Cierpienie jako czynnik zmieniający człowieka: „Cierpienia młodego Wertera” oraz inne dzieła literackie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.02.2025 o 10:10

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 23.02.2025 o 17:35

Cierpienie jest nieodłącznym elementem ludzkiego życia, które często wpływa na nasze decyzje, postrzeganie świata i transformację osobowości. W literaturze znajduje to odzwierciedlenie w licznych dziełach, które ukazują, jak ból i smutek zmieniają bohaterów. Przykładem takich utworów są "Cierpienia młodego Wertera" autorstwa Johanna Wolfganga von Goethego oraz "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego. Oba dzieła ukazują, jak cierpienie prowadzi do głębokich zmian w osobowości i życiu postaci. Analizując te utwory, możemy lepiej zrozumieć, w jaki sposób doświadczenie bólu i wewnętrznego rozdarcia wpływa na przemianę człowieka.

W powieści Goethego, główny bohater, Werter, to wrażliwy i emocjonalny młodzieniec, który przeżywa nieszczęśliwą miłość do Lotty. Jego uczucie staje się źródłem głębokiego cierpienia, które stopniowo prowadzi go do rozpadu psychicznego i fizycznego. Werter, z każdym dniem coraz bardziej pogrążony w melancholii, nie potrafi uwolnić się od destrukcyjnych emocji. Przez cierpienie zaczyna postrzegać świat jako nieprzyjazne miejsce, pełne bólu i rozczarowań.

Transformacja Wertera jest stopniowa. Na początku powieści widzimy go jako pełnego życia i idealizmu młodzieńca, który cieszy się sztuką i naturą. Jednakże, gdy jego miłość do Lotty okazuje się niemożliwa do spełnienia, Werter zaczyna unikać ludzi, staje się coraz bardziej zamknięty w sobie i skupia się wyłącznie na swoim cierpieniu. Jego listy, pisane do przyjaciela Wilhelma, odzwierciedlają jego coraz bardziej pesymistyczne podejście do życia. Werter przestaje dostrzegać piękno otaczającego go świata, który wcześniej był dla niego źródłem radości. Jego myśli zaczynają krążyć wokół idei śmierci, co ostatecznie prowadzi go do tragicznego końca.

Podobne motywy cierpienia i przemiany bohatera odnajdziemy w powieści "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego. Rodion Raskolnikow, główny bohater, cierpi z powodu ubóstwa i niesprawiedliwości społeczeństwa, co popycha go do popełnienia morderstwa. Po zbrodni Raskolnikow zaczyna odczuwać ogromne wyrzuty sumienia i psychiczne cierpienie, które prowadzi go do obłędu. Jego wewnętrzna walka między próbą uzasadnienia swoich czynów a świadomością ich niemoralności staje się głównym tematem powieści.

Raskolnikow, podobnie jak Werter, przechodzi głęboką przemianę. Z początku wydaje się być zimnym i kalkulującym młodzieńcem, który wierzy w swoje intelektualne wyższość nad innymi. Jednak im bardziej zagłębia się w swoje cierpienie, tym bardziej zaczyna dostrzegać własne słabości i popełnione błędy. Jego zbrodnia, zamiast przynieść mu zamierzone korzyści, staje się źródłem nieustannego lęku i niepokoju.

Istotnym kontekstem, który dodatkowo wzbogaca analizę wpływu cierpienia na człowieka, jest filozofia egzystencjalizmu. Filozofowie egzystencjalni, tacy jak Jean-Paul Sartre czy Albert Camus, podkreślali, że cierpienie może prowadzić do odkrycia głębszego sensu życia lub wręcz przeciwnie, do poczucia jego absurdalności. Cierpienie, według egzystencjalistów, zmusza człowieka do konfrontacji z podstawowymi pytaniami o sens istnienia, co często prowadzi do transformacji jego światopoglądu.

Podobnie jest w przypadku Wertera i Raskolnikowa, których cierpienie prowadzi do głębokiej refleksji nad swoim życiem i wartościami. Obaj bohaterowie zostają zmuszeni do przemyślenia swojej tożsamości i celów życiowych. Werter, mimo swoich tragicznych rozważań, poszukuje sensu życia w miłości, co ostatecznie prowadzi go do straceńczego czynu. Raskolnikow natomiast, poprzez swoje cierpienie, odkrywa, że jedynym wyjściem z labiryntu win i kar jest zaakceptowanie odpowiedzialności za swoje czyny i odnalezienie odkupienia.

Zarówno "Cierpienia młodego Wertera", jak i "Zbrodnia i kara" ukazują, że cierpienie jest siłą, która głęboko przemienia człowieka. Poprzez analizę losów Wertera i Raskolnikowa możemy zauważyć, że cierpienie nie tylko boli, ale również staje się katalizatorem zmiany, która może prowadzić do odkrycia nowych prawd o sobie i świecie. W tym sensie, literatura ukazuje cierpienie jako doświadczenie, które, mimo swojego destrukcyjnego potencjału, może również prowadzić do głębokiej przemiany i poznania samego siebie.