Człowiek wobec cierpienia i śmierci na podstawie „Dżumy” Alberta Camusa z uwzględnieniem wybranego kontekstu

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 10:00

Albert Camus w swojej powieści "Dżuma" przedstawia obraz miasta dotkniętego epidemią, która obnaża naturę człowieka w obliczu cierpienia i śmierci. Akcja powieści rozgrywa się w Oranie, algierskim mieście, które zostaje niespodziewanie zaatakowane przez dżumę. Książka ta jest głęboką refleksją nad człowieczeństwem, moralnością i postawą ludzi wobec nieuchronnych wyzwań egzystencjalnych. W powieści Camus posługuje się dżumą jako alegorią nieszczęść, z którymi ludzkość musi się zmierzyć, w tym z samą śmiercią i cierpieniem.

Doktor Bernard Rieux, jeden z głównych bohaterów "Dżumy", jest postacią, która uosabia racjonalizm i humanizm. Jako lekarz Rieux codziennie stawia czoła niewyobrażalnemu cierpieniu swoich pacjentów i robi wszystko, co w jego mocy, aby im pomóc. Jego walka z nieuleczalną chorobą oraz obojętność wobec osobistych strat, takich jak oddzielenie od żony, która przebywa poza miastem, pokazują determinację i poświęcenie. Rieux nie szuka w cierpieniu głębszego sensu ani nie uznaje, że ma ono jakikolwiek wyższy cel. Dla niego działania przeciwko dżumie są jedynie kwestią ludzkiej przyzwoitości i moralnego obowiązku.

Innym istotnym bohaterem jest Jean Tarrou, który również podejmuje walkę z epidemią. Tarrou, podobnie jak doktor Rieux, działa bezinteresownie, organizując grupy ochotników do pomocy zarażonym i izolowanym. Tarrou wierzy, że ludzie powinni dążyć do tego, by być "świętymi bez Boga". Jego refleksje na temat sensu życia i śmierci są bardziej filozoficzne niż te Rieux, ale mimo to skupiają się na działaniach i empatii, a nie na metafizycznych poszukiwaniach.

Postawa ojca Paneloux, jezuity, ilustruje religijne podejście do cierpienia. Paneloux w swoich kazaniach próbuje tłumaczyć dżumę jako wyraz boskiej woli i narzędzie pokuty za grzechy. Początkowo głosi, że cierpienie i śmierć są częścią bożego planu, jednak z czasem, gdy sam staje się bezpośrednim świadkiem cierpienia dziecka, jego wiara zostaje wystawiona na próbę. Doświadczenie to doprowadza Paneloux do zrewidowania swoich stanowczych poglądów, co pokazuje, jak kontakt z realnym cierpieniem może zmusić człowieka do przewartościowania dotychczasowego myślenia.

Raymond Rambert, dziennikarz z zewnątrz, na początku próbuje jedynie uciec z Oranu, aby powrócić do ukochanej kobiety. Jego egoistyczne podejście ewoluuje jednak w miarę jak doświadcza skutków dżumy i solidarność mieszkańców miasta. Jego przemiana z człowieka skupionego na własnych pragnieniach do jednostki zaangażowanej w pomoc tym, którzy cierpią, pokazuje, jak skrajne sytuacje mogą wywołać w ludziach nieoczekiwane przejawy altruizmu i współczucia.

Opowieść o dżumie w Oranie odzwierciedla nie tylko konkretne zmagania z epidemią, ale również egzystencjalne wyzwania, przed jakimi staje ludzkość. Camus używa dżumy jako metafory absurdu – koncepcji, według której życie jest sprawą przypadkową i pozbawioną głębszego sensu, a śmierć nieuchronnym końcem. W obliczu absurdu i niezrozumiałego cierpienia bohaterowie powieści znajdują różne strategie przetrwania i odnalezienia sensu: od bezgranicznego poświęcenia dla innych, przez próbę ucieczki, po filozoficzne poszukiwania.

W szerszym kontekście literackim i historycznym, "Dżuma" odnosi się do realiów II wojny światowej i okupacji nazistowskiej. Zagrożenie dżumą symbolizuje zło totalitaryzmu, które zagraża nie tylko jednostkom, ale całym społecznościom. Walka z epidemią jest zatem także walką ze złem w jego najbardziej powszechnej formie. To, jak poszczególni bohaterowie reagują na pandemię, jest odbiciem ludzkich reakcji na ekstremalne zło – od heroizmu poprzez obojętność aż do kompromitującego konformizmu.

Podsumowując, "Dżuma" Alberta Camusa ukazuje różnorodne postawy ludzi wobec cierpienia i śmierci. Camus, nie dając jednoznacznej odpowiedzi, pozostawia czytelnika z pytaniem o to, co naprawdę znaczy być człowiekiem w obliczu nieuchronnych katastrof, a jego powieść staje się głosem w filozoficznym dyskursie na temat absurdu i egzystencjalnego buntu. Dzięki temu "Dżuma" nie tylko analizuje człowieka w jego najtrudniejszych chwilach, ale też prowokuje do głębszego zastanowienia nad sensem istnienia i wartościami, które w obliczu śmierci nabierają autentycznego znaczenia.