Tragizm i komizm w postaci szewców

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.01.2026 o 16:36

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 30.12.2024 o 11:16

Tragizm z komizmem w postaci szewców, zarysowany w dramacie Witkacego zatytułowanym "Szewcy", jest niezwykle interesującym połączeniem, które w sposób oryginalny ukazuje złożoność ludzkiej natury oraz zmienność społecznych struktur. Katarzyna Witkiewicz, znana bardziej jako Witkacy, stworzyła dzieło będące nie tylko satyrą, ale także relatywizacją tragicznych aspektów życia. Poprzez postacie szewców, ukazuje groteskową i przerażającą rzeczywistość, jednocześnie wywołując śmiech, który jednak często jest gorzki i zabarwiony pesymizmem.

Na pierwszy rzut oka, "Szewcy" wydają się dramatem kubistycznym, w którym różne elementy egzystencji splatają się w zaskakujące, kontrastowe obrazy. Tragizm wyłania się tutaj przede wszystkim z beznadziejności sytuacji, w której znajdują się bohaterowie: ich praca nie jest w stanie wynieść ich na wyższy poziom życia, a świadomość swej zależności od wyższych struktur społecznych jedynie potęguje rozpacz. Szewcy Witkacego to prości ludzie, walczący ze swoim losem, niezdolni do dokonania istotnej zmiany w swoim życiu. Ich działania przypominają miotanie się w pułapce, z której nie ma wyjścia. Wydaje się, że jedynym wyzwoleniem może być rewolucja, jednak i ona zostaje przedstawiona w sposób groteskowy.

Komizm w „Szewcach” pojawia się zarówno na poziomie językowym, jak i sytuacyjnym. Dialogi pełne są absurdalnych, często ironicznych wypowiedzi, w których bohaterowie próbują nadać sens swoim staraniom i przeżyciom. Mamy do czynienia z karykaturalnymi postaciami, które mimo swej codziennej krzątaniny, pozostają w centrum chaotycznej i bezlitosnej rzeczywistości. Można to uznać za rodzaj humoru czarnego, gdzie sytuacje graniczne są źródłem komicznych reakcji.

W centrum dramatu znajdują się postacie trzech szewców: Sajetana Tempego, Jana Księżaka i Jana Toczka. Każdy z nich reprezentuje pewien typ ludzkiej osobowości oraz stosunek do otaczającej ich rzeczywistości. Tempego charakteryzuje z jednej strony bierność i przywiązanie do tradycyjnych wartości, z drugiej strony - desperacja, która prowadzi do nieoczekiwanych eksplozji emocji. Księżak i Toczek przedstawiają różne podejścia do walki z przeciwnościami: pierwszy poprzez ambicje, a drugi próbuje radzić sobie z sytuacją przy użyciu chłodnego, cynicznego dystansu. Ich wspólną cechą jest jednak nieumiejętność dokonania trwałej zmiany swojego losu, co podkreśla tragizm postaci.

Interesującym rozwiązaniem artystycznym Witkacego jest zderzenie idei rewolucji i postępu z komicznym przedstawieniem szewców. W rewolucji szewcy upatrują szansy wyzwolenia, co jednak prowadzi do pokazania groteskowości i skali ich naiwności. Wydarzenia toczące się w dramacie prowadzą do absurdalnych sytuacji, jak zuchwałe rozmowy z wyimaginowanymi postaciami czy nagłe zwroty akcji, w których rewolucjonista zostaje sprowadzony do roli przegranej. Sama rewolucja zmienia się w farsę, która odkrywa, że nowe porządki wcale nie przynoszą obiecanego lepszego jutra. To ujmujące połączenie tragizmu z komizmem stanowi mocny komentarz na temat ludzkiej kondycji, w której powtarzalność i brak nauki z przeszłych błędów prowadzi do ciągłych, żałosnych prób zmiany świata.

W tej złożoności poszukiwań wyzwolenia i porażek, szewcy są jednocześnie bohaterami tragicznymi i komicznymi. Ich walka jest nieustannym starciem z nienazwanym losem, wyrzucającym ich na margines społeczny, a jednak potrafią oni śmiać się z siebie i niedoli, co staje się symbolem ludzkiej siły przetrwania. W ten sposób, Witkacy tworzy dramat na pograniczu absurdu, w którym można odnaleźć odbicie dekadenckich nastrojów swojej epoki, a jednocześnie traktować jako ponadczasową przypowieść o istnieniu pomiędzy sensem i nonsensem. Tragizm z komizmem w postaci szewców WItkacego nie tylko bawi, ale i zmusza do refleksji nad istotą cierpienia, absurdu i determinacji w zmaganiach z niezmienną rzeczywistością.