Słowa Julii Hartwig „Mówiło wielu i pięknie, ale pozostał w pamięci ten, kto mówił rzeczy najważniejsze...” uczyń mottem refleksji na temat utworów literackich, które w jakiś sposób cię poruszyły i wywarły swoje piętno na tobie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.08.2024 o 16:29

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.08.2024 o 15:55

Literatura od czasów starożytnych odgrywała znaczącą rolę w kształtowaniu myśli, postaw społecznych i jednostkowych. Od funkcji oczyszczającej katharsis w tragediach antycznych, poprzez średniowieczną literaturę parenetyczną, aż po współczesne dzieła, każde z tych literackich arcydzieł miało swoje miejsce i cel w historii. Słowa Julii Hartwig „Mówiło wielu i pięknie, ale pozostał w pamięci ten, kto mówił rzeczy najważniejsze...” doskonale oddają istotę literatury jako narzędzia przekazującego najważniejsze treści, które na trwałe zostawiają ślad w świadomości czytelnika. W niniejszej pracy chciałbym przedstawić kilka utworów literackich, które wywarły na mnie szczególny wpływ i ukształtowały moje poglądy i wartości.

W starożytności literatura była nie tylko źródłem rozrywki, ale pełniła także funkcję edukacyjną i moralizującą. Arystoteles w swoim dziele "Poetyka" definiował tragedię jako formę sztuki, która poprzez wzbudzanie litości i trwogi prowadzi do katharsis, czyli oczyszczenia emocjonalnego. Odczytując tragedie takie jak "Antygona" Sofoklesa czy "Król Edyp", można było doświadczyć tych głębokich emocji i refleksji nad losem człowieka, jego błędami i moralnymi dylematami.

Średniowieczna literatura parenetyczna kontynuowała tradycję moralizatorstwa, ale wprowadziła nowe idee związane z chrześcijańskimi wartościami. Teksty takie jak "Bogurodzica" czy "Legendy o świętych" przedstawiały wzorce moralne do naśladowania, stawiając za przykład postacie świętych i rycerzy. Te wzorce miały nie tylko budować pobożność i moralność jednostek, ale również kształtować zbiorową tożsamość społeczeństwa.

W epoce romantyzmu literatura miała szczególne znaczenie dla Polaków. "Dziady" Adama Mickiewicza stały się symbolem walki narodowowyzwoleńczej i mesjanizmu polskiego. Mickiewicz w swoich dziełach kreślił obraz Polski jako Chrystusa narodów, co pobudzało ducha patriotyzmu i nadziei w trudnych czasach zaborów. "Pan Tadeusz" z kolei był nie tylko epopeją narodową, ale także próbą zachowania w pamięci narodowej piękna kraju i dawnego życia szlacheckiego.

W literaturze pozytywistycznej, elity intelektualne, takie jak Eliza Orzeszkowa i Henryk Sienkiewicz, próbowali poprzez swoje dzieła propagować idee pracy u podstaw i solidaryzmu społecznego. Orzeszkowa w "Nad Niemnem" przedstawiała codzienne życie i problemy polskiej szlachty, podkreślając konieczność pracy i współdziałania. Sienkiewicz, natomiast, w swojej trylogii (Trylogia, czyli "Ogniem i mieczem", "Potop", "Pan Wołodyjowski") przedstawił heroiczne momenty z przeszłości Polski, co miało za zadanie pocieszenie i wzbudzenie dumy narodowej.

Literatura naturalistyczna, z kolei, zanurzała się w brutalnej rzeczywistości społeczeństwa i ukazywała jego ciemne strony. Stefan Żeromski w swoich powieściach takich jak "Ludzie bezdomni" czy "Przedwiośnie" przedstawiał realia życia codziennego, nędzę i biedę na tle zmian społecznych i politycznych. Jego utwory budziły świadomość społeczną i wskazywały na konieczność przeprowadzenia reform społecznych.

Osobiście, literatura miała na mnie ogromny wpływ, kształtując moje poglądy i postawy. Trzy utwory, które wywarły na mnie największe wrażenie, to "Dziady" Adama Mickiewicza, "Lalka" Bolesława Prusa i "Ludzie bezdomni" Stefana Żeromskiego.

„Dziady” Mickiewicza to dzieło, które wprowadziło mnie w świat romantyzmu i polskiego mesjanizmu. Jego wizja Polski jako narodu wybranego przez Boga, doświadczającego cierpienia w imię innych narodów, na zawsze zmieniła moje postrzeganie historii i patriotyzmu. Mickiewicz nauczył mnie, że literatura może być nie tylko źródłem wiedzy, ale także moralnym drogowskazem.

„Lalka” Bolesława Prusa to kolejny utwór, który głęboko zapadł w moją pamięć. Historia Stanisława Wokulskiego, jego miłości do Izabeli Łęckiej oraz trudności, z jakimi musiał się zmierzyć w społeczeństwie, które przechodziło głębokie przemiany, skłoniły mnie do zastanowienia się nad sensem życia, miłości i ambicji. Prus poprzez swoje precyzyjne opisy społeczeństwa pozwalał na refleksję nad codziennymi problemami i wyzwaniami, z którymi każdy z nas może się spotkać.

„Ludzie bezdomni” Stefana Żeromskiego to z kolei obraz nędzy i niesprawiedliwości społecznej, który na zawsze zmienił moje postrzeganie rzeczywistości. Żeromski, opisując skrajne warunki życia i problemy społeczne, zmusił mnie do refleksji nad potrzebą empatii i społecznego zaangażowania. Jego utwory uczyły mnie, że zmiana kierunku życia i naprawy świata zaczyna się od jednostki i jej świadomego działania.

Literatura odgrywała, i nadal odgrywa, nieocenioną rolę w kształtowaniu mojego światopoglądu i systemu wartości. Mickiewicz, Prus i Żeromski to tylko kilku z wielu autorów, którzy poprzez swoje dzieła przekazywali „najważniejsze rzeczy”, które na zawsze zostaną w mojej pamięci. Dzięki literaturze nauczyłem się refleksji nad sobą, światem i innymi ludźmi. Pamiętając słowa Julii Hartwig, doceniam wartość przekazu literackiego, który, mimo upływu czasu, pozostaje aktualny i istotny. Literatura pozwala na głęboką refleksję nad naszym życiem i rzeczywistością, otwierając nasze serca i umysły na różnorodność poglądów, emocji i doświadczeń.

Na zakończenie, można stwierdzić, że najważniejsze słowa literatury mają uniwersalny wpływ na jednostki i całe społeczeństwa. „Mówiło wielu i pięknie, ale pozostał w pamięci ten, kto mówił rzeczy najważniejsze” – te słowa Julii Hartwig są potwierdzeniem, że to, co autentyczne i głębokie, pozostaje w naszej pamięci na długo. Literatura, przemawiając w sposób bezpośredni do naszej wrażliwości i inteligencji, może być latarnią prowadzącą nas przez zawiłości życia, pomagającą zrozumieć siebie i innych oraz podejmować mądre i przemyślane decyzje.

Cytując powyższe dzieła i reflektując nad ich przesłaniem, można dostrzec, że literatura ma niezmiennie ważne miejsce w historii ludzkości. Jest to nie tylko narzędzie edukacyjne, ale także element budujący naszą tożsamość, moralność i zrozumienie świata. Julia Hartwig miała rację – to, co najważniejsze, zostaje w pamięci, a literatura, mówiąca językiem serca i duszy, nigdy nie przestanie być dla nas źródłem inspiracji i mądrości.