Obowiązki poety i poezji na podstawie ,,Campo di Fiori” Czesława Miłosza i ,,Ocalonego” Tadeusza Różewicza.
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.06.2024 o 21:35
Rodzaj zadania: Wypracowanie
Dodane: 24.06.2024 o 21:15
Streszczenie:
Praca analizuje twórczość poetycką Miłosza i Różewicza, ukazując ich rolę jako świadków wojennej traumy, przypominających o konieczności pamięci i sprzeciwu wobec okrucieństw. ?
I. Wprowadzenie
Twórczość polskich poetów, takich jak Czesław Miłosz i Tadeusz Różewicz, stanowi ważne świadectwo wydarzeń, które rozegrały się w Europie podczas drugiej wojny światowej. Obaj twórcy doświadczyli koszmaru wojny na własnej skórze, co miało ogromny wpływ na ich poezję. Miłosz i Różewicz, będąc świadkami eksterminacji, głodu, bólu i upokorzenia, podjęli się wyzwania, aby poprzez swoje utwory nieść sprzeciw wobec tych okrucieństw i przypominać społeczeństwu o konieczności pamięci i refleksji. Celem tego wypracowania jest zrozumienie obowiązków poety i poezji na podstawie analizy utworów „Campo di Fiori” Czesława Miłosza i „Ocalonego” Tadeusza Różewicza.Kontekst historyczny jest kluczowy do pełnego zrozumienia twórczości obu autorów. Miłosz, urodzony w 1911 roku, przeżył wojnę w Warszawie, a jego doświadczenia znajdą odzwierciedlenie w takich tomikach jak „Ocalenie” wydanym w 1945 roku. Różewicz, młodszy o dziesięć lat, także przetrwał wojnę, a jego tomik „Niepokój” wydany w 1947 roku jest mocnym echem tych doświadczeń. Te poetyckie zbiory stanowią dokumentację krwawej historii, z którą oba narody musiały się zmierzyć.
II. Analiza „Ocalonego” Tadeusza Różewicza
„Ocalony” Tadeusza Różewicza to wiersz, który dotyka głębokich ran, jakie pozostawiła wojna. Podmiot liryczny przedstawia siebie jako 24-letniego mężczyznę, który przeżył wojenną zawieruchę. Słowo „ocalony” niesie ze sobą ambiwalentne znaczenie. Z jednej strony, bohater przetrwał fizycznie, z drugiej - został wewnętrznie zrujnowany przez doświadczenia wojny.Tematyka wiersza koncentruje się na destrukcyjnym wpływie wojny na psychikę człowieka. Bohater czuje się zagubiony w świecie, gdzie pojęcia dobra i zła straciły swoje znaczenie i stały się puste. Wojna zdeprecjonowała fundamentalne wartości, które kiedyś określały człowieczeństwo. Wartości te, zniszczone przez brutalność i okrucieństwo wojny, muszą zostać na nowo zdefiniowane lub odkryte.
Podmiot liryczny wyraża głęboki smutek i poczucie pustki. Wojna nie tylko zabrała najbliższych, ale również duchowe i moralne podstawy, na których opierało się jego życie. Tęsknota za harmonią i normalnym życiem wyziera z każdego wersu. Bohater szuka kogoś, kto pomógłby mu na nowo odróżniać dobro od zła, co wskazuje na jego głęboką potrzebę odnalezienia wewnętrznej równowagi i spokoju.
Różewicz w swoim wierszu proponuje pewien ideał poezji – poezji, która nie jest oderwana od rzeczywistości, lecz służy jako diagnoza kryzysu wartości. W wierszu „Ocalony” nie ma miejsca na „sztukę dla sztuki”. Poezja według Różewicza powinna odzwierciedlać tragiczne losy ludzi ocalałych, którzy są postrzegani jako „szczęśliwcy” tylko dlatego, że przeżyli, choć ich duch został złamany.
III. Analiza „Campo di Fiori” Czesława Miłosza
„Campo di Fiori” Czesława Miłosza to wiersz, który porównuje dwa obrazy – spalenie Giordano Bruno na rzymskim placu Campo di Fiori w 1600 roku oraz palenie getta warszawskiego w 1943 roku. Miłosz poprzez te zestawienia ukazuje wielką obojętność ludzi wobec tragedii innych.Temat obojętności ludzkiej jest nacechowany głęboką ironią. Ludzie bawiący się na rzymskim placu nie zdawali sobie sprawy z tragedii, jaka miała miejsce tuż obok nich, podobnie jak warszawiacy jeżdżący na karuzeli nieopodal płonącego getta. Te obrazy są bolesnym świadectwem ludzkiej nieczułości i egocentryzmu.
