Pogląd Horacego na przetrwanie w pamięci ludzkiej. Uzasadnij na podstawie wiersza „Exegi monumentum”.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.07.2024 o 9:55

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 14.07.2024 o 9:44

Horacy, jeden z najważniejszych poetów starożytnego Rzymu, urodził się w 65 r. p.n.e. Jego twórczość do dziś stanowi inspirację dla wielu, a jego poglądy na temat nieśmiertelności poezji i przetrwania w pamięci ludzkiej są szczególnie interesujące. W swoim wierszu „Exegi monumentum” Horacy wyraża przekonanie, że jego dzieło literackie przetrwa przez wieki, niezależnie od upływu czasu. Jego ogromny talent, staranne wykształcenie oraz wpływ Mecenasa, kulturalnego mecenas Jego czasów, uczyniły go postacią niezwykłą, niezwykle wpływową i niezapomnianą.

Horacy nie pochodził z arystokracji, lecz miał szczęście uzyskać staranne wykształcenie. Studiował w Rzymie oraz w Atenach, gdzie zaznajamiał się z filozofią i literaturą grecką. Dzięki tym studiom mógł w przyszłości czerpać inspiracje od mistrzów starożytności, takich jak Alkajos, Anakreont czy Safona. Jego twórczość cechuje się różnorodnością – od pieśni pochwalnych, przez satyry, aż po elegie. Horacy czerpał także z epikureizmu i stoicyzmu, filozofii, które były mu bliskie, a których myśli wplatał w swoje utwory.

Mecenas, wpływowy współpracownik Oktawiana Augusta, odgrywał kluczową rolę w życiu Horacego, zapewniając mu finansowe wsparcie i umożliwiając skupienie się na pisaniu. Jego wpływ był nie tylko materialny; Mecenas aktywnie wspierał poezję Horacego, pomagając mu zyskać uznanie na rzymskiej scenie literackiej. Dzięki temu Horacy miał możliwość rozwijania swojej twórczości i propagowania swoich myśli, co uczyniło go jednym z najważniejszych twórców swoich czasów.

„Exegi monumentum” jest jednym z najbardziej znanych utworów Horacego. Ten wiersz jest częścią jego zbioru „Pieśni” (Carmina), a jego tytuł oznacza dosłownie „Stawiłem sobie pomnik”. W utworze o charakterze oda, podniosły ton i bogate środki stylistyczne pełnią rolę narzędzi podkreślających głębię myśli poety. Wiersz zbudowany jest w charakterystyczny sposób, z regularnymi wersami i rytmem, co nadaje mu harmonii i powagi.

Centralnym motywem wiersza jest nieśmiertelność, którą Horacy przypisuje swojej twórczości. Stwierdza, że jego poezja przetrwa dłużej niż materialne pomniki, takie jak spiżowe posągi czy piramidy. „Non omnis moriar” („Nie całkiem umrę”) to kluczowy wers, który oddaje przekonanie poety, że jego słowa i myśli będą trwać wiecznie, niezależnie od upływu czasu. Horacy przewiduje, że jego twórczość będzie żyć w pamięci ludzkiej, będąc wiecznym pomnikiem jego talentu i geniuszu.

Filozofia, która przyświecała Horacemu, znalazła swoje odzwierciedlenie w jego poezji. Jego hasło „carpe diem” („chwytaj dzień”) zachęca do korzystania z chwil szczęścia i radości, jednocześnie podkreślając nieuchronność przemijania. Filozofia epicurejska, która kładzie nacisk na umiar i zadowolenie z chwil bieżących, oraz stoicyzm, nauczający o zachowaniu równowagi duchowej nawet w obliczu nieszczęścia, były kluczowymi elementami jego światopoglądu.

Horacy w „Exegi monumentum” ukazuje także swoją dwoistą naturę – jako człowiek „śmiertelny i nieśmiertelny”. Rozumie, że jako jednostka jest poddany prawom natury i przemijania, jednak jego twórczość ma moc przetrwania wieków, co czyni go „wiecznie młodym”. Wers „Potomną sławą zawsze młody” podkreśla, że przez pamięć przyszłych pokoleń będzie zachowywać swoją młodość i witalność, będąc nieśmiertelnym w oczach społeczeństwa.

Horacy wyraża przekonanie, że jego sława nie będzie ograniczona do jednego miejsca, ale rozprzestrzeni się na różne części świata. Symboliczne zwrócenie się do Muzy o ozdobienie czoła laurem jest znakiem jego przekonania o nieuchronnej sławie, którą zyska dzięki swoim dziełom. Laurel, związany z boskością i nieśmiertelnością poetów, potwierdza jego wiarę w wieczne uznanie.

W późniejszym czasie, wielu poetów i twórców inspirowało się horacjańskimi motywami i filozofią. Jan Kochanowski, najwybitniejszy polski poeta renesansu, był jednym z tych, którzy naśladowali Horacego, zarówno pod względem stylu, jak i treści. Jego twórczość, pełna odwołań do klasycznych wzorców, potwierdza głęboką fascynację poezją Horacego i jest dowodem na trwałość jego dziedzictwa. Wzór literacki, który stworzył Horacy, wpłynął także na kolejne pokolenia poetów i na szkolnictwo humanistyczne, stając się integralnym elementem edukacji klasycznej.

Podsumowując, Horacy jest uznawany za mistrza liryki i satyry, a jego twórczość przeniknięta jest głęboką refleksją na temat nieśmiertelności poezji. „Exegi monumentum” jest jego ideologicznym testamentem, ukazującym przekonanie, że jego poezja przetrwa wieki, pozostawiając trwały ślad w pamięci ludzkiej. Pomimo upływu czasu i zmieniających się epok, przesłanie Horacego wciąż jest aktualne i inspiruje kolejne pokolenia, potwierdzając, że poezja ma moc przetrwania i nieśmiertelności, której materialne pomniki nie mogą zaoferować.