Miłość jako siła motywująca do działania: analiza na przykładzie „Lalki” Bolesława Prusa, „Cierpień młodego Wertera” Johanna Wolfganga von Goethego i „Romea i Julii” Williama Szekspira

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: wczoraj o 17:37

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.01.2026 o 10:38

Miłość od wieków fascynuje twórców literatury, inspirując ich do tworzenia dzieł, które ukazują jej różnorodne oblicza. Jednym z najbardziej interesujących aspektów miłości jest jej niebywała siła jako motywacja do działania. Analiza trzech ważnych utworów literackich: "Lalki" Bolesława Prusa, „Cierpień młodego Wertera” Johanna Wolfganga von Goethe oraz „Romea i Julii” Williama Szekspira, pozwala zgłębić sposób, w jaki miłość napędza bohaterów do podejmowania rozmaitych decyzji i działań, często wykraczających poza granice zdrowego rozsądku.

W "Lalce" Bolesława Prusa miłość jest siłą, która napędza Stanisława Wokulskiego, głównego bohatera, do działania. Wokulski, z pochodzenia biedny szlachcic, dzięki miłości do Izabeli Łęckiej osiąga niemalże niemożliwe. To jego uczucie motywuje go do zdobycia ogromnego majątku i zdobycia pozycji w społeczeństwie, która mogłaby przynieść mu uznanie rodziny Łęckich. Życie bohatera podporządkowane jest miłości, która staje się jego główną ambicją i celem. Jednakże, mimo wielkich osiągnięć, miłość do Izabeli staje się także przyczyną jego rozczarowania. Wokulski poświęca się bez reszty, próbując zdobyć serce ukochanej, ale spotyka się z chłodem i niezrozumieniem. Izabela postrzega jego działania jako próby nawiązania relacji niegodnej jej pozycji społecznej, co prowadzi do frustracji i poczucia przegranej u Wokulskiego. Ostatecznie jego działania, napędzane miłością, prowadzą do osobistej klęski, pokazując, że miłość jako motywacja może być zarówno konstruktywna, jak i destrukcyjna.

Z kolei w "Cierpieniach młodego Wertera" Goethego miłość prowadzi do całkowitego zatracenia i zguby. Werter, zakochany bez pamięci w Lotcie, nie jest w stanie pogodzić się z rzeczywistością, w której jego uczucie nie ma szans na spełnienie. Miłość do Lotty staje się dla niego obsesją, dominując całe jego życie emocjonalne i intelektualne. Pomimo świadomości sytuacji — Lotta jest zaręczona z Albertem — Werter nie potrafi oderwać się od tej destruktywnej namiętności. Jego miłość, zamiast dodawać skrzydeł, prowadzi go na skraj rozpaczy, a w końcu do odebrania sobie życia. Goethe pokazuje, jak intensywne uczucie, którego Werter nie potrafi kontrolować ani przekształcić w pozytywną energię, staje się przyczyną jego tragedii. W tym przypadku miłość jest siłą potężną, ale także destrukcyjną, która unicestwia Wertera.

Zupełnie inne oblicze miłości jako motywacji do działania widzimy w „Romeo i Julii” Williama Szekspira. Tutaj miłość, choć również prowadzi do tragicznych wydarzeń, jest siłą, która popycha bohaterów do działania przeciw panującym normom i konfliktom rodzinnym. Zakochani z dwóch skłóconych rodów, Romeo i Julia, postanawiają walczyć o swoją miłość pomimo otaczającej ich wrogości. Siła ich uczucia pcha ich do podejmowania ryzykownych decyzji, takich jak potajemne małżeństwo czy plan ucieczki. Nawet w obliczu przeszkód i zagrożeń ich miłość motywuje ich do dążenia do wspólnego szczęścia. Chociaż ostatecznie bohaterowie padają ofiarą nieszczęśliwego zrządzenia losu, ich historia udowadnia, że miłość ma moc przełamywania społecznych granic i norm. To uczucie inspiruje ich do bycia odważnymi i wiernymi sobie nawzajem do samego końca.

Podsumowując, miłość jako siła motywująca do działania może przyjąć wiele form, co widzimy w analizowanych utworach. W „Lalce” Prusa miłość prowadzi do osobistej ambicji i jednoczesnego rozczarowania, w „Cierpieniach młodego Wertera” Goethego do autodestrukcji, a w „Romeo i Julii” Szekspira do odważnego przekraczania społecznych granic. Każda z tych historii pokazuje, że miłość jest siłą tak potężną, że może napędzać do działania zarówno w sposób konstruktywny, jak i destrukcyjny, zależnie od okoliczności i kondycji emocjonalnej bohaterów.