„Dziełami wielkimi i moralnymi są tylko dzieła prawdy” Emil Zola. Czy zgadzasz się z takim sądem?

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 21.06.2024 o 10:05

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.06.2024 o 18:51

Emil Zola powiedział kiedyś: „Dziełami wielkimi i moralnymi są tylko dzieła prawdy”. W pełni zgadzam się z tą tezą, szczególnie w kontekście literatury. Prawda, ukazywana w dziełach literackich, nie tylko edukuje, ale również wzbogaca życie duchowe i moralne czytelników. Aby zrozumieć, dlaczego prawda jest tak istotna w tworzeniu wielkich i moralnych dzieł, warto przeanalizować kilka literackich arcydzieł, które na trwałe wpisały się w kanon literatury światowej.

Sztuka od zarania dziejów pełniła różne funkcje. Była sposobem na wyrażenie wewnętrznych emocji, przekazywanie informacji, edukację czy po prostu dostarczanie rozrywki. Niemniej jednak, jednym z najważniejszych zadań sztuki jest przewodzenie uniwersalnym wartościom i prawdom. Literatura, szczególnie wielkie dzieła literatury, często niesie w sobie głębokie przekazy moralne, które mają na celu kształtowanie postaw i zachowań ludzkich. Wielkie dzieła literackie, takie jak Biblia, „Antygona” Sofoklesa, „Dziady III” Adama Mickiewicza, „Inny świat” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego czy „Medaliony” Zofii Nałkowskiej, są tego najlepszym przykładem.

Biblia to jedno z najstarszych i najbardziej wpływowych dzieł literackich w historii ludzkości. Jest nie tylko świętą księgą dla miliardów ludzi na całym świecie, ale też zbiorem uniwersalnych prawd moralnych i etycznych. Wiele przypowieści biblijnych, takich jak opowieść o Dobrym Samarytaninie czy Przypowieść o Siewcy, ukazuje różnorodne aspekty ludzkiego życia i relacji międzyludzkich. Przykładem uniwersalnej prawdy może być również Dziesięć Przykazań, które stanowią fundament moralny dla wielu kultur na świecie. Biblia uczy nas miłości bliźniego, wybaczenia, sprawiedliwości i pokory – wartości, które są niezbywalne w budowie etycznego i moralnego społeczeństwa.

Również w starożytnej Grecji prawda miała kluczowe znaczenie dla twórców takich jak Sofokles. Jego tragedia „Antygona” jest doskonałym przykładem utworu, który eksploruje skomplikowane relacje między prawdą, moralnością i władzą. Konflikt między tytułową bohaterką a Kreonem nie jest jedynie osobistą tragedią, lecz odzwierciedleniem głębszego konfliktu między prawem boskim a ludzkim. Antygona, która staje do walki o pochowanie swojego brata, odzwierciedla niezłomność w dążeniu do sprawiedliwości i prawdy, podczas gdy Kreon, król Teb, reprezentuje racje państwowe, które nie zawsze są zgodne z moralnymi zasadami. Tragiczny finał tej historii ukazuje, że odchodzenie od prawdy i moralności prowadzi do katastrofy, zarówno na poziomie osobistym, jak i społecznym.

Adam Mickiewicz w „Dziadach III” przedstawia realistyczny obraz polskiego społeczeństwa w okresie zaborów. Opisując losy młodzieży litewskiej, autor ukazuje najwyższe ideały patriotyzmu i moralności. Młodzi patrioci, którzy walczą o wolność ojczyzny, stanowią wzór do naśladowania dla przyszłych pokoleń. Mickiewicz pokazuje również zdradę arystokracji i jej współpracę z zaborcami, co jest potępieniem zdrady narodowej i współpracy z wrogami. W utworze tym prawda jest narzędziem do demaskowania fałszu i ukazywania rzeczywistości takim, jakim jest.

Innym wstrząsającym świadectwem prawdy i moralności jest „Inny świat” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. Autor opisuje swoje doświadczenia z obozu sowieckiego, gdzie ludzkie życie sprowadzone zostało do walki o przetrwanie w nieludzkich warunkach. Pomimo ogromu cierpienia, niektórzy bohaterowie, tacy jak Michaił Kostylew czy Natasza Lwowna, zachowują wewnętrzną godność i moralność. Z drugiej strony, autor krytykuje tych, którzy dali się zniszczyć moralnie przez obozowy system. Herling-Grudziński ukazuje, że w najtrudniejszych czasach prawda o człowieczeństwie staje się najważniejszą wartością, której nie można utracić.

Podobnie Zofia Nałkowska w „Medalionach” przedstawia okrucieństwa wojny poprzez krótkie reportaże ukazujące prawdziwe ludzkie losy. Autorka ukazuje moralne dylematy bez autorskiego komentarza, co sprawia, że czytelnik sam musi zmierzyć się z bolesną prawdą. Motto „Ludzie ludziom zgotowali ten los” dobitnie podkreśla moralną refleksję nad ludzką naturą i zdolnością do popełniania okrucieństw. Nałkowska ukazuje, że literatura oparta na prawdzie jest nie tylko świadectwem minionych wydarzeń, ale też narzędziem do zrozumienia i przemyślenia moralnych dylematów.

Literatura ma niezwykłą moc odkrywania i demaskowania prawdy. Ukazywanie prawdy w literaturze wpływa na rozwój moralny człowieka, kształtowanie jego postaw, uczuleń i wrażliwości. Dzieła literackie, które oparte są na prawdzie, uczą nas, jak żyć w zgodzie z wartościami i jak starać się być lepszymi ludźmi. Prawda w literaturze staje się lustrem, w którym możemy zobaczyć nasze własne niedoskonałości i dążyć do poprawy. Przypomina nam też, że życie w zgodzie z prawdą, choć czasem trudne, jest warunkiem sine qua non moralnego rozwoju jednostki i społeczeństwa.

Podsumowując, zgadzam się z tezami Emila Zoli, że wielkie i moralne dzieła literackie opierają się na prawdzie. Biblia, „Antygona” Sofoklesa, „Dziady III” Mickiewicza, „Inny świat” Herlinga-Grudzińskiego i „Medaliony” Nałkowskiej są dowodem na to, że literatura oparta na prawdzie ma moc kształtowania moralności, wartości i postaw ludzkich. Prawda ta wpływa na naszą percepcję świata, pokazuje nam, jakie decyzje należy podjąć w trudnych sytuacjach oraz uczy nas, że moralność i etyka są fundamentem naszego człowieczeństwa. Literatura, jako narzędzie do przekazywania prawdy, pozostaje niezmiennie ważnym elementem w budowaniu lepszego, bardziej moralnego świata. Chociażby dlatego rola literatów jako „stróżów” moralności jest nie do przecenienia, a ich dzieła pozostają wiecznym źródłem inspiracji i moralnego wsparcia dla nas wszystkich.