17

„Pianista” Romana Polańskiego to jedno z tych dzieł filmowych, które nie tylko odnoszą sukcesy na światowych festiwalach, ale również głęboko rezonują z widzami o różnych tłach kulturowych. Film oparty jest na autobiograficznej książce Władysława Szpilmana, który opisuje swoje doświadczenia jako żydowski pianista podczas II wojny światowej w Warszawie. Przejęte przez reżysera Polańskiego, osobiste przeżycia Szpilmana przekształciły się w poruszający obraz okropieństw wojennych i nadzwyczajnej sile ludzkiego ducha.

Wprowadzając widza w realia okupowanej Warszawy, Polański za pośrednictwem głównego aktora Adriena Brody, doskonale oddaje uczucia lęku, rozpaczy, ale i nadziei. Brody w roli Szpilmana jest przekonujący, jego ewolucja z dobrobytu do kompletnego wyniszczenia jest nie tylko poruszająca, ale i szokująco realistyczna. Scenariusz, autorstwa Ronalda Harwooda, z umiejętnością oddaje złożoność życia w getcie i poza nim, podkreślając kontrasty między przeszłością a teraźniejszością bohatera.

Podczas gdy elementy artystyczne takie jak scenografia Andrzeja Starskiego czy muzyka Wojciecha Kilara zapewniają filmowi autentyczność i głębię, szczególnie wartościowe są te momenty, w których bohater jest zmuszony do ukrywania się, aby przeżyć. Segment filmu, pokazujący Szpilmana grającego na fortepianie dla niemieckiego oficera, Wilm’a Hosenfeld’a, jest symboliczny i wielowymiarowy, co ilustruje uniwersalny język muzyki, który może przekraczać wrogie granice i łączyć ludzi nawet w najbardziej ekstremalnych warunkach.

Przez swoją stylistykę reżyserską, Polański unika sentymentalizmu, wybierając surowy realizm, który znacząco wpływa na odbiór filmu. Użycie technik filmowych, takich jak bliskie ujęcia twarzy Szpilmana czy zmęczonych mieszkańców getta, pozwala widzowi na głębsze emocjonalne zaangażowanie i lepsze zrozumienie trudów przez nich przeżywanych.

Poruszając historię Szpilmana, film staje się też narzędziem edukacyjnym, ukazującym nie tylko tragedię Holocaustu, ale także skomplikowane relacje i indywidualne decyzje, które w tych okrutnych czasach mogły oznaczać różnicę między życiem a śmiercią. Duże znaczenie ma tu postawa Hosenfeld’a, jako przykład niestereotypowego zachowania Niemców, oraz rzeczywistość pomocy, jaką niektórzy Polacy nieśli Żydom.

Mimo że „Pianista” zdobył ogromne uznanie na arenie międzynarodowej, krytyka nie omija również aspektów takich jak używanie głównie zagranicznych aktorów w polskiej historii, co niektórzy mogą odczuwać jako brak autentyczności. Jednakże, interpretacja Polańskiego, jako ktoś, dla kogo te wydarzenia są osobiste, nadaje filmowi wyjątkowy, autentyczny charakter.

„Pianista” to mocne, emocjonalne dzieło, które nie tylko przypomina o straszliwych czasach II wojny światowej, ale także podkreśla trwałość ludzkiego ducha. Film jest wartościowym materiałem edukacyjnym, nie tylko dla osób zainteresowanych historią, ale dla każdego, kto poszukuje głębokiego, wzruszającego doświadczenia filmowego. Elementy filmowe, jak muzyka, scenografia, czy sposób narracji stanowią doskonałe uzupełnienie dla silnego przekazu. Warto więc poddać się tej historii, reflektować nad przeszłością oraz wartościami, którymi żył i które przekazał Szpilman, będąc świadkiem, ale również ofiarą jednego z najstraszniejszych okresów w historii ludzkości.