Refleksje i wrażenia po obejrzeniu filmu „Pianista”

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 15.07.2024 o 17:27

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 14.07.2024 o 7:55

W dzisiejszych czasach kino jest nieodłącznym elementem naszego życia, dostarczając rozrywki i inspiracji. W tej różnorodności filmów „Pianista” wyróżnia się jako dzieło, które głęboko porusza i zmusza do myślenia. Film Romana Polańskiego, oparty na faktach, to opowieść o losach znakomitego polskiego pianisty Władysława Szpilmana podczas II wojny światowej. Już sam tytuł, „Pianista”, sugeruje, że będziemy mieli do czynienia z historią muzyka, jednak jego niezbyt chwytliwy charakter może nie zainteresować młodego widza od razu. Czasami trudne jest przekonanie się do obejrzenia filmu na podstawie samego tytułu, zwłaszcza gdy nie wydaje się on intrygujący na pierwszy rzut oka.

Motywacją do obejrzenia „Pianisty” była dla mnie jednak sytuacja szkolna. Nasza szkoła zorganizowała projekcję filmu dla wszystkich uczniów, co miało wyjątkowe znaczenie w kontekście edukacyjnym i kinematograficznym. Obejrzeliśmy bowiem nie tylko dobrze zrealizowany film, ale również ważną lekcję historii. Zazwyczaj podchodzę sceptycznie do filmów o poważnej tematyce, preferując raczej produkcje rozrywkowe lub science fiction. Byłem również sceptycznie nastawiony z powodu recenzji, która krytycznie odnosiła się do pewnych aspektów filmu. Jednakże wiedziałem, że „Pianista” jest jednym z tych filmów, które należy zobaczyć, aby zrozumieć bolesną rzeczywistość wojny i Holokaustu.

Pierwsze minuty filmu zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Już od samego początku byłem zaskoczony i zainteresowany, a moje początkowe uprzedzenia szybko ustąpiły miejsca głębokiemu skupieniu. Zaskakujące było to, że film, który wydawał się mało chwytliwy z tytułu, okazał się tak angażujący. Ujmujący był klasyczny styl kinematografii – brak szybkich zmian perspektywy, dynamicznych efektów specjalnych i przytłaczającej muzyki. Film działał na widza swoją statycznością i realizmem, co sprawiało, że wydarzenia wydawały się jeszcze bardziej przejmujące.

Gra aktorska Adriana Brody'ego, który wcielił się w postać Władysława Szpilmana, była wyjątkowa. Brody z niezwykłą autentycznością oddał emocje, które przeżywał jego bohater – strach, ból, desperację, ale również momenty nadziei. Wiele scen gry na pianinie wymagało dubla, za którego odpowiedzialny był Janusz Olejniczak, co dodawało filmowi jeszcze większej autentyczności. Jego dla postaci Szpilmana był nie tylko artystycznym wyzwaniem, ale również hołdem dla prawdziwego bohatera.

Pozostałe postacie również miały ogromny wkład w film. Rola niemieckich żołnierzy, ich brutalność i bezwzględność, były przedstawione w sposób wstrząsający. Jednak najbardziej poruszająca była postać niemieckiego oficera Wilm Hosenfelda, który uratował Szpilmana. Pokazało to ludzki wymiar wśród okrucieństwa, a także to, że nawet w najstraszniejszych czasach można znaleźć ludzi, którzy potrafią zaryzykować życie, aby pomóc innym.

Muzyka była kluczowym elementem budowania nastroju w filmie. Była idealnie dopasowana do tematyki scen, co potęgowało emocje i atmosferę filmu. Janusz Olejniczak przyczynił się do tego, że warstwa muzyczna była autentyczna i pełna pasji. Moment, w którym Szpilman gra na zrujnowanym pianinie, był jednym z najbardziej poruszających w całym filmie. Poczucie autentyczności i głębi nadało filmowi jeszcze większego realizmu.

Mimo że film „Pianista” jest uważany za arcydzieło, nie jest wolny od pewnych niedociągnięć. Jednym z problemów była kwestia językowa. Użycie języka angielskiego przez polskich aktorów, zwłaszcza w kontekście wojennej Warszawy, momentami wydawało się niezręczne. Były sceny, które wypadły komicznie z powodu tłumaczenia i akcentu, co mogło zaburzyć realizm przedstawianych wydarzeń.

Kolejną kwestią była bierna postawa Żydów wobec niemieckich prześladowań. Film wywołał wiele pytań dotyczących braku zorganizowanego oporu. Dlaczego tak niewiele osób zdecydowało się na walkę czy sprzeciw? Odpowiedzi leżą głęboko w realiach i ogromnym ryzyku, jakie niosła ze sobą jakakolwiek forma oporu. Musimy zrozumieć, że życie w getcie było pełne terroru, a każda próba buntu kończyła się surowymi karami dla całej społeczności.

„Pianista” skłonił mnie do refleksji nad życiem Polaków podczas II wojny światowej. Rzeczywistość, którą przedstawił Polański, była brutalna, pełna strachu i cierpienia. Film oddał wiele z tego ciężaru, ale również zwrócił uwagę na niewystarczające przedstawienie pełnego obrazu historii Polski w tym okresie. Brakowało mi w filmie szerszego kontekstu losów polskiego społeczeństwa, choć w pełni rozumiem, że celem było przede wszystkim skupienie się na historii Szpilmana.

Podsumowując, „Pianista” to film, który zasługuje na wysoką ocenę. Mimo drobnych niedociągnięć jest to dzieło wartościowe, które ma ogromny wkład w światową kinematografię i przekaz historyczny. Edukacyjne i emocjonalne znaczenie filmu jest nie do przecenienia – pomaga zrozumieć trudne realia II wojny światowej i ludzkie cierpienie, jakie się z nią wiązało.

Po obejrzeniu „Pianisty” zostawił we mnie ślad, który zmusił mnie do głębokich refleksji. Film ten jest nie tylko ważny dla każdego, kto chce zrozumieć historię, ale również dla tych, którzy pragną docenić siłę ludzkiej determinacji i ducha przetrwania. Jestem przekonany, że szczególnie dla młodych ludzi, którzy uczą się o II wojnie światowej z podręczników, „Pianista” może stanowić potężną lekcję, dostarczając wiedzy i wzbudzając przy tym głębokie emocje.

Często mówi się, że prawdziwa sztuka to taka, która porusza serca i umysły. „Pianista” z pewnością do niej należy. Film ten niełatwo zapomnieć, a jego oglądanie jest niemalże obowiązkowe dla każdego, kto pragnie choć na chwilę zagłębić się w realia tamtych mrocznych czasów. Dlatego zachęcam każdego do obejrzenia tego filmu i doświadczenia na własnej skórze głębi historii, jaką niesie ze sobą.