Idealizacja uczucia do kobiety w literaturze romantycznej.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.06.2024 o 16:44

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 15.06.2024 o 15:55

Idealizacja uczucia do kobiety w literaturze romantycznej to zjawisko, które zajmuje centralne miejsce w dziełach wielu twórców tego nurtu. Aby w pełni zrozumieć, jak ta idealizacja kształtowała wizję miłości w romantyzmie, należy najpierw wyjaśnić, czym ona jest. Idealizacja to przypisywanie obiektowi czy osobie cech doskonałych i wyidealizowanych, często nieadekwatnych do rzeczywistości. Słownik Języka Polskiego definiuje idealizację jako „nadawanie cech doskonałości, przerysowywanie zalet oraz niedocenianie wad”. W kontekście literatury romantycznej, kobieta często przedstawiana była jako istota niemal boska, wolna od wszelkich niedoskonałości, co miało swoje głębokie konsekwencje dla fabuły i losów bohaterów.

Miłość była jednym z kluczowych motywów literatury romantycznej. Wynosiła nad wszystkie inne wartości, miłość była często ukazywana jako siła transcendentalna, ponadnaturalna, która mogła wywoływać niezwykłe uniesienia, ale również głębokie cierpienia. Była to miłość przekraczająca granice codziennego, przyziemnego doświadczenia, często skontrastowana z tradycyjną mieszczańską moralnością, która faworyzowała stabilizację i pragmatyzm w relacjach romantycznych. Romantyczna miłość była więc czymś więcej niż tylko uczuciem – była istną dewizą życiową, powołaniem i nierzadko przekleństwem bohaterów romantycznych.

Esencjonalną charakterystyką miłości romantycznej jest jej namiętność i szaleństwo. Romantyczni bohaterowie, jak Werter, Gustaw czy Kordian, przeżywali swoje uczucia z tak ogromnym natężeniem, że często prowadziło to do ich zguby. Pojmowali miłość jako pokrewieństwo dusz, coś rzadkiego i specjalnego, co miało w sobie coś z sacrum. Niestety, bardzo często miłość ta była nieszczęśliwa i niespełniona, co w literaturze prowadziło do melancholii, obłędu, a nawet samobójstw.

W literaturze romantycznej elementem niezwykle istotnym była charakterystyka idealnej kobiety. Przedstawiano ją jako istotę piękną, dobrą i niewinną, która stawała się obiektem nadzwyczajnych uniesień miłosnych bohatera. Kobieta taka była niemalże bez wad, a jej obraz w oczach kochanka był wynikiem głębokiej idealizacji. Przykładem tego jest Karusia z ballady „Romantyczność” Adama Mickiewicza, która opłakuje swojego ukochanego, Jasieńka, co sugeruje koncepcję wiecznej, niezniszczalnej miłości, która trwa nawet po śmierci.

Jednym z kluczowych aspektów miłości romantycznej są przeszkody w jej realizacji. Bohaterowie często napotykali na liczne przeszkody społeczne i materialne, takie jak niska pozycja społeczna, brak majątku, sytuacja polityczna czy sprzeciw rodziców. Te przeszkody miały głęboki wpływ psychologiczny na bohaterów, którzy cierpieli, popadali w obłęd, melancholię, a niekiedy kończyli swoje życie samobójstwem. Literatura romantyczna była pełna takich przykładów, gdzie miłość była niemożliwa do zrealizowania właśnie ze względu na te bariery.

Przykładem literatury, w której idealizacja miłości i kobiety jest fundamentalnym elementem, jest powieść „Cierpienia młodego Wertera” Johanna Wolfganga Goethego. Fabuła skupia się na postaci Wertera, który wyjeżdża na wieś i zakochuje się w Lotcie. Werter widzi w Lotcie doskonałość boską, co prowadzi go do skrajnego idealizowania jej postaci. Niestety, Lotta jest zaręczona z innym, co sprawia, że miłość Wertera staje się wyniszczająca. Wertera wyniszcza boleść niespełnionej miłości, która ostatecznie prowadzi go do samobójstwa. Werter jest klasycznym romantycznym wrażliwcem, którego wyobrażenia o miłości kształtuje literatura.

Podobnie jest w IV części „Dziadów” Adama Mickiewicza, gdzie historia Gustawa opowiada o niespełnionej miłości do Maryli. Gustaw idealizuje Marylę, widząc w niej nieosiągalny ideał, co prowadzi do jego obłędu i załamania. Na tragiczne skutki miłości ma wpływ lektura, którą Gustaw czytał, co tylko pogłębia jego cierpienie.

W „Kordianie” Juliusza Słowackiego mamy do czynienia z nieszczęśliwą miłością do Laury i rozczarowaniem Wiolettą, która wykorzystuje bogactwo Kordiana. Ta gorzka lekcja miłosna prowadzi bohatera do przekonania, że prawdziwa miłość nie istnieje, co skłania go do zwrócenia się ku sprawie narodowej.

Również w „Konradzie Wallenrodzie” Adama Mickiewicza widzimy epizodyczną miłość Waltera Alfa i Aldony, którzy muszą zrezygnować z osobistego szczęścia dla wyższych celów narodowych. Miłość Waltera i Aldony, mimo że jest wielka, musi ustąpić przed obowiązkami ojczyźnianymi, co tworzy tragicznym wybór i przyczynia się do ich cierpień.

„Nie-boska Komedia” Zygmunta Krasińskiego również ukazuje miłość i poezję poprzez postać Hrabiego Henryka i Dziewicy. Hrabia Henryk, zaniedbując swoją żonę na rzecz poezji i wyidealizowanego obrazu miłości, prowadzi do jej zdrowotnych problemów i śmierci. Ostatecznie konkluduje, że idealizacja uczucia prowadzi do osobistych tragedii, a zmiana priorytetów życiowych bohatera to konsekwencja rozczarowania w strukturach miłosnych.

Podsumowując, miłość w literaturze romantycznej ukazana jest jako stan wyidealizowany, często nierealny, który przynosi więcej cierpień niż radości. Bohaterowie cierpią z powodu niespełnienia swoich uczuć, co prowadzi ich do autodestrukcji. Idealizacja miłości i kobiety jest nieodzownym elementem romantyzmu, który sprawia, że miłość romantyczna, mimo swojej piękna, jest z góry skazana na niepowodzenie. Idealizacja wywołuje cudowne i wzniosłe uniesienia, ale również sprowadza bohaterów do osobistych tragedii, co ostatecznie ukazuje ambiwalencję romantycznego pojmowania miłości.