Obraz polskiego społeczeństwa w III. Części „Dziadów” Adama Mickiewicza

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.06.2024 o 19:48

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 25.06.2024 o 18:52

Wstęp

1. Wprowadzenie do "Dziadów" Adama Mickiewicza

2. Cel wypracowania

Rozwinięcie

1. Kontrast między arystokracją a młodzieżą w "Salonie warszawskim"

A. Arystokracja

W "Salonie warszawskim" możemy zaobserwować wyraźny kontrast między przedstawicielami arystokracji a młodzieżą. Arystokracja siedzi przy jednym ze stołów, oddzielona od reszty. Mówią po francusku, co wskazuje na ich snobizm i pozorną wyższość kulturową. Najbliżej serca mają francuskie obyczaje, ignorując polską tradycję i język. Ich zachowanie jest wynikiem zafascynowania zachodnią kulturą, co ma również swoje korzenie w okresie saskim, kiedy to język francuski był synonimem luksusu i wyrafinowania.

2. Tematy rozmów arystokracji

Główne tematy rozmów arystokracji są płytkie i trywialne. Ubolewają oni nad wyjazdem Nowosilcowa, rosyjskiego namiestnika, przede wszystkim z powodu utraty okazji do organizacji wspaniałych balów i innych towarzyskich atrakcji. Uwydatnia to ich powierzchowność i brak zainteresowania sprawami istotnymi dla narodu. Dla nich liczy się wyłącznie własna wygoda i zachowanie status quo, co również wskazuje na ich egoizm.

3. Relacje arystokracji z Rosjanami

Arystokracja ma dobre układy z Rosją, co prowadzi do korzyści prywatnych ze znajomości z wysokimi urzędnikami rosyjskimi. Przykład stanowią doniesienia o kolaboracji polskich magnatów z carskim dworem, którzy za cenę osobistych korzyści nie wahali się zdradzać interesów narodowych. Taki stan rzeczy jest wynikiem oportunizmu arystokracji, który Mickiewicz umiejętnie przedstawia w swojej dramaturgii.

4. Postawa arystokracji względem niepodległości

Postawa arystokracji względem niepodległości jest pełna obojętności i wygodnictwa. Nie interesują się oni sprawami niepodległościowymi, co tylko podkreśla ich brak patriotyzmu. Arystokracja, jak to Mickiewicz pokazuje, dba tylko o swoje przywileje, a nie o dobro narodu. Ich postawa jest symbolem dekadencji i moralnego upadku, będąc poważnym kontrastem wobec patriotycznych marzeń młodego pokolenia.

B. Młodzież

Młodzież, w przeciwieństwie do arystokracji, siedzi przy innym stoliku i rozmawia po polsku, co od razu wskazuje na ich przywiązanie do własnego języka i kultury. Jest to grupa pełna energii i zrozumienia sytuacji politycznej, w którym znalazł się kraj. Ich rozmowy są dowodem na głęboką troskę o losy Polski.

2. Tematy rozmów młodzieży

Tematy rozmów młodzieży są zdecydowanie bardziej poważne i nacechowane patriotyzmem. Zastanawiają się nad ratowaniem kraju, krytykują postawę arystokracji oraz ich brak zaangażowania w sprawy narodowe. Wykazują się dużą świadomością polityczną, a ich słowa pełne są celnych obserwacji i troski o przyszłość narodu.

3. Postawa młodzieży względem niepodległości

Postawa młodzieży wobec niepodległości jest pełna patriotyzmu i waleczności. Szukają oni sposobów na aktywne działanie w walce o wolność narodu. Symbolem tej postawy może być postać Piotra Wysockiego, który słynie z wyniosłych i pełnych pasji słów. Młodzież jest gotowa poświęcić swoje życie dla odzyskania niepodległości, co kontrastuje z wygodnym życiem arystokracji.

4. Cytaty obrazujące postawy młodzieży

Mickiewicz umieścił wiele symbolicznych cytatów, które obrazują postawy młodzieży, na przykład słowa Piotra Wysockiego: "Nasz naród jak lawa, z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wygasi". Słowa Wysockiego to pełna emocji metafora, która oddaje dwoistość polskiego społeczeństwa – z jednej strony powierzchowność i chłód arystokracji, z drugiej gorący i żywy duch młodego pokolenia.

2. Postawa pisarzy wobec historii Cichowskiego

Jednym z epizodów, który Mickiewicz przedstawił w III części "Dziadów", jest rozmowa pisarzy na temat możliwości uwiecznienia historii Cichowskiego w literaturze. Historia Cichowskiego, opisywana jako dramatyczna i pełna cierpienia, jest poruszającym przykładem martyrologii Polaków pod zaborami. Pisarze toczą dyskusję na temat tego, czy warto pisać o takich współczesnych wydarzeniach, co staje się pretekstem do krytycznej refleksji nad ówczesnym stanem literatury i etosu pisarzy.

2. Argumenty pisarzy

Argumenty pisarzy są anachroniczne i pełne konformizmu. Twierdzą, że temat historii Cichowskiego jest zbyt świeży i bolesny, aby teraz się nim zajmować. Preferują pisanie o tematach historycznych, gdzie świadkowie już nie żyją, co pozwala na uniknięcie bieżących sporów i kontrowersji. Odnoszą się również z niechęcią do dramatycznych i przerażających scen, które ich zdaniem nie pasują do gustów literackich ówczesnych czytelników. Subtelność wpisanych w tę krytykę Mickiewicza ujawnia, jak bardzo pisarze oderwani są od rzeczywistości i potrzeb społeczeństwa.

3. Satyra na pisarzy

Słowa pisarzy, w kontekście ich argumentów, stają się satyrycznym obrazem literatury sielankowej, która unika trudnych tematów i woli skupiać się na idyllicznych przedstawieniach. Mickiewicz parodiuje tę postawę, pokazując jej oderwanie od rzeczywistości i niespełnianie prawdziwej funkcji literatury – czyli opowiadania o najważniejszych sprawach narodu, nawet jeśli są one trudne i bolesne. Cytat "Nasz naród scen okropnych, gwałtownych nie lubi..." doskonale oddaje preferencje pisarzy, którzy unikają trudnych tematów i wolą zajmować się literaturą przyjemną, ale niekoniecznie wartościową.

3. Metafora lawy

Metafora lawy użyta przez Piotra Wysockiego ma głębokie znaczenie symboliczne. Arystokracja jest tu przedstawiona jako zewnętrzna, zimna i twarda warstwa lawy – sucha i plugawa, która symbolizuje ich moralny upadek i obojętność. Młodzież natomiast jest porównana do wewnętrznego, gorącego ognia lawy, który symbolizuje duch patriotyczny i siłę, mogącą odmienić losy narodu. Ta metafora ukazuje z jednej strony apatię i dekadencję starszego pokolenia, a z drugiej – energię i żarliwość młodych ludzi gotowych do podjęcia walki.

2. Interpretacja słów Piotra Wysockiego

Słowa Piotra Wysockiego "Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi..." można zinterpretować jako krytykę zwierzchnich warstw społecznych, które zatraciły prawdziwe wartości. Zamienili patriotyzm na wygodę i kolaborację z zaborcą. Natomiast wewnętrzny ogień to duch patriotyczny młodzieży – niesionych nadzieją i gotowych na poświęcenie. To młode pokolenie jest siłą, która może obudzić naród i doprowadzić do upragnionej wolności.

Zakończenie

Podsumowanie obrazu polskiego społeczeństwa

Wnioski