Ideały młodości, kariera i osiągnięcie sukcesu – postawy wybranych bohaterów literackich z okresu pozytywizmu, modernizmu i dwudziestolecia międzywojennego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.06.2024 o 22:03

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.06.2024 o 21:12

W literaturze różnych epok można zauważyć, że autorzy chętnie oddają rzeczywistość swoich czasów, kreśląc portrety bohaterów, których losy i postawy odzwierciedlają ideały, aspiracje, a także codzienne zmagania z rzeczywistością. Bohaterowie pozytywizmu, modernizmu i dwudziestolecia międzywojennego często stają przed trudnymi wyborami, których konsekwencje kształtują ich kariery i życie osobiste. W swoim wypracowaniu przyjrzę się postawom wybranych bohaterów literackich z tych epok, analizując ich dążenia do osiągnięcia sukcesu i realizacji ideałów młodości.

Zacznijmy od Tomasza Judyma z powieści „Ludzie bezdomni” Stefana Żeromskiego, która jest jednym z najbardziej znaczących utworów pozytywizmu. Wybory Judyma i jego życiowa filozofia są znakomitym odzwierciedleniem ducha epoki. Tomasz Judym to syn warszawskiego szewca, który dzięki własnemu wysiłkowi i determinacji zdobył wykształcenie lekarskie. Jego młodzieńcze ideały były silnie naznaczone pragnieniem niesienia pomocy najbiedniejszym. Wierzył w potrzebę naprawy świata poprzez pracę u podstaw.

Judym napotyka jednak wiele przeszkód na swojej drodze. Jego nowatorskie metody leczenia nie są akceptowane przez starsze pokolenie lekarzy, co prowadzi do konfliktów i wyobcowania w środowisku lekarskim. W uzdrowisku w Cisach spotyka się z oporem ze strony dyrekcji, która nie jest zainteresowana poprawą warunków zdrowotnych najbiedniejszych kuracjuszy. Sam Judym jest także niestrudzonym bojownikiem o prawa robotników, co spotyka się z niezrozumieniem i ostracyzmem. Jego życie osobiste również nie układa się pomyślnie – związek z Joasią Podborską nie przetrwa prób życiowych, gdyż Judym decyduje się na samotność, aby całkowicie poświęcić się pracy społecznej. Judym jest postacią tragiczną – jego altruizm i idealizm są źródłem zawodowych sukcesów, lecz jednocześnie prowadzą do osobistej klęski i wyobcowania.

Innym utworem pozytywistycznym, który porusza temat ideałów młodości i kariery, jest opowiadanie „Siłaczka” Stefana Żeromskiego. Główna bohaterka, Stanisława Bozowska, poświęca swoje życie edukacji wiejskich dzieci. Bozowska jest symbolem niezłomności i wierności ideałom pracy u podstaw. Żeromski ukazuje jej trudne warunki życia i pracy, które jednak nie zniechęcają jej do działania. Tragiczne zakończenie opowiadania – śmierć Bozowskiej z powodu choroby zaniedbanej przez brak odpowiedniej opieki medycznej – ukazuje, że wierność ideałom może nieść ze sobą wysoką cenę. Jej losy kontrastuje postać Pawła Obareckiego, początkowo pełnego zapału lekarza, który z czasem rezygnuje z młodzieńczych ideałów pod wpływem trudów codziennego życia. Jego zawodowa kariera może być uznana za sukces, jednak moralnie przegrywa, adaptując się do wygodnego, ale pozbawionego wyższych celów życia. Ten kontrast między Bozowską a Obareckim świetnie pokazuje, jak różnorodne mogą być losy i postawy młodych pozytywistów w obliczu rzeczywistości.

Przenieśmy się teraz do okresu dwudziestolecia międzywojennego, analizując postać Zenona Ziembiewicza z powieści „Granica” Zofii Nałkowskiej. Zenon to młody człowiek pełen ideałów, pragnący zmienić rzeczywistość, w której przyszło mu żyć. Ambicje młodego Ziembiewicza i jego chęć poprawy warunków społecznych są motywem przewodnim pierwszych etapów jego życia. Stopniowo jednak, pod wpływem presji społecznej i kariery politycznej, zaczyna porzucać swoje zasady. Zenon odkrywa bowiem, że rzeczywistość dorosłego życia i władza niosą ze sobą korupcję, moralne kompromisy i zdradę ideałów młodości.

Nałkowska przedstawia proces degradacji moralnej Ziembiewicza poprzez jego relacje międzyludzkie, zwłaszcza z Justyną Bogutówną, która staje się ofiarą jego egocentryzmu i dążenia do realizacji celów politycznych. Tragedia, która kończy życie Zenona, jest symboliczną karą za jego moralne upadki. Znaczenie tej postaci podkreśla uniwersalny problem granic moralnych, które człowiek jest skłonny przekraczać w pogoni za sukcesem i osobistą satysfakcją.

Omawiając bohaterów literackich z różnych epok, nie można pominąć Stanisława Wokulskiego z „Lalki” Bolesława Prusa. Wokulski to bohater epoki przejściowej, w którym splatają się cechy romantyka i pozytywisty. Jego młodość była naznaczona działalnością patriotyczną i marzeniami o wielkiej miłości, czego dowodem jest jego uczucie do Izabeli Łęckiej. Z czasem jednak Wokulski staje się przedsiębiorczym pozytywistą, angażując się w działalność handlową i filantropijną. Jego zmagania o realizację ideałów młodości są nieodłącznie związane z nieszczęśliwą miłością do Izabeli, która staje się siłą prowadzącą do jego upadku.

Wokulski jest symbolem człowieka rozdartego między ideałami romantycznymi a pragmatyzmem pozytywistycznym. Jego miłość do Izabeli powoduje, że poświęca nie tylko swoje majątkowe zasoby, ale również swoją energię i wiarę w sens działań. Stopniowo traci zainteresowanie działalnością społeczną, pogrążając się w smutku i rozpaczy. Choć jego kariera zawodowa jest imponująca, nie udaje mu się znaleźć szczęścia osobistego. Jego los jest symbolem nieuchronnej klęski człowieka, który nie potrafi pogodzić dwóch skrajnych filozofii życiowych.

Podsumowując, literatura pozytywizmu, modernizmu i dwudziestolecia międzywojennego ukazuje różnorodne modele osobowości oraz drogi, jakimi podążają bohaterowie w poszukiwaniu sukcesu i realizacji ideałów młodości. Tomasz Judym i Stanisława Bozowska to przykłady jednostek, które wiernie trzymają się swoich zasad, nawet kosztem osobistego szczęścia. Paweł Obarecki, Zenon Ziembiewicz i Stanisław Wokulski natomiast są postaciami, które w różny sposób zdradzają swoje ideały, co prowadzi do ich moralnych i życiowych klęsk. Analizowanie tych literackich postaci pozwala lepiej zrozumieć naturę ludzką i skomplikowane mechanizmy, które wpływają na losy ludzi marzących o sukcesie. Literatura jest więc narzędziem do refleksji nad ideałami, moralnością i rzeczywistością, które niezmiennie pozostają aktualne w każdej epoce.