Opis wybranego wiersza Bolesława Leśmiana oraz jednego wiersza Juliana Tuwima

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: dzisiaj o 12:19

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: wczoraj o 8:32

Bolesław Leśmian i Julian Tuwim to dwaj wybitni poeci polscy, których twórczość na stałe wpisała się w kanon literatury polskiej. Choć obaj tworzyli na początku XX wieku, ich style są zdecydowanie różne, co sprawia, że zestawienie ich utworów pozwala dostrzec różnorodność i bogactwo poezji. Zajmę się tutaj analizą jednego z wierszy Leśmiana, a mianowicie „Dusiołka”, oraz wybranego wiersza Tuwima – „Mieszkańcy”.

„Dusiołek” Bolesława Leśmiana to utwór, który doskonale ilustruje jego fascynację światem baśni i fantastyki. Wiersz opowiada historię chłopa, Bajdały, który pewnej nocy zostaje napadnięty przez tytułowego Dusiołka – istotę demoniczną, przypominającą diabelskiego ducha. Dusiołek dusi Bajdałę, sprawiając, że ten przeżywa ogromne cierpienia. Po przebudzeniu chłop zastanawia się, dlaczego spotkała go taka krzywda, skoro na co dzień żył uczciwie i nikomu nie czynił zła.

Leśmian w „Dusiołku” w sposób mistrzowski łączy realistyczny obraz z elementami fantastycznymi. Wiejska sceneria oraz prozaiczne życie Bajdały stanowią tło dla działania nadprzyrodzonej siły, co tworzy charakterystyczny dla Leśmiana klimat baśniowości. Autor niezwykle plastycznie przedstawia zarówno codzienność bohatera, jak i moment spotkania z Dusiołkiem. Język utworu jest bogaty i pełen archaizmów, co dodatkowo potęguje wrażenie obcowania ze światem dawnych ludowych podań i legend.

Motywem przewodnim „Dusiołka” jest pytanie o sens cierpienia i niesprawiedliwości. Bohater obrazuje ludzką bezradność wobec sił nieznanych i niepojętych, z jakimi człowiek czasem musi się mierzyć w swoim życiu. Leśmian nie daje jasnej odpowiedzi na pytanie, dlaczego Dusiołek dusi Bajdałę, pozostawiając czytelnika z poczuciem niepewności i tajemnicy. Ta niejednoznaczność jest typowa dla poezji Leśmiana, która rzadko dostarcza prostych wyjaśnień lub zrozumiałych morałów.

Natomiast Julian Tuwim w wierszu „Mieszkańcy” przedstawia inną, równie interesującą wizję rzeczywistości. Wiersz ten można interpretować jako krytykę mieszczaństwa i jego życiowych postaw. Poeta w sposób ironiczny i nieco sarkastyczny przedstawia obraz ludzi pochłoniętych codziennymi troskami, skoncentrowanych na własnych, często błahych sprawach. Mieszkańcy miast, o których pisze Tuwim, są zdominowani przez rutynę, materializm i brak wyższych aspiracji.

Tuwim w „Mieszkańcach” ukazuje kontrast pomiędzy codziennym życiem a możliwością doświadczenia czegoś więcej, wyjścia poza ograniczenia narzucane przez społeczeństwo. Choć wiersz jest bogaty w szczegóły z życia różnych grup społecznych, to jego przesłanie jest uniwersalne – dotyczy każdego, kto wpada w pułapkę stale powtarzających się, bezrefleksyjnych działań.

Język „Mieszkańców” jest żywy, dynamiczny i pełen ironii, co sprawia, że czytelnik z jednej strony dostrzega w nim złośliwą krytykę, a z drugiej strony – subtelny humor. Tuwim, podobnie jak Leśmian, wykorzystuje bogactwo środków stylistycznych – neologizmy, wykrzyknienia, czy różnorodność rytmów, co nadaje jego utworom wyjątkową ekspresję i charakter.

Porównanie „Dusiołka” Leśmiana i „Mieszkańców” Tuwima odkrywa przed nami dwa różne sposoby postrzegania świata przez poetów. Leśmian skupia się na tajemniczych aspektach rzeczywistości, odwołując się do ludowych wierzeń i symboliki. Jego poezja jest melancholijna, pełna ukrytych znaczeń i niedopowiedzeń. Tuwim natomiast patrzy na świat przez pryzmat codzienności, nie bojąc się ironizować i krytykować ludzkich zachowań. Jego wiersze, choć czasem gorzkie, często zawierają elementy humorystyczne, które ułatwiają odbiorcy zrozumienie ukrytego przekazu.

Obaj poeci, pomimo różnic, doskonale ilustrują bogactwo literatury polskiej i różnorodność tematów, jakie mogą być poruszane w poezji. Dzięki ich twórczości mamy możliwość zgłębiania zarówno tajemnic fantastyki, jak i problemów związanych z codziennym życiem. „Dusiołek” i „Mieszkańcy” to wiersze, które skłaniają do refleksji i pozostawiają trwały ślad w pamięci czytelnika, ukazując ponadczasową wartość poezji.