Św. Franciszek i św. Aleksy, dwa oblicza świętości. Który jest twoim zdaniem bliższy człowiekowi XXI wieku?

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.05.2024 o 15:41

Świętość i pobożność były istotnymi aspektami życia duchowego w średniowieczu, a różne formy ich wyrazu przetrwały do dziś, inspirując współczesnych ludzi. Św. Franciszek i św. Aleksy to postaci, które reprezentują dwa różne podejścia do świętości - jedno pełne skrajnej ascezy i wyrzeczeń, drugie zaś oparte na radości, miłości i bliskości z naturą. W mojej pracy zamierzam przedstawić te dwie postaci, ich życie, wartości i postawy, by na koniec dokonać analizy, którego z tych świętych można uznać za bliższego człowiekowi XXI wieku.

Święty Aleksy to postać legendarna, której opowieść ma swoje korzenie w hagiografii średniowiecznej. „Legenda o św. Aleksym” powstała na przełomie V i VI wieku w Syrii, a następnie była tłumaczona na łacinę i inne języki, w tym polski. Św. Aleksy był synem rzymskiego księcia, co oznaczało, że dorastał w dostatku. Po ślubie, czując powołanie do służby Bożej, zdecydował się opuścić swoją żonę i rozdać majątek ubogim. Żył w ascezie i poniżeniu, rezygnując z wszelkich dóbr materialnych i komfortów życiowych. Jego życie stało się przykładem skrajnego umartwiania ciała: mieszkał pod kościołem i znosił cierpliwie nędzę i upokorzenia. Zmarł tajemniczą śmiercią pod schodami domu swojego ojca, a legenda mówi o cudownych znakach, które towarzyszyły jego zgonowi – zapachu ciała i dzwonach dzwoniących w całym Rzymie.

Pomimo tej dramatycznej biografii, postać św. Aleksego niesie wartości, które są trudne do przyjęcia dla współczesnego człowieka. Jego historia wskazuje na skrajną ascezę, egocentryzm w formie opuszczenia żony i rodziny, a także dążenie do duchowej doskonałości przez całkowite oderwanie od rzeczywistości. Współczesny człowiek, ceniący równowagę między duchowością a codziennym życiem, może uznać tę formę świętości za nazbyt odległą i niepraktyczną.

Z kolei Święty Franciszek z Asyżu, którego życie znamy dzięki „Kwiatkom świętego Franciszka”, prezentuje inną, bardziej radosną formę świętości. Franciszek, pochodził z zamożnej rodziny kupieckiej, ale zdecydował się porzucić dostatnie życie dla prostoty i pokory. Jego świętość była pełna radości i miłości do wszelkiego stworzenia. Franciszek odrzucił skrajną ascezę na rzecz bliskiego kontaktu z naturą, przyjaźni z dziećmi, zwierzętami i ptakami. Służył cierpiącym i chorym, głosił miłosierdzie i pokorę, a jego życie było wyrazem radosnej wiary i miłości do Boga i bliźnich. Jego postawa była manifestem powrotu do prostych, ewangelicznych prawd, co czyniło go postacią pełną optymizmu i nadziei.

Analiza porównawcza obu świętych ukazuje wyraźny kontrast między ich podejściem do świętości. Św. Aleksy reprezentuje skrajną ascezę, cierpienie i oderwanie od świata, podczas gdy Św. Franciszek jest symbolem radości życia, miłosierdzia, bliskości z naturą i służby bliźniemu. Te różnice stają się kluczowe, gdy rozważamy, który ze świętych jest bliższy współczesnemu człowiekowi.

W dzisiejszych czasach ludzie cenią sobie radość i szczęście, starają się ograniczać cierpienie i unikać skrajnych wyrzeczeń. Wzorce sukcesu współczesnego człowieka opierają się na edukacji, pracy i relaksie, a religia często nie jest priorytetem w codziennym życiu. W tym kontekście postać Świętego Franciszka, z jego miłością do natury, prostotą i radością życia, wydaje się być bardziej przystępna i inspirująca. Koncepcja świętości, która łączy duchowe zadowolenie z aktywną służbą dla innych i radosnym podejściem do życia, z pewnością jest bardziej zgodna z oczekiwaniami współczesnych ludzi niż skrajna asceza i cierpienie świętego Aleksego.

Podsumowując, można stwierdzić, że Święty Franciszek z Asyżu jest bardziej kompatybilny z wartościami i stylami życia ludzi XXI wieku. Jego radosna wiara, miłość do Boga, bliźnich i natury, prostota oraz aktywna pomoc potrzebującym są wartościami, które mogą być łatwo zaadaptowane przez współczesne społeczeństwo. Pomimo historycznego kontekstu, w którym żył św. Franciszek, jego postawa wobec życia i świętości pozostaje aktualna i inspirująca.

Na zakończenie, warto zachęcić do refleksji i wyboru własnej ścieżki inspirowanej życiem świętych. Pamiętajmy, że każdy ma prawo znaleźć dla siebie tę formę duchowości, która najbliżej odpowiada jego przekonaniom i sposobowi życia.