Motyw rycerza idealnego w literaturze: "Pieśń o Rolandzie" oraz dwa inne utwory literackie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.06.2024 o 11:33

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 12.06.2024 o 20:10

Motyw rycerza idealnego jest jednym z najbardziej powszechnych w literaturze średniowiecznej, a jego odzwierciedlenie w różnych utworach literackich pomaga zrozumieć wartości i ideały epoki. W mojej pracy skupię się na analizie tego motywu w „Pieśni o Rolandzie” oraz w dwóch innych utworach literackich. Porównam także dwa konteksty, w których występują idealni rycerze, by zgłębić różnice i podobieństwa w przedstawieniu tego archetypu.

„Pieśń o Rolandzie” to epicka pieśń bohaterska, która powstała w XI wieku. Opowiada historię legendarnego rycerza Rolanda, który walczył w bitwie pod Roncevaux. Roland jest uosobieniem średniowiecznego rycerza idealnego. Ma wszystkie cechy, które były cenione w rycerstwie: jest odważny, lojalny wobec swojego pana, Karola Wielkiego, i głęboko religijny. Jego honor i duma nie pozwalają mu na poproszenie o pomoc, nawet gdy jego oddział jest niemal zniszczony. Umiera jako bohater, a jego śmierć staje się symbolem rycerskiego poświęcenia i męstwa.

„Don Kichot” Miguela de Cervantesa, napisany w początku XVII wieku, chociaż jest parodią rycerskich romansów, również zawiera motyw rycerza idealnego. Główny bohater, Don Kichot, wierzy, że jest rycerzem i postanawia walczyć z wszelkimi przeciwnościami w obronie słabszych. Chociaż jego wyczyny są często groteskowe i absurdalne, jego intencje są szlachetne. Don Kichot nieustannie stara się kierować się kodem rycerskim, który czyni go w pewnym sensie idealnym rycerzem – był niemal doskonale odważny i niestrudzenie walczył ze złem (choć często tylko w swojej wyobraźni). Pomimo że Cervantes krytykował rycerskie romanse, ukazał również trwałość ideałów i wartości, które rycerstwo reprezentowało.

Natomiast wiersz „Król Artur i rycerze okrągłego stołu” autorstwa Thomasa Malory'ego, powstały w XV wieku, przedstawia postać Sir Lancelota – jednego z najlepszych rycerzy króla Artura. Lancelot jest uosobieniem rycerskiego ideału: posiada wszystkie przymioty doskonałego rycerza – jest nieustraszony, wierny, szlachetny i mistrzowski w sztuce walki. Jego życiowe losy i oddanie wobec króla Artura podkreślają ideał rycerskiego życia, jednak nad jego postacią ciąży również osobisty dramat związany z miłością do żony króla, Ginewry. W tym sensie Lancelot reprezentuje bardziej złożony obraz rycerza idealnego, który jest mistrzem walki i żołnierskiej honorowości, ale również człowiekiem podatnym na namiętności i wewnętrzne konflikty.

Porównując epokowy kontekst średniowiecznej „Pieśni o Rolandzie” z renesansowymi i średniowiecznymi wyobrażeniami idealnych rycerzy ukazanymi przez Cervantesa i Malory'ego, można dostrzec interesujące różnice i podobieństwa. W średniowieczu ideał rycerstwa podkreślał nie tylko walkę i odwagę, ale także głęboką wiarę religijną i moralne cnoty. Roland w „Pieśni o Rolandzie” walczy do końca w imię wyższych wartości, przez co staje się symbolem doskonałego chrześcijańskiego rycerza.

W renesansowym kontekście myśli Cervantesa, motyw rycerski jest traktowany z ironią, ukazując zmianę w percepcji ideałów rycerskich w czasach, gdy rycerstwo zaczynało tracić swoje pierwotne znaczenie. Pomimo ironii, Don Kichot jest portretem wiecznie żywego ideału – walczyć o dobro, nawet jeśli realia są inne. To ukazuje renesansowe przemyślenia o rycerskości jako czymś zarówno pięknym, jak i nieco anachronicznym.

Z kolei średniowieczny kontekst „Król Artur i rycerze okrągłego stołu” ze szczególnym uwzględnieniem Lancelota przedstawia bardziej złożony obraz: idealny rycerz jest ludzki, co oznacza, że również popełnia błędy i ma swoje słabości. W tym kontekście idealny rycerz nie jest nieomylny, ale jego wartość mierzy się zdolnością do przezwyciężania tych słabości.

Podsumowując, motyw rycerza idealnego ewoluował wraz z upływem czasu, ale jego podstawowe cechy – odwaga, honor i wierność – pozostały niezmienne. „Pieśń o Rolandzie”, „Don Kichot” i „Król Artur i rycerze okrągłego stołu” oferują różne perspektywy na ten temat, ale każda z nich prowadzi do refleksji nad tym, co oznacza być prawdziwie szlachetnym wojownikiem. Idealny rycerz jest symbolem nie tylko siły fizycznej, ale także duchowej, moralnej i etycznej – i jako taki, pozostaje niezmiennym wzorem do naśladowania.