Opis przeżyć wewnętrznych Bilba Bagginsa z rozdziału 1 „Nieproszeni Goście” w pierwszej osobie

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 11:20

Zaczęło się jak każdy inny spokojny dzień w mojej norce przy Bag End. Przebudziłem się, zjadłem solidne śniadanie i przygotowywałem się do dnia pełnego drobnych przyjemności, które tak bardzo cenię. Poranna herbata, może spacer po ogrodzie — ot, to co krasnoludy jak Dwalin czy Balin mogłyby nazwać leniwym życiem hobbita. Byłem daleki od myśli o przygodach czy wielkich czynach. To wszystko miało się jednak zmienić i to w sposób, którego najmniej się spodziewałem.

Kiedy nieznajomy czarodziej, Gandalf, pojawił się niespodziewanie przy mojej furtce, nie spodziewałem się niczego innego niż może jakiejś krótkiej konwersacji o dawnych czasach. Byłem jednak pełen niepokoju, gdyż Gandalf, jak się później okazało, nie przybył z wizytą tak niezobowiązująco, jak się spodziewałem. Jego oko wciąż mnie lustrowało, jakby szukał czegoś, czego ja sam nie byłem w stanie dostrzec w sobie. Kiedy wspomniał o przygodzie, poczułem mieszankę strachu i fascynacji — uczucia, które były mi raczej obce.

Po jego odejściu myślałem, że to koniec sprawy. Ale następnego dnia, kiedy drzwi mojego domu gwałtownie otworzyły się i zaczęli się pojawiać kolejni krasnoludowie, moje serce biło szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Każde ich wejście przynosiło nowe obawy i pytania. Kim są ci wszyscy nieznajomi? Czego ode mnie chcą? Mój dotychczasowy, uporządkowany świat nagle stał się chaotyczny i pełen nieznanych elementów.

Dopiero po przybyciu Thorina Dębowej Tarczy, przywódcy krasnoludów, zrozumiałem skalę tego, co się dzieje. Przez chwilę nie byłem w stanie przyswoić tego, o czym mówili. Smaug, złoto, odzyskanie królestwa... To wszystko brzmiało jak bajka, coś z odległych opowieści, które słyszy się przy wieczornym ognisku. A jednak tutaj toczyło się naprawdę. I co najważniejsze — dotyczyło mnie.

Kiedy powiedziano mi, że ja, Bilbo Baggins, miałbym być włamywaczem tej wyprawy, moje serce prawie stanęło. Nigdy nie miałem do czynienia z czymś tak niepewnym, niebezpiecznym i nieprzewidywalnym. Moja natura i wychowanie kazały mi uciec, schować się z powrotem w bezpieczne mury mojej norki.

A jednak... coś we mnie zaczęło się zmieniać. W zgiełku dyskusji i planowania czułem, jak obudzona zostaje cząstka mnie, o której nie miałem pojęcia. Cząstka, która chciała czegoś więcej niż tylko spokojne życie w Shire. Może to przez te starożytne geny przemycane przez matkę, Belladonnę Took, może coś innego, poczułem dziwny powiew determinacji. Czy naprawdę to mogłem być ja, ten sam Bilbo, który zawsze odrzucał najmniejszą nawet myśl o przygodzie?

Moje myśli były chaotyczne, zalewane wątpliwościami i nadziejami. Z jednej strony, zdrowy rozsądek krzyczał, żeby wycofać się póki to możliwe. Z drugiej, powoli wzrastające uczucie chęci doświadczenia czegoś nowego podsycało ogień w moim sercu. Może to była ta tajemnicza moc Gandalfa, a może tylko nadchodzący wiatr zmian w moim wnętrzu, przeważyły i pozwoliły mi wyobrazić sobie siebie poza bezpiecznymi granicami Shire.

Noc ta była długa i pełna rozterek. Czułem, że stoję na krawędzi czegoś nieznanego — coś, co mogło mnie zranić, ale też przynieść nieopisaną satysfakcję. I tak, w tym zamieszaniu i skomplikowanej siatce myśli, znalazłem odpowiedź, choć jeszcze jej nie zwerbalizowałem.

Z drżeniem, ale i z pewnego rodzaju dziwną radością, zrozumiałem, że moje życie już nigdy nie będzie takie samo, choć jeszcze nie zdawałem sobie sprawy z pełnej skali tej decyzji. Gandalf, w swojej tajemniczej mądrości, widział we mnie potencjał, którego nawet ja nie dostrzegałem. W moim wnętrzu kiełkował nowy początek, z nadzieją, że to tylko początek czegoś wielkiego.