Bohaterowie romantyczni – Konrad Wallenrod i Konrad z „III części Dziadów”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.06.2024 o 15:12

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 11.06.2024 o 15:05

Adam Mickiewicz, twórca wielkich dzieł literatury polskiej, w swoich utworach "Konrad Wallenrod" oraz "III część Dziadów" przedstawia postaci romantycznych bohaterów, którzy poprzez swoje życie i działania wyrażają najważniejsze idee epoki romantyzmu. Obaj bohaterowie, Konrad Wallenrod oraz Konrad z „III części Dziadów”, są postaciami o złożonej osobowości, które poświęcają swoje osobiste szczęście dla wyższych celów, co cechuje romantycznych bohaterów.

"Konrad Wallenrod", napisany w 1827 roku, powstał w czasach, gdy Adam Mickiewicz przebywał na zesłaniu w Rosji. Utwór ten odzwierciedla tęsknotę poety za ojczyzną oraz jego zaangażowanie w działalność patriotyczną. Z kolei "III część Dziadów" powstała wkrótce po tym, gdy Mickiewicz opuścił Wilno i przeniósł się do Petersburga, gdzie kontynuował swoją działalność literacką i polityczną. Utwory te, choć różne pod względem fabuły, łączy wspólny motyw walki o wolność oraz poświęcenia w imię wyższych celów.

Konrad Wallenrod jest przykładem bohatera romantycznego, którego życie pełne jest dwoistości i wewnętrznych konfliktów. Jego motto "Są dwa sposoby walczenia: Trzeba być lisem i lwem" odzwierciedla sposób, w jaki bohater radzi sobie z trudnościami, balansując między sprytem a odwagą. Wyizolowany i niezrozumiany przez społeczeństwo, Wallenrod przeżywa głęboki wewnętrzny konflikt pomiędzy dobrem ojczyzny a dobrem osobistym. Jego nieszczęśliwa miłość do Aldony oraz dylemat pomiędzy lojalnością wobec Litwy a osobistym szczęściem tworzą postać pełną sprzeczności.

W młodości Konrad Wallenrod był związany z dworem Kiejstuta i szczęśliwie małżeństwem z Aldoną. Jednak na widok zagrożenia, jakie stanowił dla Litwy Zakon Krzyżacki, zdecydował się porzucić osobiste szczęście i poświęcić się misji ratowania ojczyzny. Jako Wielki Mistrz Zakonu Krzyżackiego, działał podstępem, by osłabić swoich wrogów. Jego dwoistość charakteru i działania pokazują, że był gotów poświęcić osobisty honor dla wyższego dobra. Ostatecznie, poczucie winy i wyrzuty sumienia związane z jego czynami prowadzą go do samobójstwa. Choć osiągnął cel patriotyczny, poniósł klęskę osobistą, co podkreśla tragizm jego postaci.

Odwołując się do innego bohatera Mickiewicza, Konrada z „III części Dziadów”, dostrzegamy podobne elementy charakterologiczne, jednak kontekst i sposób wyrazu jego patriotyzmu są nieco inne. Trzeba zauważyć, że Mickiewicz pisał "III część Dziadów" pod wpływem wydarzeń politycznych tamtych czasów i swojego zaangażowania w walkę o wolność ojczyzny.

Konrad z „III części Dziadów” to postać pełna buntu, samotności i wyobcowania. Przeszedł on przemianę od Gustawa, tragicznie kochającego młodzieńca, do Konrada – patrioty i orędownika sprawy narodowej. Mimo że Gustaw cierpiał z powodu nieszczęśliwej miłości, jego przemiana w Konrada związana była z wyższą misją – walką o niepodległość narodu. Konrad jako bohater romantyczny dąży do posiadania władzy nad duszami, co odbija się w jego mesjanistycznych aspiracjach.

Przemiana Gustawa w Konrada jest kluczowym momentem w utworze - niegdyś zakochany i cierpiący młodzieniec staje się symbolem narodowej walki. Konrad, pełen buntu, w rozmowie z Bogiem wyraża swoje bluźniercze myśli, krytykując Boga za cierpienie swojego narodu i domagając się odpowiedzi. Jego deklaracja jedności z ojczyzną: "Ja i ojczyzna to jedno", podkreśla, że jego osobista misja związana jest nierozerwalnie z losami narodu.

Mesjanizm Konrada objawia się przez chęć cierpienia za miliony i pragnienie rządzenia duszami – wyobraża sobie siebie jako nadczłowieka, który jest w stanie zbawić swój naród. Mimo że Konrad nie osiąga konkretnego celu, jego postać nie przegrywa, ponieważ reprezentowane przez niego wartości i idee przetrwają w pamięci narodu.

Podsumowując, zarówno Konrad Wallenrod, jak i Konrad z „III części Dziadów” są postaciami romantycznymi, które uosabiają idee epoki romantyzmu. Obaj bohaterowie zmagają się z wewnętrznymi konfliktami, cierpią z powodu miłości, a przede wszystkim poświęcają swoje osobiste szczęście dla dobra ojczyzny. To, co ich łączy, to heroizm i determinacja w dążeniu do celu, choć obaj płacą za to osobistą cenę. Ich tragiczne losy podkreślają znaczenie poświęcenia, patriotyzmu oraz dwoistości charakteru, która jest cechą wyróżniającą bohaterów romantycznych. Mickiewicz, tworząc te postaci, podkreśla uniwersalność ich doświadczeń i wartości moralnych, które mają znaczenie nie tylko w kontekście historycznym, ale również we współczesnym świecie.