Moje refleksje po przeczytaniu wiersza ulubionego poety. Wisława Szymborska: „Radość pisania”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.08.2024 o 10:37

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 22.08.2024 o 10:23

Wisława Szymborska, bożyszcze polskiej poezji, zainspirowała mnie swoimi wierszami do głębszej refleksji nad światem i sensem twórczości literackiej. Jej utwory, choć pozornie proste, niosą ze sobą złożone i uniwersalne prawdy o ludzkiej egzystencji, empatii oraz roli sztuki w życiu człowieka. Wiersz „Radość pisania” stanowi szczególną perełkę w jej dorobku, ukazującą proces twórczy w sposób metafizyczny. Jest to utwór, który skłonił mnie do przemyśleń na temat roli autora w kreacji literackiej i jego możliwości wpływania na wykreowany przez siebie świat.

Wiersz „Radość pisania” ilustruje autora jako demiurga, kreatora własnej rzeczywistości, która przez swoje istnienie daje mu możliwość wpływania na losy swoich postaci oraz zdarzeń. Przewrotność Szymborskiej polega na przedstawieniu twórcy literatury nie tylko jako narratora, ale jako absolutnego władcy, któremu niczym Pygmalionowi, przypada rola ożywienia swoich dzieł. Właśnie ta moc twórcza, praktycznie równa boskiej, stanowi o głównej idei utworu - pisanie nie jest tylko przelaniem myśli na papier, ale kreacją nowego mikroświata.

Podmiot liryczny w wierszu „Radość pisania” pojawia się jako twórca, który za pomocą słów, liter i zdań kreuje cały uniwersum. Jest mistrzem władania językiem, co manifestuje się poprzez jego zdolność do wymyślania własnych postaci i scen. Przywołując sarna biegnącą przez las, Szymborska ukazuje proces twórczy, w którym powstaje coś nowego i samoistnego. Cytat: „Wymyśla zatem sarnę, która biegnie przez las. Wszystko w stworzonym świecie jest napisane” doskonale oddaje tę ideę, uwydatniając kreatywność twórcy jako esencję jego działalności.

Jednocześnie wiersz przypomina nam, że kreowany świat literacki w pełni zależy od woli autora. To autor decyduje, czy sarna napije się wody, czy zostanie pojmana przez myśliwego, czy też bezpiecznie ucieknie w głąb lasu. „To on rozkazuje sarnie pić ze źródełka, podnieść głowę” – te słowa zwracają uwagę na absolutną kontrolę autora, która pozwala mu np. kontrolować tempo narracji i działania postaci. Własnoręcznie pisany świat jest odzwierciedleniem nieograniczonych możliwości kreacyjnych autora, który swą twórczą wolnością może stanowić wzór dla ostatecznej ludzkiej wolności.

Niemniej, kreowanie nowej rzeczywistości literackiej nie jest wolne od wyzwań. Podmiot liryczny konfrontuje wyobraźnię autora z rzemiosłem pisania, gdzie każde słowo ma swoje znaczenie i swój wpływ. Szymborska ukazuje litery jako potencjalne zagrożenie, które mogą wprawić plan autora w zakłopotanie. „Nad białą kartką czają się do skoku litery, które mają ułożyć się źle” – w tej metaforze widzimy sztukę pisania jako dynamiczny i wymagający proces, niemalże zmaganie się ze słowem.

Literatura, jak pokazuje wiersz, jest czymś niezależnym od rzeczywistości, którą odzwierciedla i krytycznie przekształca. Choć powstaje w wyniku realnych doświadczeń i przemyśleń, rządzi się swoimi wewnętrznymi prawami, różnymi od tych, które znamy z życia codziennego. „Zapominają, że tu nie jest życie. Inne, czarno na białym, panują tu prawa” – te słowa wskazują na autonomiczność świata literackiego, który pomimo swych korzeni w rzeczywistości, jest bytem samym w sobie, pełnym metafor, przenośni i symboli.

Autor jako twórca może manipulować czasem i przestrzenią zgodnie ze swoją wolą. „Okamgnienie trwać będzie tak długo, jak zechce” - tu Szymborska pokazuje nam, że w literackim uniwersum pisarz ma moc decydowania, czy chwila zatrzyma się na kartkach wieczności, czy też ruch fabuły będzie dynamiczny i niepowstrzymany. To daje autorowi niemalże boską rolę w zarządzaniu losem swoich bohaterów i wydarzeń w narracji.

Sylwetka autora w wierszu jest kreowana na miarę demiurga - stwórcy, który ma pełną kontrolę nad swoimi dziełami. Każdy ruch, gest i posunięcie w świecie literackim zależą od jego decyzji. „Bez mojej woli nawet liść nie spadnie. Ani źdźbło się nie ugnie pod kropką kopytka” - te słowa uwypuklają wszechmoc twórcy i jego niezastąpioną rolę w kształtowaniu stworzonych przez niego rzeczywistości.

Symbolika ostatnich wersów wiersza Szymborskiej jest wyjątkowo bogata. „Radość pisania. Możność tworzenia. Zemsta ręki śmiertelnej” - tworzenie literackie stawiane jest tu jako możliwość przekroczenia ograniczeń ludzkiej egzystencji przez akt twórczy. Radość z aktu tworzenia jest dla autora, a także dla każdego człowieka, formą kontemplacji i wyrazem chęci kontrolowania własnego losu i otaczającego świata.

Słowo „zemsta” w tym kontekście można interpretować jako działanie człowieka dążącego do transcendencji, do wyzwolenia się spod jarzma przypadkowości życia codziennego. Twórcza aktywność staje się tedy formą sprzeciwu wobec ślepego losu, sposobem na wyrażenie swojej wolności i niezależności. „Sądzę, że człowiek dąży do tego aby choć w minimalnym stopniu mieć wpływ na swoje własne życie” - literaturę można więc postrzegać jako narzędzie mające na celu wpływanie na rzeczywistość i wyznaczanie własnych ścieżek przez ludzki umysł.

Po przeczytaniu wiersza „Radość pisania”, moje rozważania nad rolą literatury i jej twórcą nabrały nowego wymiaru. Szymborska, poprzez swój kunszt zdołała oddać istotę kreacji literackiej jako formy wyższego działania, niemalże boskiego aktu stwarzania. Proces ten niesie ze sobą zarówno radość, jak i obowiązek twórcy w pełnej kontroli nad swoim dziełem.

Wrażenie, jakie pozostawił na mnie wiersz, to refleksja nad możliwością twórczego wpływania na otaczającą rzeczywistość. Literatura nie tylko jako zapis myśli, ale jako dynamiczne narzędzie, które pozwala na wyrażenie siebie i swoich pragnień.

Przemyślenia Szymborskiej na temat procesu twórczego pozwoliły mi spojrzeć na akt pisania w nowym świetle. Zrozumiałem, że literatura może być przestrzenią do wyrażania najbardziej skrytych myśli oraz pragnieniem służącym do zrozumienia świata i samego siebie.