Co łączy pisarstwo Juliana Tuwima z twórczością Horacego?
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.07.2024 o 14:37
Rodzaj zadania: Wypracowanie
Dodane: 25.07.2024 o 13:58
Streszczenie:
Julian Tuwim i Horacy, choć żyli w różnych epokach, dzielą motywy trwałości poezji i refleksji nad życiem. Horacy dumny, Tuwim goryczą, obaj inspirujący twórców. ?
#
Sztuka poetycka w różnych epokach historycznych nierzadko zaskakuje nas zaskakującymi, a czasem wręcz fascynującymi powiązaniami i analogiami. Julian Tuwim i jego twórczość w dwudziestoleciu międzywojennym oraz Horacy, wielki poeta rzymski, żyjący w czasach cesarza Augusta, stanowią doskonały przykład dwóch poetów, którzy mimo różnicy czasów, w których żyli, kreowali dzieła o zadziwiająco bliskich sobie motywach i tematach. Celem niniejszego wypracowania jest zbadanie tych powiązań i ukazanie, co łączy twórczość Juliana Tuwima z pisarstwem Horacego.
Kontekst historyczno-literacki
Horacy (Quintus Horatius Flaccus), jeden z najwybitniejszych poetów starożytnego Rzymu, żył w latach 65–8 p.n.e. Jego twórczość wywarła gigantyczny wpływ na literaturę antyczną oraz na kolejne epoki literackie. Jako przedstawiciel literatury klasycznej, stworzył wiele dzieł, które do dziś zachwycają czytelników swoją formą i filozoficznym podejściem do życia. Horacy, inspirując się greckimi poetami, wielokrotnie nawiązywał do tematu nieśmiertelności twórczości poetyckiej.Julian Tuwim, czołowy poeta dwudziestolecia międzywojennego, urodził się w 1894 roku i zmarł w 1953 roku. Duch jego twórczości, choć zakorzeniony głęboko w realiach międzywojennej Polski, charakteryzował się fascynacją literaturą antyczną, co wyraźnie widać w jego wierszach. Tuwim, podobnie jak Horacy, wykorzystywał swoją poezję do refleksji nad rolą poety oraz trwałością poetyckiego dziedzictwa.
Horacy i jego "Exegi monumentum"
"Exegi monumentum" to jedno z najsłynniejszych dzieł Horacego, będące doskonałym wyrazem jego samoświadomości jako poety. Wiersz ten, podzielony na cztery strofy po cztery wersy bez rymów, zawiera głębokie refleksje nad nieśmiertelnością poezji. Horacy w tych wersach jasno wyraża przekonanie o nieśmiertelności swojej twórczości, która przetrwa wieki mimo przemijalności ludzkiego życia.W pierwszych wersach wiersza Horacy używa metafory "pomnik trwalszy niż ze spiżu", podkreślając trwałość swojego dzieła w porównaniu do materialnych pomników, które z czasem mogą ulec zniszczeniu. Następnie poeta stwierdza, że "Nie naruszą go deszcze gryzące nie zburzy oszalały Akwilon", co oznacza, że jego poezja jest odporna na niszczące siły natury. W kolejnych fragmentach, takich jak "nie wszystek umrę wiem że uniknie pogrzebu cząstka nie byle jaka", Horacy wyraża przekonanie, że jego poezja zapewni mu nieśmiertelność, nawet po śmierci fizycznej.
Podmiotem lirycznym "Exegi monumentum" jest sam Horacy, który świadomy swojej wyjątkowości i oryginalności, oczekuje wiecznej pamięci potomnych. Poeta dziękuje muzie Melpomenie, która obdarzyła go talentem i umożliwiła stworzenie dzieł nieprzemijającej wartości. Ta świadomość nieśmiertelności własnej twórczości czyni Horacego prekursorem idei poetyckiej nieśmiertelności, inspirującą wielu późniejszych twórców.
Julian Tuwim i jego "Do Losu"
Wiersz "Do Losu" Juliana Tuwima jest swoistą medytacją nad życiem, twórczością i nieuchronnością przemijania. Pod względem formalnym, składa się z sześciu zwrotek po cztery wersy, podobnie jak dzieła Horacego o regularnej i starannie przemyślanej strukturze. Tuwim w tym utworze z niebywałą precyzją analizuje swoje życie, osiągnięcia literackie oraz fałszywą wartość materialnego sukcesu.Już w pierwszych zwrotkach wyłaniają się refleksje dotyczące darów, jakie otrzymał od losu: "Miłość mi dałeś, młodość górną dar ładu i wysokie żądze, i jeszcze na uciechę durniom raczyłeś dać mi i pieniądze." Te słowa pokazują, że Tuwim dostrzega zarówno duchowe jak i materialne aspekty swojego życia, z pewną dozą ironii odnosząc się do tych drugich. W kolejnych strofach poeta zwraca uwagę na kruchość ludzkiego istnienia i przejściowość materialnych osiągnięć.
