Tragizm postaci romantycznej na przykładzie Kordiana Juliusza Słowackiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 12.06.2024 o 6:59

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 12.06.2024 o 6:14

Tragizm postaci romantycznej na przykładzie Kordiana Juliusza Słowackiego

Dramat Juliusza Słowackiego "Kordian" to jedno z kluczowych dzieł polskiego romantyzmu, które ukazuje tragizm głównego bohatera poprzez jego osobiste zmagania i wewnętrzne konflikty. Tragizm jest sytuacją bez wyjścia, w której każda decyzja prowadzi do nieuniknionej klęski. Bohater tragiczny, zdany na łaskę losu, często odczuwa bezsilność i niemożliwość dokonania satysfakcjonującego wyboru, co prowadzi do jego upadku. Kordian, tytułowy bohater dramatu Słowackiego, jest młodzieńcem zmagającym się z egzystencjalnymi problemami i poszukującym sensu swojego życia, co czyni go doskonałym przykładem postaci tragicznej.

Na początku dramatu, Kordian przeżywa stan egzystencjalnego zwątpienia, znany jako „choroba wieku”. Jest przepełniony poczuciem beznadziejności i brakiem sensu życia, które dręczą go na poziomie psychicznym. Kordian zazdrości swojemu słudze Grzegorzowi zdolności do heroicznych czynów, pragnąc dla siebie podobnego losu. Grzegorz opowiada o swoich bohaterstwach, co tylko pogłębia zazdrość Kordiana, który marzy o wielkich czynach, ale nie ma wzorca do naśladowania ani konkretnego celu, który nadałby sens jego istnieniu. Myśli o śmierci dodatkowo obciążają jego duszę i można tu dostrzec analogię do Hamleta Szekspira, który także zmagał się z wewnętrznymi rozterkami i strachem przed nieznanym.

Kolejnym ważnym aspektem tragizmu Kordiana jest jego relacja z Laurą. Miłość do niej staje się krótkotrwałym celem, który na moment przywraca bohaterowi sens życia. Jednak Laura odbiera go jako niedojrzałego marzyciela i ostatecznie go odrzuca. To odrzucenie prowadzi Kordiana do próby samobójczej, która kończy się niepowodzeniem, pozostawiając go w jeszcze większym rozczarowaniu życiem. Ta nieudaną próba odebrania sobie życia jest kolejnym kamieniem milowym w drodze Kordiana ku wewnętrznej klęsce.

Poszukiwanie dojrzałości i tożsamości przez podróż po Europie stanowi kolejny etap tragizmu Kordiana. Opuściwszy dom rodzinny, bohater wyrusza w symboliczne poszukiwanie sensu swojego istnienia. Słowacki pokazuje, że Kordian nie jest zainteresowany zabytkami czy miastami, przez które przechodzi; skupia się raczej na swoich wewnętrznych przeżyciach i zmaganiach. Jego podróż prowadzi go do odkrycia brutalnej rzeczywistości: materializmu, cynizmu ludzi, którzy go otaczają. Kordian zaczyna wątpić w wartości, w które wcześniej wierzył, takie jak honor i wierność. Szczególnie rozczarowuje go religia, kiedy papież nie reaguje na sytuację Polski. To odkrycie jedynie pogłębia jego tragizm, ukazując bezsensowność jego dotychczasowych poszukiwań.

Przełomowym momentem w życiu Kordiana jest scena na szczycie Mont-Blanc, gdzie dochodzi do jego wewnętrznej przemiany. Na samym szczycie Kordian odkrywa swoje powołanie: walka za ojczyznę staje się celem jego życia. Decyduje się na zamach na cara, wierząc, że w ten sposób może przyczynić się do wyzwolenia Polski. Początkowo z entuzjazmem angażuje innych do współpracy, ale stopniowo zostaje osamotniony w swojej decyzji.

Najbardziej dramatyczne są rozterki moralne, które wybuchają w Kordianie podczas próby zamachu. Bohater zmaga się ze strachem i wątpliwościami, nie wiedząc, czy jego czyn jest moralnie uzasadniony. Imaginacja i Strach, personifikacje jego wewnętrznych konfliktów, ukazują dramatyzm jego sytuacji. Ostatecznie Kordian mdleje podczas próby zamachu, niezdolny do dokonania zaplanowanego czynu. Jego nieudane działanie jest symbolem jego wewnętrznego tragizmu i niemożności pokonania własnych słabości.

Finał dramatu pokazuje Kordiana jako postać tragiczną, której życie kończy się klęską. Bohater zostaje aresztowany i skazany na śmierć. Słowacki zostawia jednak zakończenie otwarte: poseł z ułaskawieniem nadciąga, gdy Kordian stoi przed plutonem egzekucyjnym. Ta niepewność co do ostatecznego losu bohatera podkreśla jego tragizm, ukazując go jako nieustannie zmagającego się z losem i własnymi słabościami.

Kordian jest doskonałym przykładem postaci tragicznej, która nie potrafi zrealizować swoich życiowych celów. Beznadziejność jego sytuacji, zarówno na poziomie egzystencjalnym, jak i moralnym, czyni go symbolem romantycznego bohatera skonfliktowanego z rzeczywistością. Jego dylematy, wewnętrzne walki i ostateczna klęska ukazują głębokość ludzkiego tragizmu, który jest istotnym elementem literatury romantycznej.

Kordian, przez swoje zmagania z rzeczywistością i własnymi słabościami, staje się symbolem romantycznego idealisty, który mimo najczystszych intencji nie jest w stanie przezwyciężyć wewnętrznych i zewnętrznych przeszkód. Jego tragizm jest świadectwem walki człowieka z losem i własną niemożnością osiągnięcia pełnej harmonii z otaczającym światem. Dzieło Słowackiego w sposób mistrzowski ukazuje te zmagania, czyniąc Kordiana jedną z najbardziej złożonych i tragicznych postaci polskiego romantyzmu.