Recenzja filmu wyreżyserowanego przez Wojciecha Hasa pod tytułem: „Rękopis znaleziony w Saragossie”.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 5.07.2024 o 13:00

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 5.07.2024 o 12:35

Recenzja filmu wyreżyserowanego przez Wojciecha Hasa pod tytułem: „Rękopis znaleziony w Saragossie”

Film „Rękopis znaleziony w Saragossie”, wyreżyserowany przez Wojciecha Hasa, to adaptacja mistrzowskiej powieści Jana Potockiego, zatytułowanej „Pamiętnik znaleziony w Saragossie”. Książka, napisana na przełomie XVIII i XIX wieku, jest niezapomnianym dziełem literatury, które charakteryzuje się skomplikowaną strukturą i bogactwem motywów. Film swoją premierę miał w 1964 roku i zyskał uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą, stając się kamieniem milowym w polskiej historii kina.

Rozwinięcie

Wojciech Has to jeden z najwybitniejszych reżyserów polskiego kina, znany z umiejętności tworzenia niezwykłych, onirycznych światów pełnych tajemnicy i symboliki. W „Rękopisie znalezionym w Saragossie” jego talent objawia się w sposób szczególny. Has zdołał przekuć zawiłość fabularną i wielowątkowość powieści Potockiego w rzeczywistość filmową, która hipnotyzuje widza od pierwszych scen. Reżyser wiernie oddał ducha literackiego pierwowzoru, czyniąc z filmu arcydzieło wizualne i narracyjne. Jego umiejętność wciągnięcia widza w magiczny świat „Rękopisu” wynika z precyzyjnego konstruowania scen, umiejętnego użycia symboli oraz kreowania atmosfery niepewności i fascynacji.

Film wyróżnia się swoją tajemniczością, baśniowością oraz symbolicznością. Wojciech Has zadbał o każdą scenę, dbając o to, by widz odczuwał niesamowitość przedstawianych zdarzeń. Utrzymując charakter i klimat powieści, reżyser tworzy arcydzieło, które przenosi widza w świat pełen zagadek, mistycyzmu i grozy.

2. Charakterystyka głównego bohatera, Alfonsa

Głównym bohaterem filmu jest Alfons van Worden, młody kapitan gwardii walońskiej. To postać pełna ciekawości, odwagi i determinacji, a jednocześnie człowiek, którego przygody są bardziej złożone, niż można by się spodziewać. Alfons, w trakcie swoich podróży przez Góry Sierra Morena, napotyka na przeróżne, często surrealistyczne sytuacje, które stają się kluczowe dla fabuły.

Alfons staje się przewodnikiem po tym niezwykłym świecie, a jego fascynacja tajemniczymi zdarzeniami odzwierciedla rosnące napięcie i zainteresowanie widza. Jego przygody – spotkania z dwoma tajemniczymi siostrami, zetknięcia z duchami, czy wymyślne intrygi kabalistów – ukazują go jako bohatera borykającego się z dualizmem rzeczywistości i świata fantastycznego. Alfons jest nie tylko odkrywcą, ale również postacią symboliczną, będącą uosobieniem ludzkiej ciekawości i poszukiwania sensu w skomplikowanym świecie pełnym zagadek.

3. Symbolika i motywy w filmie

Film obfituje w różne symbole i motywy, które składają się na jego niezwykłą głębokość. Często powracające elementy, takie jak baśniowość, erotyzm, groza, i zagadkowość, nadają filmowi niepowtarzalny charakter. Przykładem mogą być tajemnicze dwie siostry – Emina i Zibeda – oraz ich bracia, tworzący motyw dualizmu świata pełnego kontrastów i niesamowitych zwrotów akcji.

W filmie dominuje również motyw racjonalizmu kontra mistycyzm, ukazany na przykładzie postaci Pedro i kabalistów. Pedro, jako racjonalista, reprezentuje podejście naukowe i logiczne, podczas gdy kabalista uosabia mistycyzm i magię. Elementy takie jak przydrożne szubienice i fenomenalne pałace zderzają ze sobą rzeczywistość i fantazję, a zestawienie chrześcijańskiego pustelnika z muzułmańskim sułtanem dodatkowo podkreśla złożoną symbolikę i wielokulturowość świata przedstawionego w filmie.