Refleksje podmiotu lirycznego w „Campo di Fiori” są bolesne i gorzkie. Bohater czuje samotność ginących, którzy są pozostawieni sami sobie w obliczu tragedii. Żywi i martwi stają się dla siebie obcy, co jeszcze bardziej podkreśla przepaść pomiędzy ich światem a światem żyjących. Miłosz pokazuje, że język żywych, pełen obojętności i powierzchowności, jest dla zmarłych niezrozumiały i nieprzystający do ich cierpienia.
Miłosz w swoim wierszu stawia przed poezją pewne wymagania. Poezja powinna wzbudzać bunt wobec obojętności i niesprawiedliwości oraz poruszać trudne tematy. Upamiętnianie cierpienia zmarłych i walka z zapomnieniem staje się moralnym obowiązkiem poety. Miłosz podkreśla, że poezja ma obowiązek uwrażliwiać społeczeństwo i pobudzać je do refleksji nad losem innych.
IV. Wspólne wątki w twórczości Miłosza i Różewicza
Twórczość Miłosza i Różewicza łączy wiele wspólnych wątków, szczególnie tych dotyczących wojny. Obaj poeci koncentrują się na okrucieństwach wojny i jej destrukcyjnym wpływie na człowieka. Ich poezja jest świadectwem i sprzeciwem wobec tych nieludzkich czasów, w których przyszło im żyć.Funkcja poezji w ich twórczości jest jednoznaczna – jest to świadectwo, które ma przypominać i ostrzegać. Poezja Miłosza i Różewicza analizuje kryzys wartości moralnych po wojnie, pokazując, jak wojna potrafi zrujnować nie tylko ciała, ale i dusze ludzi. Przekazywanie dramatów ocalałych, ich bólów i lęków, jest centralnym zadaniem ich twórczości.
Rola poety, jaką obaj twórcy sobie przypisują, jest rolą obserwatora i komentatora rzeczywistości. Poetów postrzegają jako moralne sumienia społeczeństwa, które mają obowiązek przypominać o mrocznych kartach historii i nie pozwalać im odejść w zapomnienie.
V. Wnioski
Funkcje społeczne i moralne poezji Miłosza i Różewicza są nie do przecenienia. Ich twórczość pełni zadanie edukacyjne i moralizatorskie, pomagając zrozumieć i upamiętnić tragedie wojenne. Poezja ma moc uwrażliwiania ludzi na cierpienie innych oraz pobudzania do refleksji nad kruchością wartości humanistycznych.Współczesna poezja powinna nawiązywać do tych wartości, które przekazali Miłosz i Różewicz. Rola poety w społeczeństwie jest nie tylko tworzeniem pięknych wersów, ale także byciem strażnikiem pamięci i wartości humanistycznych.
VI. Podsumowanie
Poezja powojenna, taka jak ta tworzona przez Miłosza i Różewicza, odgrywa kluczową rolę w zachowaniu pamięci o wojnie i jej tragicznych skutkach. Ich twórczość pełni funkcje edukacyjne i moralizatorskie, przypominając o konieczności refleksji nad losem innych i sprzeciwie wobec obojętności. Obowiązki poety nie kończą się na tworzeniu pięknych wersów – mają one również wymiar etyczny i społeczny, które są nieodzownym elementem humanistycznej tradycji literackiej.---
Praca ta podkreśla wartość poezji jako narzędzia edukacji i moralizacji w kontekście tragicznych wydarzeń historycznych oraz pokazuje, jak poeci poprzez swoją twórczość mogą wpływać na zachowanie pamięci i wartości moralnych w społeczeństwie.
Ocena nauczyciela:
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.06.2024 o 21:35
O nauczycielu: Nauczyciel - Andrzej L.
Od 16 lat pracuję w liceum i prowadzę zajęcia przygotowujące do matury; wspieram też ósmoklasistów. Uczę tak, by pisanie opierało się na jasnym planie i trafnych argumentach, a nie na przypadkowych skojarzeniach. Stawiam na spokojną, rzeczową pracę i krótkie instrukcje, które łatwo wdrożyć. Moi uczniowie doceniają konsekwencję, praktyczne przykłady i brak zbędnego szumu.
Praca jest niezwykle głęboka i przemyślana, a także bogata w treść i analizę poezji Miłosza i Różewicza.
Komentarze naszych użytkowników:
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się