Czemu służy łącznie w wierszu codzienności że świętością?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.04.2024 o 10:02

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 28.03.2024 o 15:22

Łączenie w literaturze codzienności ze świętością, stanowi jeden z najciekawszych zabiegów artystycznych, który pojawia się w różnych epokach i u różnych autorów. Celem tego podejścia jest nie tylko pokazanie uniwersalizmu doświadczeń duchowych, ale również podkreślenie, iż życie codzienne, z jego rutyną i prostotą, może być nośnikiem głębokich prawd i wartości. Wśród polskich poetów, którzy w swojej twórczości uwypuklają tę bliską więź między sacrum i profanum, wymienić można m.in. Czesława Miłosza i Zbigniewa Herberta.

Czesław Miłosz w swoich utworach często eksploruje temat transcendencji i świętości, które ujawniają się w najzwyklejszych aspektach ludzkiego życia. Taki podejście widać w wierszu "Dar" z tomu "To". Poeta opisuje tu sielankowe krajobrazy litewskiej wsi, w których zawarte są głębokie refleksje na temat egzystencji. Przyroda, która jest zwykle odbierana jako coś codziennego i oczywistego, w oczach Miłosza staje się przestrzenią sacrum. Zwrot do prostych, ziemskich przyjemności, takich jak "powietrze, liść, kropla, promień" staje się drogą do doświadczenia uniwersalnej, transcendentnej piękności świata. Tym samym, poeta pokazuje, że to właśnie w codzienności tkwi początek drogi do zrozumienia świętości życia.

Zbigniew Herbert, z kolei, w swoim wierszu "Kamyk" z tomu "Studium przedmiotu" prezentuje kamień jako zwyczajny przedmiot, który niesie w sobie potencjał do przemyśleń na tematy ontologiczne. Kamień, przez swoją materialność i trwałość, staje się medium refleksji nad czasem, przemijaniem i niezmiennymi prawdami, które wykraczają poza horyzonty codziennej egzystencji. Herbert, wykorzystując motyw kamienia, który jest wszędzie i zawsze, podkreśla, że świętość nie jest gdzieś daleko, ale obecna w najprostszych, najbardziej podstawowych elementach rzeczywistości.

Łączenie codzienności ze świętością w wierszu służy przede wszystkim uwypukleniu, iż nie ma ostrego podziału między tym, co uznajemy za zwykłe, a tym, co postrzegamy jako transcendentne. Takie podejście sprzyja demokratyzacji doświadczenia świętości, pokazując, że dostęp do niej nie wymaga wyjątkowych warunków czy niezwykłych okoliczności. Jest ona obecna w każdym momencie naszego życia, jeśli tylko potrafimy dostrzec i docenić piękno i wartość, które tkwią w rzeczach nam najbliżej. Ukazywanie świętości w codzienności ma również za zadanie przypomnienie o uniwersalnych wartościach, które pomimo upływu czasu nie tracą na znaczeniu, oraz o konieczności poszukiwania sensu i głębi także w pozornie nieistotnych detalach naszego życia.

Łączenie tych dwóch sfer w literaturze ma więc za zadanie nie tylko uhonorowanie zwykłego życia, ale również nadanie mu głębi i znaczenia, które przemawiają do ducha każdego człowieka, niezależnie od jego osobistych doświadczeń czy przekonań. Dzięki temu literatura staje się nie tylko świadectwem ludzkiego życia, ale również przewodnikiem w poszukiwaniu uniwersalnych prawd.