Według Edwarda Stachury „wędrówką życie jest człowieka”. Odwołując się do wybranych tekstów literackich, ustosunkuj się to tego stwierdzenia

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.08.2024 o 11:37

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.08.2024 o 11:20

Według Edwarda Stachury „wędrówką życie jest człowieka”. Odwołując się do wybranych tekstów literackich, ustosunkuj się do tego stwierdzenia

I. Wstęp:

2. Przedstawienie planu wypracowania: W poniższym wypracowaniu przeanalizuję pojęcie „wędrówki” w różnych kontekstach oraz jak ten motyw został przedstawiony w wybranych tekstach literackich. Skupię się na pozycji, w której wędrówka jest tłem dla przygody, ucieczki, poszukiwania szczęścia oraz metaforą życia. Przedstawione przykłady literackie, takie jak „Odyseja” Homera, „Księga Wyjścia” w Biblii, „Sonety krymskie” Adama Mickiewicza oraz inne, będą kluczowe do zrozumienia tego uniwersalnego motywu. Na koniec podsumuję argumenty, potwierdzając prawdziwość twierdzenia Edwarda Stachury.

---

II. Rozwinięcie:

A. Ujęcie wędrówki w różnych kontekstach

2. Wędrówka jako ucieczka: Kiedy myślimy o wędrówce jako formie ucieczki, idealnym przykładem jest „Księga Wyjścia” z Biblii, opisująca podróż Mojżesza i Izraelitów z Egiptu do Ziemi Obiecanej. Wędrówka ta była wymuszona okolicznościami – uciekali przed tyranią i niewolą. Droga do wolności była długa i wyczerpująca, pełna prób i trudności, ale była również okazją do duchowego odrodzenia narodu Izraela. Tułaczka Izraelitów jest symbolem odwiecznej walki o wolność i godność człowieka, gdzie każdy krok na drodze do Ziemi Obiecanej jest jednocześnie krokiem ku duchowemu wyzwoleniu i odnalezieniu nowego, lepszego życia.

3. Wędrówka jako poszukiwanie szczęścia: Romantyczni poeci, tacy jak Adam Mickiewicz i Juliusz Słowacki, często przedstawiali wędrówkę jako poszukiwanie szczęścia i lepszego życia. W epoce romantyzmu migracje były powszechnym zjawiskiem, często związanym z poszukiwaniem wolności i niezależności. Dla Mickiewicza i Słowackiego wędrówka była nie tylko fizycznym przemieszczaniem się, ale przede wszystkim drogą duchową i intelektualną, pełną tęsknoty za ojczyzną, marzeniami o lepszym świecie i poszukiwaniem sensu istnienia. W ich poezji podróżowanie staje się metaforą głębszego poszukiwania prawdy, piękna i wolności.

4. Wędrówka jako metafora życia: Motyw wędrówki jako metafory życia doskonale ilustruje wiersz Leopolda Staffa „Odys”. Wędrówka jest tu uosobieniem życia człowieka, które jest pełne wyzwań, przeciwności i niespodzianek. Przejście przez życie, podobnie jak podróż Odyseusza, to nieustanne zmagania z losem, ale również okazje do nauki i rozwoju. Staff pokazuje, że każda wędrówka, mimo trudów, prowadzi do wewnętrznego wzbogacenia i udoskonalenia.

B. Analiza wybranych tekstów literackich

2. Odyseja Homera: „Odyseja” Homera to prawdziwy epitom literackiej wędrówki. Tułaczka Odyseusza po wojnie trojańskiej jest pełna niebezpieczeństw, od potworów morskich po gniew bogów. Jednak to właśnie przez te wszystkie przeciwności Odyseusz staje się silniejszy, mądrzejszy i bardziej odporny. Jego podróż, która trwa dziesięć lat, staje się symbolem męstwa, inteligencji i determinacji. Każdy epizod tej wędrówki dostarcza nie tylko dramatycznych emocji, ale i głębokich refleksji nad ludzką naturą, losem i moralnymi wyborami.

3. Sonety krymskie Adama Mickiewicza: „Stepy akermańskie” z „Sonetów krymskich” Adama Mickiewicza przedstawiają wędrówkę polskiego wygnańca po Krymie. Podróż przez step staje się dla Mickiewicza okazją do refleksji nad swoim losem, de facto wygnaniem z ojczyzny. Symbolika stepu, jako przestrzeni bezkresnej i surowej, odzwierciedla samotność i tęsknotę poety. Wędrówka po Krymie jest dla autora poszukiwaniem wewnętrznego spokoju i harmonii, której brakuje na obczyźnie. Jest to piękny przykład, jak fizyczna podróż może przekształcić się w głęboką duchową medytację nad istotą egzystencji.

