Charakterystyka Wertera – bohatera romantycznego dramatu Goethego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.06.2024 o 12:42

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 10.06.2024 o 12:33

Romantyzm, będący jednym z najważniejszych ruchów kulturalnych i literackich, rozwijał się pod koniec XVIII i na początku XIX wieku. Jego cechy charakterystyczne to subiektywizm, uwypuklenie emocji oraz idealizacja zarówno natury, jak i człowieka. Romantycy, tacy jak Johann Wolfgang von Goethe, podkreślali znaczenie wewnętrznych przeżyć i indywidualnych odczuć. Istotnym aspektem tej epoki było zainteresowanie nieszczęśliwą miłością, bólem istnienia oraz intensywnymi emocjami, co doskonale ilustruje powieść epistolarna Goethego pt. "Cierpienia młodego Wertera".

Werter, główny bohater owej powieści, symbolizuje tzw. werteryzm – postawę młodego romantyka, charakteryzującą się specyficznym stylem bycia, odczuwania, a nawet ubierania się. Moda ta, wywołana na rynek literacki przez Goethego, zdominowała dusze wielu młodych ludzi tamtego okresu i miała istotny wpływ na ówczesne życie literackie i społeczne. Werter, jako postać centralna "Cierpień młodego Wertera", stał się wzorem romantycznego bohatera, ukazując jednocześnie jego atrakcyjne, jak i destrukcyjne cechy.

Jednym z najważniejszych elementów charakterystyki Wertera jest jego wrażliwość i uczuciowość. Werter jest postacią niezwykle emocjonalną, co wyraźnie widać w cytacie "Lottem!, Lottem! - I koniec ze mną! Zmysły me plączą się." Słowa te w pełni oddają głębokie, niekontrolowane cierpienie emocjonalne bohatera. Jego uczucia są skrajnie intensywne, co prowadzi go do stanów, z którymi nie potrafi się uporać. Jego niestabilność emocjonalna i skłonność do dramatyzowania są typowe dla bohaterów romantycznych.

Werter, mimo swej skłonności do melancholii, posiada również cechy, które czynią go osobą towarzyską i charyzmatyczną. Świetnie nawiązuje relacje, szczególnie z kobietami, co sam zauważa, mówiąc: "Nie wiem co mam w sobie pociągającego dla tych ludzi, tylu mnie z nich lubi." Wertera cechuje niezwykły magnetyzm osobisty, który sprawia, że jest uwielbiany przez innych. Jednak jego przyciągająca aura nie jest w stanie zrekompensować wewnętrznego rozdarcia, które nieustannie go dręczy.

Werter również wyróżnia się talentami i zainteresowaniami, szczególnie w dziedzinie sztuk plastycznych i tanecznych. Uczestniczy w wydarzeniach towarzyskich na wsi, gdzie jego zdolności taneczne sprawiają, że zostaje zauważony i doceniony. Talent do plastyki, choć mniej wyeksponowany, służy mu jako forma ekspresji emocji, które są dla niego zbyt trudne do wyrażenia słowami. Twórczość artystyczna staje się więc dla niego sposobem na skonfrontowanie się z własnymi uczuciami.

Centralnym motywem, który napędza fabułę "Cierpień młodego Wertera", jest jego uczucie do Lotty. Lottę Goethe przedstawia w sposób idealizowany: "Średniego wzrostu, o pięknej figurze, odzianą w prostą białą suknię z różowymi kokardami u ramion i piersi." Lottę można uznać za archetyp kobiety anielskiej – pięknej, prostolinijnej i niemal nierealnej. Rodząca się miłość Wertera do Lotty jest naznaczona romantycznymi spotkaniami: kwiaty, prezenty, spacery na łonie natury. Niestety, to piękne uczucie szybko przekształca się w nieszczęśliwą miłość, ponieważ Lotta jest narzeczoną Alberta, mężczyzny, którego również darzy uczuciem.

Dramat Wertera polega na niemożności pogodzenia się z faktem, że ukochana należy do innego mężczyzny. Skutki tej niespełnionej miłości są dla niego katastrofalne. Werter nie może znieść świadomości, że jego uczucia są nieodwzajemnione, co wyraża w słowach: "Oczy moje są pełne łez." Intensywność cierpienia i rozczarowanie odbierają mu sens życia, pogłębiając stan melancholii i depresji.

"Werter staje się samotnikiem, wycofującym się z życia społecznego. Niezainteresowany problemami innych, skupia się jedynie na własnym bólu i cierpieniu. Cytat: "Człowiek, który nie jest z siebie nigdy zadowolony: którego przeto nikt zadowolić nie może" doskonale ilustruje jego stan psychiczny. Wyobcowanie i autokrytyka sprawiają, że Werter staje się jeszcze bardziej samotny i zrozpaczony. Przyroda, którą Werter idealizuje, staje się dla niego próbą ukojenia bólu. Niestety, choć opisuje ją z zachwytem: "gdzie miła dolina dymi w koło mnie, a wysokie słońce spoczywa na powierzchni nieprzeniknionego lasu", to nie przynosi mu ona ulg.

Kulminacyjny punkt powieści to samobójstwo Wertera. Jego Weltschmerz – ból istnienia, staje się nie do zniesienia. Uczucie głębokiego smutku i rozczarowania światem sprawia, że Werter postanawia zakończyć swoje życie. Jego ostatnie pożegnanie z Lottą jest symboliczne i emocjonalne, wzmacniając dramatyzm całej historii. Strzał, który oddaje do siebie, jest aktem ostatecznego poddania się bólowi i wewnętrznemu rozdarciu.

Werter to klasyczny bohater romantyczny, który swoim wrażliwością, emocjonalnością, skłonnością do dramatycznych przeżyć i idealizacją miłości oraz przyrody wpisał się na stałe w kanon literatury. Jego tragiczny los stanowi przestrogę i refleksję nad losem romantycznych idealistów. "Cierpienia młodego Wertera" miały ogromny wpływ na literaturę romantyczną, stając się wzorem dla wielu późniejszych dzieł. Postać Wertera przedstawia ponadczasowe problemy ludzkiej egzystencji, takie jak miłość, samotność i ból istnienia. Ostatecznie, jego historia niesie ze sobą refleksję nad wpływem emocji na życie ludzkie i ich miejsce w literaturze.