Mit „Szklanych domów” w „Przedwiośniu” Stefana Żeromskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.05.2024 o 18:51

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 30.05.2024 o 18:35

Stefan Żeromski, wybitny pisarz dwudziestolecia międzywojennego, odegrał znaczącą rolę w kształtowaniu polskiej literatury oraz społecznej świadomości. Jego twórczość była nierozerwalnie związana z okresem trudnych przemian społecznych i politycznych, które Polska przechodziła po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku. Żeromski, jako autor „Przedwiośnia”, stworzył dzieło o głębokim znaczeniu historycznym i społecznym, które wciąż uważane jest za jedno z najważniejszych w polskiej literaturze. Poświęcone refleksji nad Polską niepodległą, powieść ta stawia pytania o przyszłość kraju i narodu.

„Przedwiośnie” powstało jako reakcja na gwałtowne przemiany, które dotknęły Polskę po zakończeniu I wojny światowej. Żeromski maluje obraz odrodzonego państwa, które dopiero co otrząsnęło się z jarzma zaborców. Autor kieruje swoją uwagę na trudności, przed jakimi stają Polacy: zniszczenia wojenne, ekonomiczne kryzysy, problemy polityczne i społeczne. „Przedwiośnie” jest nie tylko literacką opowieścią, ale także głęboką refleksją nad sposobami odbudowy i modernizacji Polski, kładąc szczególny nacisk na marzenia i utopie, które miały inspirować.

Głównym bohaterem powieści jest Cezary Baryka, młodzieniec wychowany w Rosji, w patriotycznej polskiej rodzinie. Jego dzieciństwo w Baku miało istotny wpływ na jego późniejsze życie i decyzje. Życie w kosmopolitycznym mieście, gdzie dochodziło do zetknięcia się różnych kultur i ideologii, ukształtowało młody umysł Cezarego, czyniąc go wrażliwym na zmiany społeczne i polityczne. Rewolucja w Rosji, której był świadkiem, miała kluczowy wpływ na jego postrzeganie świata. W swoim młodzieńczym buncie i fascynacji ideami rewolucyjnymi, Cezary zaniedbał matkę, co doprowadziło do tragicznych konsekwencji. Te doświadczenia uczyniły go osobą poszukującą nowych dróg, gotową do stawienia czoła wyzwaniom nowej Polski.

Cezary Baryka powraca do Polski jako dorosły mężczyzna, odnajdując wcześniej zaginionego ojca, Seweryna. Wspólna podróż do ojczyzny staje się okazją do snucia opowieści o Polsce idealnej - „szklanych domach”. Seweryn Baryka przedstawia utopijną wizję kraju, gdzie każdy obywatel posiada własny, tani i trwały dom ze szkła. Te „szklane domy” stają się symbolem marzeń o nowoczesnym, dostatnim i sprawiedliwym państwie, w którym ludzie żyją w harmonii i dobrobycie. Wizja ta ukazuje Polskę jako kraj możliwych innowacji i postępu, oddzielający się zdecydowanie od przeszłości pełnej cierpienia i zniszczenia.

Jednak rzeczywistość, z którą zderza się Cezary po przybyciu do Polski, jest daleka od idyllicznych opowieści ojca. Kraj, który widzi, jest zrujnowany wojną, pełen biedy i brudu. Społeczność boryka się z licznymi problemami - nierozwiązane konflikty, strajki, zamieszki oraz polityczne kłótnie są na porządku dziennym. Marzenia o „szklanych domach” zostają brutalnie skonfrontowane z rzeczywistością pełną niepewności i chaosu. Rozczarowanie Cezarego staje się metaforą rozczarowania całego pokolenia, które marzyło o nowej, lepszej Polsce, a znalazło się w kraju pełnym niespełnionych obietnic.

„Przedwiośnie” symbolizuje okres przejściowy w historii Polski - moment, w którym kraj budził się do życia po długim okresie zaborów i wojny. Tytuł powieści sugeruje nadzieję na odrodzenie i odbudowę, ale jednocześnie wskazuje na trudności i wyzwania, jakie stoją przed młodą niepodległą Polską. Żeromski pokazuje, że marzenia, takie jak mit „szklanych domów”, są ważne, ale konieczne jest także realistyczne podejście do problemów i rzeczywiste działanie.

W symbolice „Przedwiośnia” tkwi głębokie przesłanie o konieczności odbudowy kraju, zarówno duchowej, jak i materialnej. Żeromski ukazuje, że nadzieje i marzenia odgrywają kluczową rolę w procesie odnowy, ale równie ważne jest posiadanie realistycznego spojrzenia na wyzwania i trudności. Powieść ta, jako dokument epoki, pozostaje nośnikiem uniwersalnych wartości, takich jak potrzeba jedności, wspólnego działania i dążenia do lepszego jutra.

„Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego to nie tylko refleksja nad rzeczywistością powojennej Polski, ale także głos przypominający o konieczności łączenia marzeń z praktycznym podejściem do rzeczywistości. Mit „szklanych domów” staje się symbolem zarówno aspiracji, jak i rozczarowań, które towarzyszą każdej próbie odbudowy i odnowy. Aktualność przesłania Żeromskiego pozostaje niezachwiana, szczególnie w kontekście współczesnych wyzwań stojących przed Polską i jej społeczeństwem.