4. Smutno mi, Boże! Juliusza Słowackiego: W wierszu „Smutno mi, Boże!” Juliusza Słowackiego, podróż morska jest metaforą nie tylko fizycznego przemieszczania się, ale także głębokiej tęsknoty poety za ojczyzną i wewnętrznego rozdarcia. Poeta porusza się po bezkresnym oceanie smutku i samotności, co doskonale ilustruje jego stan ducha jako emigranta. Brak ojczyzny i poczucie wyobcowania, które towarzyszą Słowackiemu w tej podróży, wpisują się w romantyczne poszukiwanie miejsca, do którego się przynależy. Wędrówka staje się jednocześnie próbą znalezienia swojego miejsca w świecie i zrozumienia własnych uczuć.

5. Moja piosnka II Cypriana Kamila Norwida: Norwid w utworze „Moja piosnka II” przedstawia nostalgię za ojczyzną. Jego podróż, choć fizycznie ograniczona, jest głęboko zakorzeniona w emocjach i wspomnieniach. Nostalgię i smutek emigranta odczuwamy w każdym wersecie, a idealizacja przeszłości wzmaga tęsknotę za utraconym domem. Norwid ukazuje, że wędrówka dotyczy nie tylko przestrzeni fizycznej, ale również emocjonalnej. To wewnętrzna podróż, która prowadzi go do ponownego przeżywania straconych chwil i rozpamiętywania swojej tożsamości.

6. Władca Pierścieni J.R.R. Tolkiena: W powieści J.R.R. Tolkiena „Władca Pierścieni” wędrówka Frodo Bagginsa i jego przyjaciół staje się monumentalną epicką opowieścią. Wyprawa, której celem jest zniszczenie Jedynego Pierścienia, staje się symbolem walki dobra ze złem. Każdy krok Frodo na tej drodze obarczony jest ciężarem misji i odpowiedzialnością, która jako symboliczny pierścień, stopniowo go przytłacza. Ta wędrówka wyzwala w bohaterach ich najgłębsze lęki, ale również największe siły i cnoty. Tolkien poprzez swoją epicką narrację pokazuje, że życie człowieka jest ciągłym balansowaniem między dobrem a złem, a każda wędrówka, nawet ta najtrudniejsza, niesie ze sobą potencjał do wielkich czynów i moralnego triumfu.

C. Podsumowanie analiz

2. Wędrówka jako wszechogarniający motyw literacki: Motyw wędrówki jest obecny w literaturze od starożytności po współczesność. Od biblijnych opowieści, przez eposy Homera, po romantyczne poezje i współczesne powieści fantasy – wędrówka zawsze była i zawsze będzie symbolem ludzkiej dążności do odkrywania nieznanego, poszukiwania swojego miejsca w świecie i zdobywania mądrości życiowej. Jest to motyw uniwersalny, który przekracza granice czasowe i kulturowe, odzwierciedlając stałą ludzką potrzebę przemieszczania się i rozwoju, zarówno fizycznego, jak i duchowego.

---

III. Zakończenie:

2. Syntetyczne podsumowanie argumentów: Analizowane przykłady literackie, takie jak „Odyseja” Homera, „Księga Wyjścia”, „Sonety krymskie” Adama Mickiewicza, „Władca Pierścieni” J.R.R. Tolkiena i inne, ukazują wędrówkę jako przygodę, ucieczkę, poszukiwanie szczęścia oraz metaforę życia. Każdy tekst literacki, od starożytności po współczesność, pokazuje jak ważny jest to motyw, pełen symboliki i głębokich refleksji.

3. Refleksja końcowa: Każdy człowiek jest na swoim życiowym szlaku, zdobywając doświadczenia, ucząc się nowych rzeczy i z każdym krokiem zbliżając się do swojego celu. Wędrówka, jako metafora samorozwoju i poszukiwania sensu życia, jest niezwykle ważnym elementem ludzkiej egzystencji. W końcowej analizie można stwierdzić, że życie jest największym sprawdzianem, a przejście przez nie z godnością, mądrością i odwagą jest ostatecznym celem i dowodem osobistego triumfu.