Miłość jako siła ocalająca przed złem, ale niekiedy wobec niego bezsilna

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.01.2026 o 9:02

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 16.01.2026 o 9:08

Miłość od wieków była przedmiotem zainteresowania artystów, pisarzy oraz filozofów, którzy dostrzegali w niej siłę zdolną do przemiany ludzkiej natury oraz ochrony przed złem. Jednakże, jednocześnie zauważali jej ograniczenia, gdy staje się ona bezsilna wobec nieugiętych sił losu czy destrukcyjnych namiętności. W literaturze możemy odnaleźć wiele przykładów, które ukazują tę dwoistość miłości jako siły ocalającej, ale nie zawsze triumfującej. Przykładem może być dramat „Romeo i Julia” Williama Szekspira oraz epicka powieść „Cierpienia młodego Wertera” Johanna Wolfganga von Goethego.

„Romeo i Julia”, jedno z najbardziej znanych dzieł Szekspira, to dramat opowiadający historię dwojga młodych kochanków, którzy mimo rodzinnych konfliktów dyktowanych tradycją, odnajdują w sobie prawdziwą miłość. Miłość Romeo i Julii jawi się jako czysta, intensywna i ocalająca - jest dla nich azylem od świata pełnego nienawiści i przemocy, symbolizowanego przez odwieczny konflikt ich rodzin, Montekich i Kapuletów. Dzięki miłości, Romeo i Julia pragną przełamać tę spiralę nienawiści. Ich uczucie przynosi nadzieję na pojednanie i przebaczenie, a nawet zmienia serca nieprzejednanych rodziców po tragedii dziecka, co ostatecznie doprowadza do zakończenia konfliktu. Niestety, w obliczu wieloletnich waśni, ich miłość okazuje się bezsilna wobec losu i niefortunnych okoliczności. Przez serię nieporozumień, niedomówień i pechowych zbiegów okoliczności, ich związek kończy się tragicznie.

W kontekście „Romea i Julii” warto odnieść się do pojęcia miłości romantycznej, która w literaturze często skontrastowana jest z rzeczywistością ograniczającą wolność jednostki. U Szekspira miłość staje się jedynym schronieniem przed światem pełnym nienawiści i zawiści, lecz ostatecznie ulega fatalizmowi i tragedii, co Szekspir ukazuje z poruszającą mocą. W literaturze epoki romantyzmu podobne motywy znajdziemy u Goethego w „Cierpieniach młodego Wertera”. Werter to człowiek, który zapada na nieuleczalną "chorobę serca" – zakochuje się bez pamięci w Lottcie, młodej dziewczynie zaręczonej z innym.

Podobnie jak w przypadku „Romea i Julii”, miłość Wertera jest bardzo mocna i pełna pasji, ale tym razem nie prowadzi do połączenia, lecz do destrukcji. Werter staje się ofiarą własnych uczuć, które zamiast go ocalić, prowadzą do poczucia beznadziejności i osamotnienia. Werter, rozdarty między pragnieniem miłości a poczuciem jej braku, popada w coraz głębszą depresję. Miłość, która miała być dla niego drogą do szczęścia, zmienia się w cierpienie, aż w końcu doprowadza go do samobójstwa. Dzieło Goethego jest literackim manifestem romantyków, ukazującym człowieka w konfrontacji z emocjami, które mogą być zarówno wzniosłym uniesieniem, jak i siłą destrukcyjną.

W tym kontekście warto odwołać się do filozofii Schopenhauera, która szczegółowo badała destrukcyjny wymiar miłości. Schopenhauer uważał, że miłość to nie tylko źródło szczęścia, lecz również niekończącego się cierpienia, wynikającego z wiecznej tęsknoty za nieosiągalnym. Podobne podejście można zauważyć w twórczości Goethego, gdzie miłość staje się siłą napędową człowieka, ale równocześnie jest pułapką, z której nie ma ucieczki.

Jednak mimo melancholijnego obrazu miłości w „Cierpieniach młodego Wertera”, możemy doszukiwać się również jej ocalającego charakteru. Werter poprzez miłość odkrywa głębsze pokłady ludzkiej emocjonalności, zbliżając się do ideału, nawet jeśli ma to swoje tragiczne konsekwencje. Podobnie jak Julię i Romea, miłość wydobywa z niego to, co najpiękniejsze - prawdziwe oddanie i szczerość, chociaż nieuchronnie prowadzi do końca.

Literatura ukazuje więc miłość jako dwoistą siłę – zdolną zarówno do ocalania dusz i społeczeństw, rozumianą jako narzędzie transformacji i jedności, ale czasem także jako nieuchronnie prowadzącą do samotności i rozpaczy. Miłość jest jedną z najpotężniejszych sił w ludzkim świecie, ale zrozumienie jej pełnej natury wymaga akceptacji jej złożoności i ograniczeń. Analiza miłości w literaturze, zarówno w „Romeo i Julii”, jak i w „Cierpieniach młodego Wertera”, przypomina nam, że chociaż miłość może być ocalająca, niekiedy jest również bezradna wobec zewnętrznych sił i losu, co czyni ją jeszcze bardziej ludzką i prawdziwą.