Portret bohatera romantycznego w wypowiedzi argumentacyjnej: budowa argumentu, przykład, kontekst i wniosek cząstkowy

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.03.2025 o 21:52

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 13.03.2025 o 19:03

Literatura romantyczna obfituje w postacie o wyrazistych cechach charakteru i dramatycznej konstrukcji psychologicznej, które doskonale ilustrują ideał bohatera romantycznego. Jednym z kluczowych aspektów tej epoki literackiej jest głęboka emocjonalność i wewnętrzna walka bohaterów, które są odzwierciedleniem zarówno indywidualnych przeżyć, jak i szerszych problemów epoki. Analizując portret bohatera romantycznego, postaram się przedstawić charakterystyczne cechy tej postaci na przykładzie Konrada z "Dziadów cz. III" Adama Mickiewicza oraz Kordiana z dramatu "Kordian" autorstwa Juliusza Słowackiego.

Pierwszym argumentem, który chcę przedstawić, jest nieustanna walka bohatera romantycznego z ograniczeniami rzeczywistości i poszukiwanie przez niego wyższych wartości. Konrad, główny bohater "Dziadów cz. III", jest wcieleniem romantycznego indywidualizmu i niezmierzonych ambicji. Jego słynna "Wielka Improwizacja" stanowi wyraz tęsknoty za absolutem i boską mocą, której bohater pragnie dla siebie. Konrad czuje, że jest predestynowany do czegoś wielkiego, do przewodzenia narodowi w odrodzeniu i wyzwoleniu. Jego walka z Bogiem w tej improwizacji pokazuje człowieka, który chce zmieniać świat i stawać się duchowym przewodnikiem ludzkości. Mickiewicz w ten sposób przekazuje ideał bohatera, który nie jest zadowolony z otaczającej go rzeczywistości i nie potrafi zaakceptować własnych ograniczeń. Bohater romantyczny, jak Konrad, poszukuje czegoś więcej, co czyni go postacią fascynującą, ale jednocześnie tragicznie skazaną na porażkę w starciu z rzeczywistością.

Drugim argumentem jest samotność i izolacja bohatera romantycznego, które wynikają z niezrozumienia przez otoczenie oraz dążenia do realizacji niemożliwych ideałów. Kordian, protagonista dramatu "Kordian" Słowackiego, idealnie wpisuje się w ten schemat. Jego wewnętrzna walka i rozczarowanie światem prowadzą go do desperackich prób przełamania własnej niemocy. Kordian, młody i wrażliwy, początkowo zostaje odrzucony przez świat, a jego miłość jest niedoceniona. Podobnie jak wielu romantycznych bohaterów, czuje się on jednostką wyjątkową, odrębną i niezrozumianą. Jego wyjazd i podróże mają na celu znalezienie sensu istnienia i zdobycie doświadczeń, które mogłyby wypełnić pustkę i rozwiązać dylematy duchowe. Niestety, izolacja Kordiana tylko się pogłębia, a jego aspiracje zostają udaremnione przez cynizm i brutalną rzeczywistość polityczną. Ta samotność i niezrozumienie podkreślają tragizm postaci, która nie potrafi odnaleźć swojego miejsca ani w świecie, ani we własnym życiu.

Trzecim argumentem jest poświęcenie i cierpienie bohatera romantycznego, wynikające z jego dążenia do wyższych celów. W obu analizowanych dziełach bohaterowie dążą do osiągnięcia szczytnych ideałów: Konrad marzy o wolności dla swojego narodu, zaś Kordian stara się dokonać zamachu na cara, aby uwolnić Polskę spod rosyjskiego jarzma. Konrad płaci za swoje ambicje cenę duchowego rozdarcia i szaleństwa, a jego duma i pycha doprowadzają go do przegranej walki z Bogiem. Kordian z kolei, po przeżyciu kryzysu wewnętrznego i osiągnięciu oświecenia, płaci za swoje idealistyczne ambicje zdrowiem i wolnością, gdy trafia do szpitala psychiatrycznego. Poświęcenie tych bohaterów jest elementem charakterystycznym dla postaci romantycznej, która mimo swojej tragicznej natury inspiruje do poszukiwania wyższych wartości ponad własnym interesem. Cierpienie Konrada i Kordiana staje się katalizatorem refleksji nad istotą ludzkiego bytu i znaczeniem indywidualnych działań w kontekście narodowym i uniwersalnym.

Podsumowując, bohater romantyczny, taki jak Konrad czy Kordian, to postać pełna sprzeczności, uosabiająca zarówno aspiracje do przekraczania ludzkich granic, jak i ciężar indywidualnych cierpień i niepowodzeń. Głębia duchowa, walka z rzeczywistością, samotność oraz poświęcenie to cechy, które definiują te literackie postacie i czynią je ponadczasowymi symbolami ludzkich dążeń do doskonałości. Poprzez swoje postawy bohaterowie ci zachęcają do refleksji nad naturą ludzkiej egzystencji, trudnościami w realizacji ideałów oraz rolą jednostki w większym społecznym i historycznym kontekście.