W środkowych partiach wiersza, Tuwim stwierdza z goryczą: "Ta strofa zwarta, zwięzła cała nieporuszona będzie stała w zimnym, okrutnym blasku sławy." Tymi słowami wyraża przekonanie, że autentyczna sztuka, choć obdarzona chłodnym blaskiem sławy, przetrwa próbę czasu. Dla Tuwima jest to kwestia nie tylko talentu, ale i cierpienia oraz ironii związanej z uznaniem i popularnością, które może przynieść poezja.
Analiza podmiotu lirycznego
Podmiot liryczny w "Do Losu" to sam Tuwim, który jest głęboko świadomy swojego talentu i darów, jakie otrzymał od życia. Jednak w przeciwieństwie do Horacego, który z dumą mówi o swojej nieśmiertelności, Tuwim przepełniony jest goryczą i melancholią. Jego poetycki głos jest pełen ironii, co wynika z jego doświadczeń życiowych oraz refleksji nad przemijalnością czasu i powierzchownością materialnych sukcesów. Tuwim, mimo swojej melancholii, zdaje sobie sprawę z trwałości poezji, która przetrwa mimo wszystkich trudności i przeszkód.Tuwim a Horacy – wspólne motywy
Tuwim i Horacy dzielą wiele wspólnych motywów i tematów w swojej twórczości. Przede wszystkim obaj poeci są świadomi trwałości i nieśmiertelności swojej poezji. Obaj poruszają temat poetyckiego pomnika, choć podchodzą do niego z różnych perspektyw emocjonalnych – Horacy jest pełen dumy i pewności siebie, a Tuwim przepełniony ironią i goryczą. Obydwu twórców łączy również refleksja nad życiem i przemijalnością ludzkiego istnienia, choć sposób, w jaki to wyrażają, jest znacznie różny.Horacy w "Exegi monumentum" celebruje swoje osiągnięcia z dumą, podkreślając swoją wyjątkowość i oryginalność. Uważa, że jego poezja przetrwa wszelkie przeciwności losu, dzięki talentowi, jaki otrzymał od muz. Melpomena w podziękowaniu za otrzymane talenty symbolizuje wdzięczność poety za dar twórczy, który zapewnia mu nieśmiertelność.
Tuwim w "Do Losu" także dostrzega trwałość swojej poezji, lecz z perspektywy człowieka bardziej doświadczonego życiem, pełnego melancholii i goryczy. Tuwim nie zapomina o ironii losu, który dał mu zarówno talent poetycki, jak i powierzchowne uznanie materialne. W jego wierszu przewija się motyw poetyckiego pomnika, ale raczej jako niezłomny element w zimnym, okrutnym blasku sławy, co ukazuje jego wątpliwości co do autentyczności popularności i uznania.
Porównanie tematyczne i stylowe
Podobieństwa między twórczością Horacego a Tuwima są widoczne w ich głębokim zrozumieniu wartości poezji oraz jej trwałości ponad przemijalnością życia. Obaj poeci w swoich wierszach wyrażają przekonanie o nieśmiertelności swojej twórczości, która przetrwa próbę czasu oraz różnorodne przeciwności.Jednak różnice w ich twórczości są równie znaczące. Horacy w "Exegi monumentum" prezentuje ton pełen samoświadomości i pewności swojej wartości poetyckiej, podczas gdy Tuwim w "Do Losu" przejawia ton emocjonalny pełen goryczy i ironii. Horacy, żyjący w czasach antycznych, wyraża klasyczne ideały i wartości, podczas gdy Tuwim, poeta dwudziestolecia międzywojennego, jest zanurzony w realiach swojej epoki, co wpływa na jego podejście do poezji i życia.
Wnioski
Wpływ Horacego na twórczość Juliana Tuwima jest niewątpliwy, choć objawia się w różnorodny sposób. Obaj poeci, mimo różnicy epok, dzielą wspólne motywy związane z trwałością poetyckiego dziedzictwa i refleksją nad przemijalnością ludzkiego życia. Horacy swoją dumną samoświadomością inspirował licznych twórców, w tym Tuwima, którego ironiczny i melancholijny ton stanowi swoistą odpowiedź na klasyczne ideały starożytności.Podsumowując, zarówno Horacy, jak i Julian Tuwim ukazują w swoich wierszach wartość poezji w obliczu przemijania. Ich twórczość stanowi ważne dziedzictwo literackie, które inspiruje kolejne pokolenia poetów i czytelników, ukazując, że mimo upływu czasu, poetyckie idee i motywy mogą przetrwać wieki, przekraczając granice epok i kultur. Właśnie ta nieśmiertelność twórczości literackiej jest ich wspólnym dziedzictwem, które trwa w literackiej pamięci ludzkości.
Ocena nauczyciela:
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.07.2024 o 14:37
O nauczycielu: Nauczyciel - Renata K.
Od 11 lat pracuję w liceum ogólnokształcącym i pokazuję, że skuteczne pisanie to zestaw umiejętności, których można się nauczyć. Przygotowuję do matury i egzaminu ósmoklasisty, łącząc krótkie instrukcje z praktyką. Na lekcjach jest spokojnie, jasno i konkretnie — krok po kroku. Uczniowie cenią uporządkowane materiały i poczucie, że robią realny postęp.
Doskonałe porównanie twórczości Juliana Tuwima z pisarstwem Horacego.
Komentarze naszych użytkowników:
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się