Z czego śmieją się Polacy czytając lekturę "Skąpiec"?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.06.2024 o 12:04

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.06.2024 o 16:25

„Skąpiec” to komedia Moliera, jedno z niezapomnianych dzieł francuskiego teatru, które przetrwało próbę czasu i wciąż bawi czytelników na całym świecie. Polski odbiorca, choć może nie być Francuzem z XVII wieku, również odnajduje w tej sztuce elementy humorystyczne, które przyciągają jego uwagę i wywołują śmiech. Śmiech ten nie pochodzi jednak tylko z prostych gagów czy sytuacyjnych żartów, ale także z głębszego zrozumienia natury ludzkiej i społecznych absurdów, jakie Molier z chirurgiczną precyzją ukazuje w swoim dziele.

Głównym źródłem humoru w „Skąpcu” jest postać Harpagona, tytułowego skąpca, którego obsesja na punkcie pieniędzy i oszczędzania doprowadza do komicznych sytuacji. Polskich czytelników śmieszy jego przesadna chciwość, która staje się groteskowa i pełna absurdów. Harpagon potrafi oszczędzać na wszystkim, nawet na miłości swoich dzieci, byle tylko zachować jak najwięcej złota. Jego skrajna skąpstwo jest dla Polaków z jednej strony odrzucająca, z drugiej – komiczna. W tym szaleństwie odnajdują coś groteskowego, co pozwala im śmiać się z fatalnego położenia bohatera.

Jedną z najsłynniejszych scen w sztuce, która zawsze wzbudza śmiech, jest moment, gdy Harpagon odkrywa kradzież skrzyni ze złotem i wpada w furię, krzycząc: „Złodzieje! Złodzieje! Mordercy! Wszyscy zginiemy!”. Jego przesadna reakcja na utratę pieniędzy przekracza granice zdrowego rozsądku, a jego język staje się karykaturalny. Dla polskich czytelników, którzy często stykają się z podobnymi sytuacjami w satyrach i komediach narodowych, taki sposób przedstawienia chciwości jest nie tylko śmieszny, ale także znany i zrozumiały.

Kolejnym ważnym elementem, który bawi Polaków, jest konflikt między pokoleniami, przede wszystkim między Harpagonem a jego dziećmi, Elizą i Kleantem. Harpagon, w swoim egoizmie, nie bierze pod uwagę uczuć swoich dzieci, próbując narzucić im swoje decyzje w kwestii małżeństw. Eliza i Kleant działają za plecami ojca, próbując znaleźć sposób na realizację własnych marzeń, co prowadzi do szeregu zabawnych intryg i nieporozumień. W Polsce, gdzie konflikty między rodzicami a dziećmi są częstym tematem literatury i filmów, sytuacje te wywołują śmiech, ale także zrozumienie i współczucie dla młodych bohaterów.

Humor w „Skąpcu” wynika także z gry językowej i mistrzowsko napisanych dialogów. Molier był mistrzem w tworzeniu komicznych scen, w których bohaterowie używają przesadnie eleganckiego języka, tylko po to, by osiągnąć swoje małe, egoistyczne cele. Polscy czytelnicy, którzy w szkolnych lekturach wielokrotnie spotykają się z klasyczną literaturą, doceniają mistrzostwo gry słownej i ironię, jaką posługuje się dramaturg. Przykładem może być scena, w której Harpagon próbuje przekonać swoją służącą o złotych zasadach oszczędzania, używając licznych argumentów, które w końcu prowadzą do jeszcze większych nieporozumień.

Polaków bawi również hipokryzja postaci w „Skąpcu”. Wartości wyrażane przez Harpagona, jego fałszywe moralizowanie i manipulowanie innymi w celu osiągnięcia własnych korzyści, są przedstawione w sposób tak przejaskrawiony, że stają się śmieszne. Mamy do czynienia z postacią, która w imię oszczędzania i gromadzenia bogactwa gotowa jest poświęcić wszystko i wszystkich, co jest tak absurdalne, że nie sposób się z tego nie śmiać. Ta hipokryzja jest uniwersalnym tematem, z którym spotykają się ludzie na całym świecie, a także w Polsce, co czyni komedię Moliera jeszcze bardziej zrozumiałą i śmieszną dla polskiego odbiorcy.

Wreszcie, „Skąpiec” bawi polskich czytelników także poprzez swoją uniwersalność. Mimo że akcja utworu toczy się we Francji XVII wieku, przedstawione w niej sytuacje, postacie i emocje są ponadczasowe i uniwersalne. Chciwość, egoizm, konflikty rodzinne, miłość, intrygi – to wszystko tematy, które są bliskie ludziom niezależnie od czasów i miejsca. Polacy, zmagający się z podobnymi codziennymi problemami, odnajdują w „Skąpcu” lustrzane odbicie swoich własnych doświadczeń, co pozwala im nie tylko śmiać się z bohaterów komedii Moliera, ale także z siebie samych.

Podsumowując, Polacy odnajdują wiele powodów do śmiechu w „Skąpcu” Moliera. Chciwość i skąpstwo Harpagona, jego przesadne reakcje, konflikty rodzinne, mistrzowskie dialogi i uniwersalne tematy sprawiają, że komedia ta bawi i wzrusza czytelników, niezależnie od różnic kulturowych i historycznych. Śmiejąc się z bohaterów „Skąpca”, Polacy śmieją się także z paradoksów i absurdów własnego życia, co czyni lekturę tej sztuki nie tylko przyjemnością, ale także cenną lekcją o ludzkiej naturze.