Zmagania człowieka z naturą w wierszu, pt: „Burza”.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.07.2024 o 17:37

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 9.07.2024 o 17:08

---

Wiersz "Burza" jest znakomitym studium walki człowieka z potężnymi siłami przyrody, ukazującym dramatyzm i emocjonalne napięcie związane z bezsilnością wobec nieuchronnych kataklizmów. Tematyka zmagań człowieka z naturą jest uniwersalna i odwieczna, co sprawia, że utwór ten ma znaczenie zarówno dla współczesnego czytelnika, jak i osób żyjących w czasach jego powstania. Burza, jako symbol niszczącej potęgi przyrody, ukazuje dramatyzm pełen brutalnych i groźnych obrazów, stawiając człowieka w roli bezbronnej ofiary, zdanej na łaskę lub niełaskę sił, których nie jest w stanie kontrolować. Niniejsze wypracowanie ma za zadanie szczegółową analizę wiersza oraz refleksje nad nieuchronną supremacją natury nad człowiekiem.

Na początku warto zastanowić się, w jaki sposób wiersz "Burza" przedstawia samo zjawisko burzy oraz jakie jest jej bezpośrednie oddziaływanie na człowieka. Język poetycki użyty do opisania burzy jest niezwykle bogaty i dynamiczny. Poeta operuje szeroką gamą metafor, porównań oraz personifikacji, które intensyfikują wrażenie grozy i niepokoju. Oto fragment wiersza: "Białe grzywacze pokład w wodzie topią I z chmur skłębionych cień posępny pada. Śmierć w oczy patrzy struchlałej załodze, W strzaskanych lukach czai się zagłada". Opisywane "białe grzywacze," czyli wysokie fale, burzą pokład statku, a z kłębiących się chmur spada cień zapowiadający nieszczęście. Intensywność i groza sytuacji są podkreślone poprzez personifikację śmierci, która patrzy w oczy załogi, a zagłada czai się w zniszczonych częściach statku. W tych obrazach poeta nie tylko opisuje zjawisko, ale również buduje napięcie i oddziałuje na emocje czytelnika.

Reakcje załogi na burzę są kolejnym istotnym aspektem utworu. W obliczu przerażającego żywiołu marynarze ulegają panice, chaosowi i strachom. Modlitwy, lamenty, a także próby ratunku i pożegnania stanowią ich naturalną odpowiedź na groźne niebezpieczeństwo. Przyrównanie ich do dzieci, zagubionych i bezbronnych, pogłębia wrażenie ich bezsilności i kruchości. To porównanie znajduje odzwierciedlenie w analizie metafory, ukazującej, jak bardzo marynarze są zależni od łaskawości żywiołu. Ich działania, choć heroiczne i desperackie, są z góry skazane na niepowodzenie, podkreślając tym samym niewielkie możliwości człowieka w walce z tak potężnym przeciwnikiem jak burza.

Analizując wiersz, nie sposób nie zwrócić uwagi na ludzki stan bezradności wobec potęgi przyrody. Wiersz ukazuje człowieka jako marionetkę w rękach sił przyrody, które mogą w jednej chwili zniszczyć wszystko, co człowiek budował przez lata. Marynarze, choć starają się ocalić swoje życie i statek, są bezbronni wobec potęgi burzy. Ich modlitwy i nadzieje na cud tylko podkreślają ich desperację i brak kontroli nad sytuacją. To właśnie w tych momentach człowiek zdaje sobie sprawę z własnej kruchości i małości wobec wszechpotężnej natury.

Burza w wierszu staje się również symbolem wewnętrznego chaosu człowieka. Emocje, myśli, lęki i strachy, które towarzyszą człowiekowi w sytuacjach kryzysowych, mogą być porównane do burzy, która gnębi i burzy pokład jego duszy. Ta psychologiczna analiza utworu pozwala zrozumieć, że zmagania z naturą mogą być równocześnie odzwierciedleniem wewnętrznych zmagań człowieka z własnymi demonami i słabościami. Niemożność poskromienia burzy jest analogiczna do niemożności poskromienia własnych uczuć i myśli w obliczu ekstremalnych sytuacji.

Warto zwrócić uwagę na rolę spokojnego człowieka, który stoi na uboczu wydarzeń i stanowi kontrast dla reszty załogi. Ta postać swoją postawą i spokojem odróżnia się od przerażonych marynarzy. Jego zachowanie może być interpretowane jako zrozumienie i akceptacja nieuchronności sytuacji. Być może jest to człowiek, który zdobył mądrość i filozoficzne podejście do życia, zdając sobie sprawę z ograniczeń własnych możliwości i władzy nad naturą. Jego spokojna postawa symbolizuje akceptację potęgi natury i gotowość na spotkanie z losem, niezależnie od tego, jaki by on nie był.

Symboliczne znaczenie tej postaci w kontekście całego wiersza jest głębokie. Jego zachowanie może sugerować, że prawdziwa mądrość polega na akceptacji rzeczywistości i świadomości własnych ograniczeń. Ta postawa może być także przestrogą dla innych, by nie tracić nadmiernie energii na walkę z nieuniknionym, ale raczej znaleźć wewnętrzny spokój i równowagę, nawet w obliczu potężnych przeciwności losu.

Morze w wierszu "Burza" staje się metaforą ludzkiego życia. Spokojne morze, bez fal i burz, można porównać do życia pozbawionego trudności, podczas gdy burzliwe morze symbolizuje życie pełne wyzwań i nieprzewidywalnych zdarzeń. Ta zmienność i nieprzewidywalność życia są nieodłącznym elementem ludzkiej egzystencji. Refleksje nad losem i przypadkiem zwracają uwagę na fakt, że człowiek, podobnie jak statek wobec burzy, jest często bezradny wobec pewnych sytuacji losowych, które mogą diametralnie zmienić jego życie w jednej chwili.

Analiza wiersza pozwala zrozumieć, że walka człowieka z naturą nie zawsze kończy się zwycięstwem, a czasami jedynym wyjściem jest akceptacja własnej bezradności i pogodzenie się z losem. W obliczu potęgi przyrody człowiek musi zrozumieć, że są siły, które go przewyższają, a w niektórych sytuacjach jedyną reakcją może być modlitwa i nadzieja na cud. W ten sposób wiersz staje się medytacją nad ograniczeniami ludzkiej mocy i znaczeniem pokory wobec wszechświata.

Podsumowując, wiersz "Burza" ukazuje nieuchronną dominację natury nad człowiekiem oraz wagę zrozumienia i akceptacji własnych ograniczeń. Postać spokojnego człowieka, stojąca na uboczu burzliwych wydarzeń, staje się symbolem mądrości i filozoficznego podejścia do życia, które może przynieść wewnętrzny spokój nawet w obliczu najbardziej przerażających żywiołów. Wiersz jest nie tylko opisem zmagania się z naturą, ale również głęboką refleksją nad losem, świadomością własnej kruchości oraz poszukiwaniem równowagi i spokoju w obliczu nieprzewidywalnych wydarzeń.

Ostateczny wydźwięk i przesłanie wiersza mogą stanowić inspirację do refleksji nad naszym własnym życiem i sposobem, w jaki radzimy sobie z trudnościami. Współczesny człowiek, mimo postępu technologicznego i naukowego, nadal często staje w obliczu sił, które go przewyższają. W takich momentach warto przypomnieć sobie o mądrości płynącej z akceptacji rzeczywistości i odnalezienia wewnętrznego spokoju, który może być niezastąpionym orężem w walce z przeciwnościami losu.

---

Bibliografia: