Poetyckie ucieczki dekadentów od poczucia zniechęcenia, schyłku, nudy. Omów na wybranych przykładach.
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.06.2024 o 13:01
Rodzaj zadania: Wypracowanie
Dodane: 19.06.2024 o 12:29
Streszczenie:
Praca analizuje motyw ucieczki dekadentów poprzez śmierć, miłość, nirwanę, naturę, sztukę oraz filozofię św. Franciszka z Asyżu, podkreślając krótkotrwałość eskapizmu i poszukiwanie sensu w głębokim pesymizmie epoki. ?
#
Przełom XIX i XX wieku był okresem dynamicznych zmian, zarówno filozoficznych, jak i społecznych. To czas, gdy Europa przeżywała głębokie kryzysy twórcze, które napędzały rozwój kulturalny i ekonomiczno-społeczny. Filozoficzny optymizm pozytywistów takich jak Auguste Comte i Herbert Spencer ustępował miejsca pesymistycznym poglądom Artura Schopenhauera i Fryderyka Nietzschego. Upadek tradycyjnych wartości moralnych, kulturalnych i religijnych, a także świadomość nadciągającego końca epoki, znalazły odzwierciedlenie w literaturze dekadenckiej. Decadentizm odrzucał istniejące filozofie i przejawiał katastrofizm. Teophile Gautier, w "Kwiatach zła" Charlesa Baudelaire’a, zdefiniował dekadentów jako ludzi uwięzionych w poczuciu schyłku i zniechęcenia. Filozofia Schopenhauera i Nietzschego, z ich pesymistycznym i nihilistycznym podejściem, wywarła znaczny wpływ na twórczość dekadentów.
Część 1: Motyw śmierci jako ucieczki
Stanisław Korab-Brzozowski w wierszu "O, przyjdź" przedstawia śmierć jako piękną kochankę, na którą oczekuje z tęsknotą. Trzykrotne wezwanie "o przyjdź jesienią" oddaje pragnienie ulgi od cierpień życia. Tęsknota za śmiercią jest tutaj wyraźną formą eskapizmu - dekadenci widzą w niej szansę na wyzwolenie od schyłkowego świata, który ich otacza.Z kolei Maria Konopnicka w wierszu "Pragnienie" maluje obraz pragnienia niebytu przez porównania do natury: znikanie jak rosa, tęcza, obumieranie jak przyroda. Poeta pragnie uciec od życia, szukając połączenia z naturą w jej pierwotnej, nietrwałej formie. W tym kontekście śmierć nie jest jedynie destrukcją, ale naturalnym procesem, któremu przeciwdziałał tylko ludzki opór.
Część 2: Miłość zmysłowa jako ucieczka
Kazimierz Przerwa-Tetmajer w wierszu "Ja, kiedy usta..." opisuje zmysłową miłość jako chwilowe zapomnienie o troskach świata. Fizyczna rozkosz jest przedstawiona jako sposób ucieczki od cierpienia i nudy, choć przejściowy charakter tych chwilowych uciech sprawia, że powrót do rzeczywistości pełnej dekadenckiego zniechęcenia jest nieunikniony.Podobnie w wierszu "Lubię, kiedy kobieta..." Przerwa-Tetmajer eksploruje fizyczne i emocjonalne doznania jako środki do uzyskania chwilowego zapomnienia. Dekadentyzm w spojrzeniu na miłość to nieustanne balansowanie między chwilowym zapomnieniem dzięki zmysłowym przyjemnościom i powrotem do wewnętrznej pustki i tęsknoty za niebytem.
Część 3: Nirwana jako ucieczka
Kazimierz Przerwa-Tetmajer w swoim utworze "Hymn do Nirwany" przedstawia Nirwanę jako stan całkowitego wyzbycia się woli życia i wyzwolenia od cierpień. Modlitewny charakter wiersza i bezpośredni zwrot do Nirwany ukazują pragnienie ostatecznego spokoju, porównywanego do chrześcijańskich modlitw jak "Ojcze nasz". Nirwana staje się symbolem ucieczki od bólów i trosk ziemskiego życia, proponując absolutne uwolnienie od wszelkich pragnień i niepokojów.Część 4: Natura jako ucieczka
W wierszu "Widok ze Świnicy do Doliny Wierchcichej" Kazimierz Przerwa-Tetmajer wykorzystuje kontemplację tatrzańskiej przyrody jako drogę do przełamania dekadentyzmu. Opis krajobrazu za pomocą narzędzi impresjonistycznych i głęboka harmonizacja z naturą pozwala na chwilowe zapomnienie o ludzkich troskach. Góry stają się miejscem, gdzie duch dekadenta odnajduje chwilowy spokój i harmonię.Część 5: Sztuka jako ucieczka
Kazimierz Przerwa-Tetmajer w utworze "Evviva l'arte" ukazuje sztukę jako najwyższy kult artystów. Dla dekadentów, artysta jest twórczą i wyjątkową jednostką, która wznosi się ponad przeciętność i zniechęcenie świata. Sława i uznanie stają się najważniejszymi wartościami, przyrównując życie do sztuki, w której piękno i wyjątkowość mają przeważające znaczenie.Stanisław Wyrzykowski w wierszu "Wola twórcza" podkreśla apoteozę twórczej aktywności i pogardę dla dekadenckiej apatii. Tworzenie jest tutaj porównywane do wybuchu wulkanu, pokazując konieczność działania i tworzenia jako jedyny sposób na przetrwanie wobec schyłkowych tendencji epoki.
Leopold Staff w wierszu "Kowal" ukazuje postać kowala jako symbolu nieustannego dążenia do doskonałości. Praca nad własnym charakterem i nieustanne doskonalenie się są przedstawiane jako droga do ucieczki od stagnacji i schyłkowości dekadentyzmu. Kowal swoją niezłomnością i pracą fizyczną skontrastowaną z duchowym upadkiem epoki, symbolizuje witalizm i dążenie do samodoskonalenia.
Ocena nauczyciela:
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.06.2024 o 13:01
O nauczycielu: Nauczyciel - Izabela O.
Mam 10‑letnie doświadczenie w pracy w liceum oraz w przygotowaniach do matury; prowadzę też zajęcia dla ósmoklasistów. Skupiam się na czytelności wypowiedzi i precyzyjnej argumentacji. Na zajęciach dbam o spokojny rytm pracy i jasne kroki, które łatwo powtórzyć w domu. Uczniowie podkreślają, że takie podejście zmniejsza stres i daje lepsze wyniki.
Twoje wypracowanie jest bardzo wszechstronne i głęboko przemyślane.
Komentarze naszych użytkowników:
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się