Tragizm Syzyfa i tragizm Prometeusza w postaci doktora Judyma. Rozwiń temat odwołując się do treści "Ludzi bezdomnych" Stefana Żeromskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.07.2024 o 6:43

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 22.07.2024 o 6:17

#

Bohater tragiczny w historii literatury to postać, która staje przed nieuniknionym i bolesnym losem, równocześnie próbując kroczyć drogą ku szlachetnym celom. Taki bohater często zmaga się z moralnymi dylematami i ostatecznie ponosi klęskę, mimo swoich najlepszych starań. W literaturze funkcjonuje wiele takich postaci, począwszy od starożytnych tragedii greckich, po późniejsze epoki literackie.

Jednym z najbardziej wyrazistych toposów tragicznych są postacie Syzyfa i Prometeusza. Syzyf to postać z mitologii greckiej, której Boską karę stanowił niekończący się trud w toczeniu kamienia pod górę, tylko po to, aby ten kamień z powrotem spadł na dół. Jest to symbol beznadziejnego i nieskończono powtarzalnego wysiłku, który nigdy nie może przynieść ostatecznego sukcesu. Prometeusz natomiast, także z mitologii greckiej, ukazuje się jako bohater, który składa niebywałą ofiarę dla dobra ludzkości, kradnąc ogień z Olimpu, a tym samym sprzeciwiając się bogom. Za swoją ofiarę ponosi straszliwą karę, ale ukazuje nieugiętą wolę i sprzeciw wobec niesprawiedliwości.

W literaturze modernistycznej, postaci tragiczne przekształciły się z wielkich herosów mitologicznych w zwykłych ludzi, ale o wysokiej postawie moralno-społecznej. Jednym z takich współczesnych bohaterów tragicznych jest doktor Tomasz Judym, główna postać "Ludzi bezdomnych" Stefana Żeromskiego.

Główna cześć

Edukacja w Paryżu była dla Judyma olbrzymim wyzwaniem. Brakowało mu środków na życie i naukę, a jego pochodzenie często stawiało go na marginesie społeczeństwa akademickiego. Mimo to, dzięki swojej determinacji i ciężkiej pracy, udało mu się zdobyć wykształcenie i stać się lekarzem. Powrót do Polski był dla Tomasza nadzieją na wcielenie w życie wyuczonych ideałów: chciał ratować życie i zdrowie najbiedniejszych, któremu sam nieraz zawdzięczał swoje przetrwanie.

Niestety, wszystkie jego wzniosłe inicjatywy spotykają się z oporem i ostatecznym niepowodzeniem. Judym pragnie wprowadzić nowoczesne metody leczenia, jednak staje naprzeciw społeczeństwa, które przyzwyczajone jest do starych zwyczajów i opiera się zmianom. Jego impulsywność i brak umiejętności zjednywania sobie protektorów tylko potęgują te trudności. Judym wyraźnie czuje się niezrozumiany i osamotniony w swojej misji, co dodatkowo pogłębia jego tragizm.

Konflikty osobiste stanowią istotny element tragicznej postaci Judyma. Miłość do Joanny Podborskiej jest jednym z najbardziej emocjonalnych aspektów jego życia. Przez długie rozmowy i wspólne plany na przyszłość, Tomasz odkrywa swoje uczucia do Joanny, jednak równocześnie boi się, że osobiste szczęście odciągnie go od jego misji społecznej. Ten dylemat: osobiste szczęście kontra społeczna misja, staje się jednym z kluczowych momentów jego tragizmu.

Ostateczna decyzja, jaką podejmuje Judym, kształtuje jego tragizm. W rozmowie z Joanną, Tomasz wyraża swoje wątpliwości i lęki. Ostatecznie decyduje, że poświęci swoje prywatne życie, swoje szczęście z Joanną, aby całkowicie oddać się swojej misji lekarskiej. Ten krok jest jednoznacznym aktem samopoświęcenia, który jednocześnie staje się jego osobistą klęską.

Tomasz Judym przypomina Syzyfa w swojej niekończącej się, samotnej walce o zdrowie najbiedniejszych. Jego praca, choć heroiczna, nigdy nie przyniesie pełnego sukcesu. Zawsze będzie istniał ktoś potrzebujący pomocy, a jego czyny, choć chwalebne, nigdy nie zrekompensują całego zła i cierpienia świata. Beznadziejność jego wysiłków, wieczna walka z wiatrakami - oto, co czyni go postacią syzyfową.

Jednocześnie Judym przypomina Prometeusza w swojej misji społecznej. Poświęca swoje osobiste szczęście, skazuje siebie na cierpienie, aby nieść pomoc innym. Prometeusz ofiarował ludzkości ogień, Judym ofiaruje swoje życie i karierę, aby walczyć z chorobą i ubóstwem. Jego cierpienie, samotność i odrzucenie miłości są ceną, jaką płaci za swoje idealistyczne cele.

W kontekście społecznym, tragizm Judyma opiera się na jego poczuciu obowiązku wobec społeczeństwa. Odczuwając dług wdzięczności, Tomasz czuje, że musi oddać to, co sam otrzymał, podejmując decyzje często wbrew własnym uczuciom i pragnieniom. Odwracając się od miłości, decyduje się na samotność, co staje się ceną za jego idealistyczne marzenia.

Zakończenie

Jego decyzja, choć heroiczna, jest skazana na nieuchronną porażkę. Choć Tomasz Judym osiąga pewien poziom zawodowego spełnienia, nigdy nie będzie mógł zadowolić swojego serca i osobistych pragnień. Tym samym, jego tragizm polega na jego niezłomnej woli, która mimo wszystkich wysiłków, nie jest w stanie przynieść pełnego szczęścia.

Postać Judyma w literaturze zostaje zapamiętana jako mieszanka pozytywistycznego społecznika i romantycznego idealisty. Judym, choć ponosi życiową klęskę, pozostaje przykładem moralnej postawy, poświęcającej się dla dobra innych, nawet kosztem własnego szczęścia. Tym samym, Tomasz Judym staje się symbolem tragicznego bohatera, skazanego na samotność i cierpienie przez swoje wysokie ideały, które przerastają rzeczywistość, w której przyszło mu żyć.