Jak być dobrym człowiekiem?- w pracy odwołaj się do literatury romantyzmu

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 12.06.2024 o 10:46

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.06.2024 o 6:56

Współczesny świat pełen jest paradoksów – technologia rozwija się w zawrotnym tempie, ludzie żyją coraz dłużej i mają większy dostęp do dóbr materialnych, jednak równocześnie odczuwają narastający niepokój i nieszczęście. Wydaje się, że ludzie zapominają, jak żyć naprawdę, pochłonięci pracą, zarabianiem pieniędzy i korzystaniem z przyjemności. W tej kontekstowości warto zastanowić się nad sensem człowieczeństwa i kim tak naprawdę jest dobry człowiek. W poszukiwaniu odpowiedzi na to pytanie, a także refleksji, można sięgnąć do literatury romantyzmu, która wnikliwie zgłębiała ludzką naturę i emocje.

Bycie dobrym człowiekiem to temat refleksji filozofów niemal od czasów starożytnych. Sokrates opowiadał się za twierdzeniem, że człowiekiem jest ten, kto czyni dobro. Św. Augustyn i św. Tomasz z Akwinu uzupełniali tę myśl, wskazując na zgodność działań człowieka z boskim planem jako na miarę człowieczeństwa. Filozofia nowożytna przyniosła kolejne refleksje, z Kartezjuszem głoszącym „myślę, więc jestem”, Pascala mówiącego o kruchości ludzkiej natury i jej zdolności do wielkości oraz codziennych zmaganiach człowieka, które są najbardziej ludzkie.

Romantyzm, z kolei, wniósł do literatury refleksję nad głębią ludzkich emocji, moralności i kondycji człowieka. Adam Mickiewicz w „Dziadach” kreśli wyraźny obraz człowieka poprzez różne postaci. Zły pan jest przykładem jednostki, której obca jest empatia i miłosierdzie. Nie udzielając pomocy poddanym, pokazuje ciemną stronę ludzkiej natury – egoizm i brak poczucia wspólnoty. Z kolei postacie dzieci, Józia i Rózi, ukazują, jak brak cierpienia i doświadczeń życiowych uniemożliwia pełne zrozumienie i przeżycie człowieczeństwa. Jednym z najbardziej symbolicznych postaci jest Zosia, która nie zaznała miłości, a przez to jej życie było puste i niepełnowymiarowe. W „Dziadach” Mickiewicz zawarł głęboki morał, wyrażony w słowach „Kto nie doświadczył goryczy, nie zazna słodyczy w niebie” oraz „Kto nie był ni razu człowiekiem, temu człowiek nic nie pomoże”. Interpretacja tych słów prowadzi do wniosku, że prawdziwe człowieczeństwo to zdolność do empatii, miłości i przeżywania zarówno radości, jak i cierpienia.

Przeanalizujmy także inny wzorzec z literatury romantycznej – Giaura z utworu Lorda Byrona. Giaur to postać pełna skrajnych emocji, które prowadzą go do ekstremalnych czynów. Jego intensywna miłość i równie intensywne cierpienie są sednem jego istnienia. Giaur poszukuje zemsty, pogrąża się w bólu, a jednocześnie jego zdolność do tak głębokich uczuć czyni go prawdziwym człowiekiem. Romantyczni bohaterowie, tacy jak Giaur, przedstawiają człowieka jako istotę zdolną do wielkiej miłości, ale też bólu, co sytuuje ich na granicy heroizmu i tragizmu. Trudność miała pogodzić intensywne emocje z życiem codziennym, co pokazuje, jak skomplikowana jest ludzka natura.

Również Goethe w swoich utworach zgłębia rolę miłości i uczuć w życiu człowieka. Bohaterowie Goethego, podobnie jak Giaur czy postacie z „Dziadów”, przeszli przez próby swoich emocji, co pozwoliło im stać się pełnowymiarowymi ludźmi. Goethe podkreśla, że zdolność do dzielenia uczuć, miłość i cierpienie to esencja człowieczeństwa.

Podsumowując, literatura romantyczna naucza, że człowiekiem jest ten, kto potrafi kochać, szanować innych i czynić dobro. Wzorem humanizmu w literaturze romantyzmu jest zdolność do przeżywania głębokich emocji, empatia i niesienie pomocy innym. Akceptowanie własnego życia, ze wszystkimi jego wzlotami i upadkami, jest kluczem do szczęścia i pełni człowieczeństwa.

Refleksja nad sensem człowieczeństwa pozwala spojrzeć na samego siebie i innych w nowym świetle. Przytoczona myśl Phila Bosmansa: "Człowiek, aby BYĆ CZŁOWIEKIEM, potrzebuje miłości. Bo z miłością się ma tak, jak ze słońcem. Kto ma słońce, temu może jeszcze dużo brakować. Kto słońca nie ma, temu brakuje wszystkiego" skłania do poszukiwania miłości i zrozumienia. Do bycia dobrym człowiekiem konieczna jest empatia, zrozumienie i umiejętność dzielenia się miłością.

W drugim człowieku zawsze należy szukać jego ludzkiego oblicza, niezależnie od okoliczności. To poszukiwanie i odnajdywanie człowieczeństwa w sobie i innych jest najważniejszym przekazem literatury romantyzmu, który możemy zastosować w dzisiejszym zabieganym świecie.