Porównanie sposobu ujęcia motywu tułacza w sonecie Adama Mickiewicza "Pielgrzym" i w wierszu Kazimierza Wierzyńskiego pt. "Kufer

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.05.2024 o 17:26

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.05.2024 o 19:32

Wędrówka jako metafora ludzkiego życia jest głęboko zakorzeniona w literaturze i filozofii. Dla wielu myślicieli, życie jest niekończącą się podróżą, pełną zmiennych krajobrazów i niespodziewanych zakrętów. W codziennym języku również często mówimy o "życiowej drodze" czy "przełomowych momentach", co tylko uwypukla, jak silnie zakorzeniona jest ta metafora. Współczesny człowiek, często równie zagubiony i szukający swojego miejsca na ziemi, odnajduje się w uniwersalnym obrazie tułacza, który wyraża tęsknotę, samotność i poszukiwanie przynależności. Motyw ten wyraźnie wybrzmiewa w sonecie "Pielgrzym" Adama Mickiewicza oraz w wierszu "Kufer" Kazimierza Wierzyńskiego.

Adam Mickiewicz, poeta romantyczny, wieszcz narodowy, członek tajnego stowarzyszenia filomatów, doświadczył na własnej skórze prześladowań i emigracji. Te wydarzenia miały głęboki wpływ na jego twórczość, zwłaszcza na "Sonety krymskie", które powstały w czasie jego wygnania. Sonet "Pielgrzym", będący częścią tego cyklu, to wyrazista manifestacja jego wewnętrznych rozterek i tęsknoty za ojczyzną.

Kazimierz Wierzyński, poeta dwudziestolecia międzywojennego i członek grupy poetyckiej Skamander, również zmagał się z emigracją, jednak w kontekście zupełnie innej epoki – czasów II wojny światowej. Jego twórczość, w tym wiersz "Kufer", jest wyrazem dramatycznego życia na walizkach, gdzie bezdomność i niepewność stały się codziennym doświadczeniem.

Sonet "Pielgrzym" Mickiewicza jest klasycznym przykładem formy poezji romantycznej, charakteryzującej się ściśle określoną strukturą i lirycznością. Monolog pielgrzyma, będący wyrazem romantycznego bohatera, przepełniony jest tematami emigracji i tęsknoty za ojczyzną. Mickiewicz maluje kontrasty między ubogą, ale ukochaną Litwą a egzotyczną, bogatą krainą Orientu. Epitety i elementy orientalne, takie jak "złote ananasy" czy "rubinowe morwy", tworzą wyrazisty obraz, który kontrastuje z osobistym bólem i melancholią pielgrzyma. Pytania retoryczne, jak "czyż o mnie pamięta?", oraz zastosowanie kontrastów tylko potęgują emocjonalny ładunek sonetu. U Mickiewicza, harmonia życia zostaje zaburzona przez przymusową emigrację, a więzi z ojczyzną pozostają niewzruszone, nawet na obczyźnie.

W przeciwieństwie do tradycyjnej formy Mickiewicza, "Kufer" Wierzyńskiego prezentuje bardziej współczesną, swobodną formę poezji międzywojennej. Brak wyraźnego "ja" lirycznego i uniwersalizacja bohatera sprawiają, że wiersz staje się bardziej uniwersalny i anonimowy. Kufer, symbolizujący życie emigranta, pełen jest sprzecznych emocji: samotności, goryczy nostalgii, desperackich rozważań. Wiersz nie jest już tylko osobistym zapisem doświadczeń, ale staje się wręcz mantrą dla wszystkich, którzy żyją na walizkach. Sprzeczne uczucia wobec "każdej ojczyzny" i bolesne realia życia emigranta („normalnym nieszczęścia początkiem”) wybrzmiewają w każdym wersie. Emocje w wierszu Wierzyńskiego krążą wokół rozpaczy, załamanej perspektywy i niekończącej się tułaczki.

Podobieństwa między "Pielgrzymem" Mickiewicza a "Kufrem" Wierzyńskiego są liczne i oczywiste. Oba utwory zwracają uwagę na tułaczkę i emigrację jako źródło cierpienia, a także na tęsknotę za ojczyzną. W obu przypadkach emigracja wpływa na życie bohaterów, zmuszając ich do przystosowania się do nowych, często wrogich warunków.

Jednak istnieją także wyraźne różnice w sposobie, w jaki oba utwory przedstawiają temat tułaczki. Mickiewicz, romantyk, skupia się na indywidualistycznym, osobistym przeżywaniu bólu i tęsknoty. Jego egzotyczne tło, pełne orientalistycznych elementów, kontrastuje z domowym, bardziej zinternalizowanym podejściem Wierzyńskiego. U Mickiewicza pojawiają się także momenty zachwytu nad pięknem obcej krainy, co wprowadza element dychotomii: z jednej strony tęsknota za ojczyzną, z drugiej fascynacja nowym miejscem. U Wierzyńskiego dominują natomiast rozpacz i gorycz. Jego podmiot liryczny staje się jednym z wielu anonimowych emigrantów, co podkreśla uniwersalny wymiar cierpienia i poczucia wyobcowania.

Podsumowując, motyw tułaczki w poezji Mickiewicza i Wierzyńskiego jest zarówno wspólny, jak i różnorodny. Oba utwory ukazują tułaczkę jako bolesne doświadczenie, wywołujące głębokie emocje, ale każdy z poetów robi to na swój unikalny sposób. Mickiewicz przedstawia życie tułacza w romantycznych barwach, z wyraźnym indywidualizmem i elementami egzotyki, podczas gdy Wierzyński maluje bardziej współczesny, realistyczny obraz, pełen uniwersalnych trosk i bólu. Ich osobiste doświadczenia z emigracją niewątpliwie wpłynęły na to, jaki ton i styl nadają swoim utworom, co tylko podkreśla, jak silnie biografia twórcy może wpłynąć na treść i formę jego dzieł.