Monolog Makbeta jako punkt wyjścia do refleksji nad sensem ludzkiej egzystencji

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.07.2024 o 13:29

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.07.2024 o 12:37

---

I. Wstęp

2. Teza: Monolog Makbeta w dramacie Szekspira, szczególnie ten rozpoczynający się słowami „Ciągle to jutro, jutro i znów jutro...”, stanowi doskonały punkt wyjścia do głębokiej refleksji nad sensem ludzkiego życia. Konfrontacja tego fragmentu z utworami Jana Kochanowskiego, Daniela Naborowskiego i Wisławy Szymborskiej nie tylko pozwala na zrozumienie różnych perspektyw dotyczących egzystencji, ale także ukazuje, jak literackie dzieła różnych epok odnoszą się do tego uniwersalnego problemu.

---

II. Monolog Makbeta

W słowach „Życie jest tylko przechodnim półcieniem, nędznym aktorem, który przez godzinę panoszy się na scenie i potem znika” Makbet porównuje życie do marionetki w teatrze. To metafora ukazująca życie jako ulotne przedstawienie, które nie ma żadnego głębszego sensu ani celu. Wyraża ona głębokie poczucie rozczarowania i rezygnacji, które ogarnęło Makbeta po serii zbrodni i manipulacji. Dla niego życie stało się bezużytecznym trudem, zakończonym jedynie nicością i zapomnieniem.

2. Konsekwencje zbrodni: Zbrodnia, jaką Makbet popełnił, mordując króla Dunkana, znacząco wpłynęła na jego psychikę. Oprócz zewnętrznych konsekwencji jego działania, Makbeta dotknęły także wewnętrzne cierpienia – wyrzuty sumienia i nieustanne wizje tego, co uczynił. Makbet staje się postacią tragiczną, której nihilizm wynika z wewnętrznego konfliktu i poczucia winy. Jego refleksje nad sensem życia są przepełnione goryczą i rozczarowaniem, co prowadzi go do przekonania, że życie jest bezwartościowe i prowadzi jedynie do śmierci.

---

III. Porównanie z innymi dziełami literackimi

2. "Krótkość żywota" Daniela Naborowskiego: W wierszu „Krótkość żywota” Naborowski również podejmuje temat przemijalności życia, ale prezentuje go w sposób bardziej refleksyjny i z godnością. Wersy „Człowiek urodzi się i kłania głowie, A potém straśnie przez życie ubogie.” pokazują, że świadomość ulotności życia jest naturalnym elementem ludzkiego istnienia. Naborowski z jednej strony dostrzega kruchość egzystencji, ale z drugiej strony akceptuje ją z refleksją i spokojem. Dla Naborowskiego czas jest towarzyszem, który nieubłaganie prowadzi do końca, ale życie mimo to ma swoją wartość. W przeciwieństwie do Makbeta, który widzi życie jako przekleństwo, Naborowski postrzega je jako nieunikniony cykl, akceptując jego ulotność.

3. "O śmierci bez przesady" Wisławy Szymborskiej: Wisława Szymborska w wierszu „O śmierci bez przesady” prezentuje unikalne spojrzenie na śmierć. Poetka kpi z tego, że śmierć myśli, że jest wszechmocna, podczas gdy w rzeczywistości jest nieporadna. Szymborska stara się zatem oswoić śmierć, umniejszając jej wszechmocność i straszną naturę. Wersy „Śmierć zawsze / nie w porę.” podkreślają, że śmierć jest jedynie nieuniknioną częścią życia, ale nie musi ona rzutować na całe nasze istnienie. W przeciwieństwie do Makbeta, który widzi jedynie nicość, Szymborska zachowuje optymizm i nadzieję, że życie, mimo swej przemijalności, ma sens i wartość.

---

IV. Podsumowanie

2. Wnioski: Różnorodność ludzkich postaw wobec egzystencji jest świadectwem skomplikowanej natury naszego życia i naszych odczuć wobec niego. Od skrajnego pesymizmu, przez hedonistyczne korzystanie z chwil, po refleksyjną akceptację i optymistyczne spojrzenie – literatura różnych epok i autorów ukazuje bogactwo i głębię ludzkich przeżyć. Problem sensu życia pozostaje aktualny niezależnie od czasu, w którym żyjemy, a literatura jest narzędziem, które pozwala nam na głębszą refleksję nad tym zagadnieniem.

3. Zakończenie: Literatura od zawsze stanowiła ważne narzędzie pozwalające na eksplorację głębokich ludzkich pytań, takich jak sens egzystencji. Przez dzieła takie jak „Makbet” Szekspira, „Pieśń XX” Kochanowskiego, „Krótkość żywota” Naborowskiego i „O śmierci bez przesady” Szymborskiej, jesteśmy w stanie dostrzec różne perspektywy na życie i śmierć. Pytania o cel naszego istnienia, choć często trudne do jednoznacznej odpowiedzi, stanowią fundamentalną część naszej wspólnej ludzkiej kondycji, a literatura dzięki swojej uniwersalności pozwala na ich nieustanną reinterpretację i refleksję.