Czy warto walczyć ze światem jak Wokulski, czy lepiej zaakceptować jego ograniczenia i realizować własne cele jak Ochocki? Która postawa jest ci bliższa? Sformułuj swoje stanowisko, uzasadniając je przykładami z kultury

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 8:41

W literaturze polskiej, motyw walki jednostki z ograniczeniami narzuconymi przez społeczeństwo i rzeczywistość jest szczególnie widoczny w „Lalce” Bolesława Prusa. Dwie postacie tej powieści, Stanisław Wokulski i Julian Ochocki, prezentują różne podejścia do wyzwań, jakie stawia przed nimi świat. Analizując te dwie postawy, możemy zastanowić się, która z nich jest bardziej odpowiednia w kontekście realizacji własnych celów oraz osobistego szczęścia.

Stanisław Wokulski jest bohaterem dynamicznym, który swoją energię życiową kieruje na walkę z przeciwnościami i próbę zmiany świata zgodnie z własnymi marzeniami i pragnieniami. Jego historia jest przykładem dążenia do ideałów romantycznych, w których miłość i pasja są na pierwszym miejscu. Wokulski stara się zdobyć serce Izabeli Łęckiej, poświęcając temu celowi zarówno swoje finanse, jak i karierę. Jego przedsiębiorczość i ambicje pomagają mu wspiąć się po drabinie społecznej, jednak mimo osiągnięcia pewnego sukcesu materialnego, pozostaje niespełniony emocjonalnie. W rezultacie Wokulski staje się symbolem tragicznego bohatera, który nie potrafi znaleźć miejsca pomiędzy swoimi marzeniami a rzeczywistością, ostatecznie tracąc wszystko.

Z drugiej strony, mamy postać Juliana Ochockiego, który zamiast walczyć z ograniczeniami świata, akceptuje je i koncentruje się na realizacji własnych pasji naukowych. Ochocki jest wizjonerem i wynalazcą, którego celem jest rozwój technologiczny i naukowy. Jego postawa jest wręcz pragmatyczna – nie usiłuje zmieniać świata ani udowadniać innym swojej wartości poprzez spektakularne działania. Jego wewnętrzna wolność i determinacja w dążeniu do wiedzy sprawiają, że potrafi odnaleźć radość i satysfakcję w życiu, mimo społecznych i materialnych ograniczeń.

Porównując te dwie postawy, osobiście bliższa jest mi postawa Ochockiego. Uważam, że zaakceptowanie ograniczeń świata i skierowanie swojej energii ku realizacji własnych pasji i celów jest bardziej konstruktywnym i zrównoważonym podejściem do życia. Świat, w którym żyjemy, jest pełen barier i wyzwań, które nie zawsze możemy pokonać. Skupienie się na tym, co możemy kontrolować – własny rozwój i osobiste marzenia – wydaje mi się bardziej owocne i prowadzące do trwałego szczęścia.

Poparcie dla tej tezy można znaleźć również w przykładach z innych dzieł literackich oraz szeroko pojętej kultury. W powieści „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego, Raskolnikow podejmuje walkę ze społecznym porządkiem, co prowadzi go do tragedii osobistej. Jego desperackie próby udowodnienia świata swoim czynom kończą się psychologicznym rozbiciem i wewnętrzną pustką. Raskolnikow, podobnie jak Wokulski, podejmuje działania mające na celu przekształcenie świata w zgodzie z własnymi wyobrażeniami, ale ostatecznie jest to dla niego destrukcyjne.

Dla kontrastu, postacie takie jak Atticus Finch z „Zabić drozda” Harper Lee pokazują, że praca w granicach systemu i próba zmiany rzeczywistości poprzez własny przykład moralny mogą być równie skuteczne. Atticus, jako prawnik, nie walczy z systemem w sposób bezpośredni i gwałtowny, lecz stara się wpłynąć na ludzi swoim zachowaniem i wartościami, które wyznaje. Jest świadomy ograniczeń, jakie narzuca społeczność, ale nie odstępuje od swoich ideałów, podejmując działania, które są z nimi zgodne.

Reasumując, choć walka z ograniczeniami świata, jaką podejmuje Wokulski, może wydawać się kusząca i spektakularna, to jednak postawa Ochockiego, pełna akceptacji i pracy nad własnym rozwojem, wydaje się bardziej realistyczna i przystosowująca do długotrwałego szczęścia. Równowaga, spokój wewnętrzny i spełnienie wynikające z realizacji własnych pomysłów i zainteresowań są wartościami, które można osiągnąć niekoniecznie poprzez heroiczne zmagania z rzeczywistością, ale poprzez konstruktywne działanie w jej ramach.