Wizerunek Hamleta na podstawie „Hamleta” Szekspira oraz „Trenu Fortynbrasa” Herberta

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.07.2024 o 8:32

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 9.07.2024 o 8:11

Postać Hamleta, księcia duńskiego z jednej z najbardziej znanych tragedii Williama Szekspira, „Hamleta”, stała się inspiracją dla wielu artystów i myślicieli na przestrzeni wieków. Hamlet jest jedną z najbardziej złożonych postaci w literaturze, co powoduje, że jego interpretacje są niezwykle różnorodne. Od twórczości Szekspira przez wieki docierały motywy Hamleta do różnych artystów, w tym Zbigniewa Herberta, który w swoim wierszu „Tren Fortynbrasa” prezentuje zupełnie odmienny wizerunek tego tragicznego bohatera. Analiza tych dwóch różnych wizerunków Hamleta – w dramacie „Hamlet” Williama Szekspira oraz w wierszu „Tren Fortynbrasa” Zbigniewa Herberta – pozwala lepiej zrozumieć jego wielowymiarowy charakter i niejednoznaczność, która fascynuje czytelników i badaczy literatury.

W dramacie „Hamlet” Williama Szekspira, tytułowy bohater jest trzydziestoletnim księciem duńskim, który pełni wiele ról: syna zmarłego króla, kochanka Ofelii, szaleńca i mściciela. Jego postać charakteryzuje ogromna złożoność, co czyni go jedynym w swoim rodzaju archetypem tragicznego bohatera. Hamlet jest pełen sprzeczności – z jednej strony jest człowiekiem głęboko introspekcyjnym i melancholijnym, z drugiej zaś zmuszony jest do aktywnego działania w celu pomszczenia swego ojca.

Jednym z dominujących motywów w portrecie Hamleta jest jego szaleństwo. Po śmierci ojca i poślubieniu przez matkę jego stryja Klaudiusza, Hamlet pogrąża się w głębokim smutku. Z czasem dochodzi do wniosku, że jedynym sposobem na odkrycie prawdy i realizację zemsty będzie przybranie pozoru szaleńca. Szaleństwo Hamleta ma podwójne znaczenie: z jednej strony pozwala mu na swobodę działania i wypowiadania myśli, które byłyby nieakceptowalne dla trzeźwego umysłu, a z drugiej jest postrzegane jako bezsilna ucieczka przed rzeczywistością.

Szaleństwo Hamleta nie jest jednak jedynie pozorem – stopniowo bohater naprawdę zaczyna wpadać w swego rodzaju obłęd, co jest reakcją na niewyobrażalny ból i frustrację związaną z tragicznymi wydarzeniami. Kulminacją tego procesu jest scena, w której Hamlet zostaje wysłany do Anglii pod pretekstem leczenia, a faktycznie – mającej na celu jego śmierć. Jest to dramatyczny przykład na to, jak daleko mogą sięgać konsekwencje jego „granej” choroby psychicznej.

Zemsta Hamleta to główny cel jego działań, jednak dojrzewanie planu zabicia Klaudiusza trwa długo. Hamlet wielokrotnie rozważa, jak najlepiej osiągnąć swój cel, a jego wewnętrzne rozterki i wątpliwości są szczegółowo przedstawione przez Szekspira. Ostatecznie dochodzi do konfrontacji, w której Hamlet zabija Klaudiusza, co przynosi mu upragnione, choć spóźnione poczucie sprawiedliwości.

Relacja Hamleta z Ofelią i jej tragiczną śmiercią stanowią kluczowe elementy wpływające na jego charakter. Ich miłość była pełna napięć i niepewności, a śmierć Ofelii z rąk samej siebie staje się dla Hamleta źródłem głębokiej refleksji nad sensem życia i śmierci. Jego słynny monolog „Być, albo nie być...” jest wyrazem egzystencjalnych rozterek i stanowi świadectwo jego głębokiej introspekcji i analizy sensu istnienia.

Hamlet w dramacie Szekspira to postać pełna melancholii i introspekcji. Większość czasu spędza na analizach i przemyśleniach, co sprawia, że często jest postrzegany jako osoba świadoma własnych ograniczeń i paradoksów. Jego oczytanie, mądrość, samotność i zagubienie tworzą złożony portret człowieka będącego zarówno bohaterem tragicznym, jak i symbolem ludzkiej kondycji.

