Twórcze opowiadanie o miłości w „Lalce” Bolesława Prusa

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 13:33

Był majowy wieczór. Nad Warszawą świeciły bladoniebieskie światła latarni, a w alejach Ujazdowskich szumiały młode liście kasztanów. Stanisław Wokulski szedł powoli, nie śpiesząc się donikąd; po pracy w sklepie lubił spacerować, rozmyślając. Tego dnia jego myśli wirowały wokół tej, która od wielu miesięcy była dla niego zarówno źródłem szczęścia, jak i udręki — Izabeli Łęckiej.

Miasto tętniło życiem, lecz w sercu Wokulskiego panowała pustka i bunt. Był człowiekiem czynu i rozumu, a jednak uczucie, jakie żywił wobec Izabeli, szarpało nim tak, jakby był lalką, bezwolnym narzędziem w cudzych dłoniach. Kiedy pierwszy raz zobaczył pannę Łęcką w teatrze, wydawała mu się ucieleśnieniem wszystkich marzeń; była piękna, dumna, odległa – należała do innego świata.

Wspomniał chwile, gdy z rosnącą nadzieją zbliżał się do niej — to ona była przyczyną jego wszelkich starań, powodem, dla którego zaryzykował własny majątek w dzikim przedsięwzięciu w Bułgarii i wrócił bogatszy, by zyskać jej łaskę. Widział w tym spełnienie romantycznej miłości, w której człowiek własnym życiem otwiera drogę do szczęścia ukochanej osoby. Takiej miłości uczyły go książki, tak kochali bohaterowie romantyzmu – Gustaw z „Dziadów”, Kordian czy nawet Werter.

Ale życie nie było powieścią. Izabela była inna – zapatrzona w siebie, wychowana w przekonaniu, że z urodzenia przynależy jej wszystko, co najpiękniejsze. Wokulski był dla niej nieco tajemniczym parweniuszem, o którym można mówić z pobłażaniem lub nawet podziwiać – lecz nigdy pokochać na wskroś, z całą siłą i oddaniem.

Kiedy tak wspominał i rozważał, zatrzymał się w cieniu starego platana. Przysiadł na ławce, jakby cały jego wysiłek i nadzieja opadły w jednej chwili. Lalka – pomyślał. Zabawka w rękach kobiety, przedmiot przetargu, emocjonalny zakładnik wyższych sfer. I nagle uświadomił sobie, że miłość, która wszystko poświęca, nie zawsze rodzi szczęście. Czasem jest jak ofiara na ołtarzu czyjejś obojętności, a im silniej kochasz, tym boleśniej odczuwasz samotność.

Pod powiekami pojawił mu się obraz Rzeckiego, starego subiekta wiernego przeszłości, który widział w miłości do ojczyzny, do idei i ludzi coś najświętszego. Rzecki oddawał się pięknu pierwszej miłości z młodzieńczym zapałem, lecz lata przyniosły mu rozczarowanie. Wokulski zrozumiał, że jego przyjaciel także był swego rodzaju lalką — żył marzeniami, które nie miały prawa się spełnić.

Tymczasem Izabela, gdzieś w swoim salonie, przyjęła kolejne towarzystwo, śmiała się dźwięcznie, bujając w świecie konwenansów. Może i przez chwilę przypomniała sobie twarz Wokulskiego, może przez moment poczuła lekkie ukłucie sumienia, lecz zaraz wróciły myśli o balach, podróżach i bogatych zalotnikach.

Miłość w tym świecie okazała się bardziej rozczarowaniem niż spełnieniem. Wokulski zrozumiał, że jego uczucie nie przyniosło radości, lecz ból. Prus pokazał, jak w świecie nowych czasów, rodzących się norm i starych podziałów, wielkie uczucia mogą być poniżone, zredukowane do gry pozorów – do dziecięcej laleczki, którą bawią się dorośli.

Wstał w końcu, przeciągnął się i spojrzał na ciemniejące niebo. Miłość – pomyślał – nie jest prosta. Czasami to droga przez samotność. Ale czy warto ją odrzucać? Nawet jeśli przynosi cierpienie, czy nie jest właśnie tym, co najbardziej czyni z nas ludzi?

I w tej refleksji, pośród szelestu warszawskich drzew, Wokulski zrozumiał, że miłość — odrzucana, zawodna, niespełniona — jest nie tylko złudzeniem, ale także siłą, która napędza ludzkie życie, nawet jeśli ostatecznie stajemy się tylko lalkami na scenie własnego losu.