Komunikacja interpersonalna w aspekcie osoby chorej: Referat na 2 strony

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: wczoraj o 11:48

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.01.2026 o 8:50

Komunikacja interpersonalna jest kluczowym elementem w relacjach międzyludzkich, a jej znaczenie wzrasta szczególnie wtedy, gdy mamy do czynienia z osobą chorą. W literaturze polskiej i światowej można znaleźć wiele przykładów, które ukazują różne aspekty i wyzwania związane z komunikacją z osobą chorą. W mojej pracy postaram się przedstawić kilka z tych przykładów i omówić, jak autorzy literatury oddają te złożone relacje.

Jednym z najbardziej znanych i poruszających przykładów jest książka „Cierpienia młodego Wertera” Johanna Wolfganga von Goethego. Werter, młody człowiek przepełniony emocjami, nie radzi sobie z trudnościami miłosnymi oraz społecznymi, co prowadzi go do choroby psychicznej i ostatecznie do samobójstwa. Wielowątkowa narracja zawiera listy, które Werter pisze do swojego przyjaciela Wilhelma. Poprzez te listy można obserwować, jak trudna sytuacja Wertera wpływa na jego zdolność do komunikowania się. Werter często wyraża swoje uczucia w gwałtowny sposób, co ilustruje, jak choroba psychiczna wpływa na sposób, w jaki osoba komunikuje się z innymi. Brak bezpośredniej komunikacji z osobami, które mogłyby mu pomóc, był jednym z czynników prowadzących do tragicznego końca.

Innym przykładem jest powieść „Duma i uprzedzenie” Jane Austen. W tej książce, choć główny wątek nie dotyczy bezpośrednio choroby, można zaobserwować, jak postacie reagują na chorobę. Kiedy Jane Bennet choruje podczas wizyty w Netherfield, jej siostra Elizabeth pozostaje przy niej, wykorzystując ten czas na komunikację z innymi postaciami, w tym panem Darcy. Obecność choroby staje się katalizatorem dla rozwoju relacji między różnymi bohaterami, a sposób, w jaki się komunikują, ujawnia ich charaktery i hierarchię wartości. Tutaj choroba jest okazją do zbliżenia się bohaterów i wymiany myśli oraz uczuć, które w normalnych okolicznościach mogłyby nie zostać wyrażone.

Kolejnym przykładem z literatury jest „Dżuma” Alberta Camusa. Tutaj komunikacja interpersonalna w obliczu choroby masowej nabiera zupełnie innego wymiaru. Zaraza, która dotyka miasto Oran, zmienia sposób, w jaki bohaterowie odnoszą się do samych siebie i innych. W obliczu wszechogarniającego cierpienia i śmierci mowa przestaje służyć jedynie wydawaniu poleceń czy podtrzymywaniu codziennych relacji — staje się narzędziem wyrażenia współczucia, wsparcia i zrozumienia. Główny bohater, doktor Rieux, poprzez swoją pracę i kontakt z pacjentami, pokazuje, jak ważna jest empatia i zrozumienie w komunikacji z osobami cierpiącymi. Jego podejście do pacjentów oraz rozmowy z nimi są pełne troski, co nie tylko wspiera chorych, ale także mobilizuje innych do działania i niesienia pomocy.

„Mistrz i Małgorzata” Michaiła Bułhakowa to kolejna powieść, w której temat choroby psychicznej i jej wpływu na komunikację jest zauważalny. Mistrz, pisarz trzymany w szpitalu psychiatrycznym, cierpi na załamanie nerwowe będące skutkiem trudnych przeżyć i niezrozumienia przez otoczenie. Jego relacja z Małgorzatą, miłość i wsparcie, które sobie dają, pozwalają przetrwać najgorsze momenty. Ich komunikacja jest pełna emocji i głębokiego zrozumienia, co kontrastuje z chłodem i obojętnością innych postaci wobec chorego. Bułhakow ukazuje w ten sposób, jak fundamentalna jest bliskość i empatyczna komunikacja w procesie zdrowienia i jak destrukcyjny może być brak zrozumienia i samotność.

Podsumowując, komunikacja interpersonalna z osobą chorą jest złożonym i wielowymiarowym zadaniem, które wymaga empatii, cierpliwości i zrozumienia. Literatura dostarcza wielu przykładów, jak różnorodnie można nawiązać i podtrzymywać komunikację z chorym człowiekiem, ukazując zarówno jej wyzwania, jak i piękno płynące z pokonywania barier. Autorzy, poprzez swoje dzieła, zachęcają do refleksji nad własnymi postawami i relacjami z ludźmi będącymi w trudnych sytuacjach zdrowotnych.