4. Atmosfera filmu

Atmosfera „Rękopisu znalezionego w Saragossie” jest jednym z jego najbardziej zapadających w pamięć elementów. Wojciech Has, poprzez precyzyjne kreowanie scen pełnych duchów, zjaw i widm, wprowadza widza w świat niepewności, w którym granica między rzeczywistością a fantazją jest niezwykle cienka. Każda scena wydaje się być nasycona mistycznym napięciem, które trzyma widza w stanie ciągłej niepewności co do realności ukazywanych wydarzeń.

Sceny, w których Alfons spotyka duchy lub tajemnicze postaci, są na tyle sugestywne, że widz zaczyna wątpić w stabilność przedstawionego świata. Ta aura magiczności i niepewności jest nieodłącznym elementem filmu, który sprawia, że jest on wyjątkowy i niezapomniany.

5. Budowa filmu

Równie istotna jest budowa filmu, która odzwierciedla szkatułkową strukturę powieści Potockiego. Film składa się z wielowarstwowych opowieści, które snute są przez różnych bohaterów, tworząc mozaikę fabularną, w której jedna historia zawiera się w drugiej, a ta z kolei w kolejnej. Taka konstrukcja sprawia, że widz jest nieustannie wciągany w nową narrację i nie może być pewny, co wydarzy się dalej.

Przykładem może być scena, w której Alfons słyszy opowieść kapitana Lopez Soarez, który sam snuje miał w sobie inną opowieść – w ten sposób film przypomina matrioszkę historii, które ukazują się widzowi jedna po drugiej. Ta wielowarstwowość prowadzi do niezwykłego efektu, gdzie rzeczywistość filmowa staje się równocześnie złożona i fascynująca, dając widzowi poczucie zagubienia w labiryncie narracji.

6. Porównanie z powieścią Jana Potockiego

Zarówno „Pamiętnik znaleziony w Saragossie”, jak i jego filmowa adaptacja, różnią się od siebie, jednak Has wzorowo oddał ducha dzieła Potockiego. Film pozostaje wierny schematowi narracyjnemu powieści, zachowując szkatułkową budowę i charakterystyczny klimat mistycyzmu oraz tajemniczości. Różnice między obydwoma dziełami są nieuniknione, z uwagi na odmienne media, ale Has umiejętnie przenosi literackie cudowności na ekran, nie tracąc przy tym głębi i złożoności oryginału.

Film staje się wizualnym odpowiednikiem literackiego pierwowzoru, który, mimo uproszczeń i cięć koniecznych w adaptacji filmowej, zachowuje esencję dzieła Potockiego. Samo zakończenie filmu, chociaż różni się nieco od książkowego, nadal oddaje główne przesłanie powieści, ukazując dwoistość natury ludzkiej i głęboką symbolikę.

7. Zakończenie filmu i jego znaczenie

Zakończenie filmu „Rękopis znaleziony w Saragossie” jest równie enigmatyczne jak reszta fabuły. Alfons ostatecznie odnajduje swój cel, ale jednocześnie zostaje uwikłany w kolejną serię tajemnic i niepewności. To zakończenie pozostawia widza z pytaniami o naturę rzeczywistości i prawdy. Jest to swoista refleksja nad dwoistością ludzkiej natury, gdzie granica między tym, co realne, a tym, co fantastyczne, staje się nieuchwytna.

Refleksje, jakie niesie za sobą zakończenie filmu, odnoszą się do głębszych warstw symbolicznych, ukazując, że każda przygoda, każda tajemnica i każda ujawniona prawda prowadzą do kolejnych pytań. Has, podobnie jak Potocki, zostawia widza w stanie zadumy nad nieograniczonością ludzkiej wyobraźni i tajemniczością świata.

Zakończenie

Jest to film, który nie tylko oddaje hołd literaturze, ale sam staje się dziełem sztuki wizualnej, oferującym widzowi głębokie przeżycia i refleksje. „Rękopis znaleziony w Saragossie” pozostaje jednym z najważniejszych dzieł w polskim kinie, dowodem nie tylko na talent Wojciecha Hasa, ale także na bogactwo i złożoność polskiej kultury i historii literatury. To film, który z pewnością zasługuje na uwagę, refleksję i podziw, stanowiąc inspirację dla kolejnych pokoleń filmowców i miłośników kina.