Jak spędzam jesienny czas: Humorystyczna perspektywa psa

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 15:37

Jestem pies, i choć może wydawać się, że jesień to dla psa smutny czas, ja mam zupełnie inne zdanie. Moje przygody w tej porze roku przypominają mi niektóre z historii literackich, które moja pani czyta podczas długich, jesiennych wieczorów przy kominku. Niektóre z nich są śmieszne, inne wzruszające, ale zawsze pełne przygód czy refleksji nad życiem.

Na przykład gdy wieje zimny wiatr i liście wirują w powietrzu, czuję się jak Piotruś Pan w wietrznych zawirowaniach. Tak jak on w "Przygody Piotrusia Pana" Jamesa M. Barriego, wskakuję na stosy liści, które moja pani z wielką starannością zgrabia na podwórku. Gdy skaczę przez szeleszczące stosy, liście unoszą się dookoła mnie jak chmura magicznego pyłu. Radośnie podskakuję, przypominając samego siebie, że podobnie jak Piotruś nigdy nie chcę dorosnąć. Oczywiście, moja pani nie patrzy na te wyczyny z zachwytem! Raczej dysponuje miną, podobną do pani Darling, która odkrywa, że jej dzieci odwiedziły Nibylandię bez jej zgody.

Jesień przynosi też ze sobą smaki warzywnej zupy dyń, które moja pani uwielbia przyrządzać, co przypomina mi o imieninach głównego bohatera książki dla dzieci – Karolci, autorstwa Marii Krüger. Jej magiczny koralik, jak te kawałki dyni w zupie, przynosi jej różne nieoczekiwane i niekiedy śmieszne przygody. Kiedy moja pani gotuje, ja siedzę obok, wpatrzony w garnek i zapachy, które unoszą się w powietrzu. Czasem uda mi się wyżebrać jakiś smaczny kąsek, co traktuję jak swoje własne małe czary.

Podczas spacerów w parku spotykam inne psy, które przypominają mi postacie z "Mikołajka" René Goscinny’ego. Dzielnica, którą odwiedzamy podczas spacerów, jest wtedy jak szkolne podwórko, gdzie każdy pies ma swoją własną rolę. Jest Albert, który zawsze wygrywa wszystkie psie wyścigi, jak Rufus z opowieści o Mikołajku, jest też pies, który zawsze upiera się przy ciszy, przypominający melancholijnego Ananiasza. Koledzy, którzy obwąchują się i bawią, przypominają mnie o radości i nieprzewidywalności dzieciństwa oraz o tym, jak ważne są te chwile beztroski. Czasem dochodzi też do małych sprzeczek, niczym te z „Mikołajka”, ale to wszystko to część psiej zabawy.

Jesienne wieczory są najpiękniejsze, wtedy towarzyszę mojej pani, która zaczytuje się w powieściach. Czasami przysypiam przy blasku ognia z kominka, mając przeczucie, że znalazłem się w bezpiecznej atmosferze Hogwartu razem z Harrym Potterem. Nie mogę nie dostrzec pewnych podobieństw do Siedmiu Wspaniałych Czarodziejów, podczas gdy pani nuci pod nosem muzykę z jej ulubionych filmów.

Moje jesienie są pełne małych przyjemności. Na przykład, gdy po deszczu kałuże zamieniają się w mniejsze wersje magicznych jezior z „Opowieści z Narnii” C.S. Lewisa. Skakanie po nich i chlapanie wszystko dookoła wciąga mnie w wir zabawy, przypominającej wędrówki Południowej Piąstki przez Narnijskie Królestwa. Wydaje mi się wtedy, że każdy zapach wiatru i każde szelestliwe muśnięcie trawy to zaproszenie do nowej przygody.

Gdy liście opadają z drzew, lubię podpierać się o nie jak o Olbrzyma z „W Pustyni i w Puszczy” Henryka Sienkiewicza. Kiedy wspominam tego bohatera, czuję się jak Staś Tarkowski, przemierzający afrykańską sawannę. Tyle że mój krajobraz jest bardziej stonowany, moje przygody daleko mniej dramatyczne, ale nie mniej fascynujące.

Moje jesienne dni, choć wydają się na pozór prozaiczne, są pełne małych radości, zabawnych zdarzeń i marzeń o wiecznej młodości. Świat literacki jest moim inspirującym towarzyszem, a rzeczywistość przemyka przez moje psie życie jak lekka nałożona na przezroczyste okulary wizja, w której każda jesienna chwila staje się nie tylko dla mnie, ale także dla mojej pani, przeżyciem wartym zapamiętania. I nawet jeśli kolejna jesień przyniesie nowe liście i inne przygody, wiem, że każda z nich będzie tak samo magiczna i pełna śmiechu jak ta obecna.