W wierszu „Tren Fortynbrasa” Zbigniewa Herberta wizerunek Hamleta zostaje przedstawiony z innej perspektywy, co dodaje kolejny wymiar do jego charakteryzacji.

W „Trenie Fortynbrasa”, narratorem jest Fortynbras, postać, która pojawia się pod koniec dramatu Szekspira i przybywa na duński dwór po wojnie. W momencie, gdy trzyma monolog nad zwłokami Hamleta, Fortynbras przedstawia swój punkt widzenia na postać księcia duńskiego. Według Fortynbrasa, Hamlet był idealistą, żyjącym w świecie „kryształowych pojęć”, niezdolnym do życia w praktycznym, rzeczywistym świecie.

Fortynbras, w swojej krytyce Hamleta, podkreśla jego niezdolność do życia praktycznego, co czyniło go słabym i bezradnym w obliczu rzeczywistego świata. Symbol zimnego jabłka w dłoni Hamleta jest mocnym obrazem, który kontrastuje z postacią dzielnego rycerza. Dla Fortynbrasa Hamlet był jak martwa mrówka – ograniczony w swych spojrzeniach na życie, zapatrzony w swoje ideały i niezdolny do realnych działań.

Z perspektywy Fortynbrasa, Hamlet nie był przystosowany do sprawowania władzy, co czyniło go bezbronnym i bezradnym wobec wyzwań, jakie stawia przed nim polityka i życie codzienne. Porównanie Hamleta do martwej mrówki podkreśla ograniczenia jego charakteru, w przeciwieństwie do Fortynbrasa, który przedstawia siebie jako praktycznego władcę, gotowego do podejmowania trudnych decyzji i działania w rzeczywistości.

Żołnierski pogrzeb Hamleta, bez uroczystych gromnic i śpiewu, ale z elementami wojennymi takimi jak lonty, kir i hełmy, jest symbolem militarnej surowości Fortynbrasa. Jest to wyraz tej praktycznej, surowej wizji świata, którą reprezentuje Fortynbras, w kontraście do idealistycznego i introspektywnego Hamleta.

Syntetyczne porównanie wizerunków Hamleta w dramacie Szekspira i w wierszu Herberta pokazuje nam różnice między idealistą a mścicielem. Hamlet w dziele Szekspira jest szaleńcem i melancholikiem, który zmaga się ze swoimi wewnętrznymi demonami, podczas gdy w wierszu Herberta jest idealistą nieprzystosowanym do rzeczywistości. Fortynbras w wierszu Herberta pełni rolę krytyka idealizmu, prezentując siebie jako praktycznego władcę i kontrastując swoje podejście do życia z podejściem Hamleta.

Konsekwencje różnych wizerunków Hamleta przedstawione w obu utworach dostarczają refleksji na temat niejednoznaczności tej postaci. Złożoność charakteru Hamleta jest jednym z głównych powodów, dla których jego postać wciąż fascynuje i stanowi wyzwanie interpretacyjne. Jego wizerunek jako bohatera tragicznego, pełnego sprzeczności, ale także jako idealisty i marzyciela, nie zdolnego do przetrwania w surowej rzeczywistości, jest bogaty i wielowymiarowy.

Różne podejścia do postaci Hamleta, jakie przedstawiają Szekspir i Herbert, ukazują nam złożoność i wielowymiarowość tej postaci. Dzięki tym dwóm perspektywom lepiej możemy zrozumieć Hamleta jako uniwersalną postać literacką, która wciąż ma wiele do zaoferowania współczesnym czytelnikom. Analiza obu utworów pomaga nam docenić bogactwo literatury i skomplikowaną naturę ludzkiego charakteru, a także refleksje nad kondycją ludzką, które pozostają aktualne niezależnie od upływu czasu.

Postać Hamleta pozostaje jednym z najważniejszych bohaterów literackich, którego analizy nie tracą na znaczeniu. Złożoność jego charakteru, ukazana przez różne pryzmaty, wciąż fascynuje i inspiruje kolejne pokolenia. „Hamlet” Williama Szekspira oraz „Tren Fortynbrasa” Zbigniewa Herberta to wartościowe teksty, które pozwalają nam zbliżyć się do zrozumienia tej złożonej i wielowymiarowej postaci.