Wspólna przygoda z bohaterem lektury – odkrywanie nowych miejsc

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 10:36

Pewnego letniego popołudnia siedziałem na ławce przed domem, znudzony kolejnym dniem wakacji. Słońce leniwie przesuwało się po niebie, a ja zastanawiałem się, czy jeszcze coś ciekawego przytrafi mi się w tym roku. Wtem usłyszałem cichy szept tuż za uchem: — Hej, masz ochotę na prawdziwą przygodę? Odwróciłem się gwałtownie i... aż zamarłem. Przede mną stał Staś Tarkowski — bohater powieści "W pustyni i w puszczy" Henryka Sienkiewicza! Był jak żywy, ubrany w lekką bawełnianą koszulę i wygodne spodnie, a na jego plecach wisiał plecak pełen podróżniczego ekwipunku.

— Staś? — wydusiłem z niedowierzaniem. Chłopiec uśmiechnął się szeroko. — Tak, to ja! Uważam, że za mało poznajesz świat. Przekonajmy się razem, jak fascynujące mogą być nowe miejsca!

Nie mogłem odmówić takiej propozycji. Razem ruszyliśmy przez ogród, ale w pewnym momencie Staś przystanął, stuknął laską w ziemię i... w ułamku sekundy trafiliśmy na afrykańską sawannę! Na własne oczy zobaczyłem wysokie akacje, daleko przechadzały się eleganckie żyrafy. Nad głową śpiewały egzotyczne ptaki.

— Pamiętam, kiedy razem z Nel musiałem chronić ją przed niebezpieczeństwami Afryki — opowiadał Staś. — Najpierw mi się wydawało, że chcę wrócić do domu, ale później zrozumiałem, że każda nowa kraina daje nam nowe doświadczenia. Przypomniałem sobie, jak w lekturze Staś nie tylko walczył z pustynnymi przeciwnościami, ale także poznawał obce zwyczaje, uczył się nowych rzeczy od napotkanych ludzi — jak chociażby od Kaliego, którego nauczył, czym jest przyjaźń i uczciwość.

Po kilku chwilach Staś poprowadził mnie wzdłuż koryta wyschniętej rzeki. Zatrzymaliśmy się przy afrykańskiej wiosce. Dzieci z radością zaprosiły nas do wspólnej zabawy. Dzięki temu zobaczyłem, jak barwna i bogata jest ich kultura. Staś tłumaczył mi, że warto być otwartym na inne tradycje, odmienną religię i codzienność — bo wtedy samemu się rozwija, łatwiej zrozumieć świat i ludzi.

Niespodziewanie nadciągnęła burza piaskowa. Staś, przyzwyczajony do afrykańskich warunków, szybko wymyślił schronienie. Razem z dziećmi z wioski ukryliśmy się w glinianej chatce, a ja poczułem, że im lepiej poznaję ten niezwykły świat, tym bardziej przestaję się bać.

Gdy piasek opadł, wybiegliśmy na zewnątrz. Słońce oświetlało całą okolice, a powietrze pachniało świeżością po deszczu. Staś spojrzał na mnie z uśmiechem: — Widzisz? Kiedy poznajesz nowe miejsca, przełamujesz strach przed nieznanym i zdobywasz nie tylko wiedzę, ale także nowych przyjaciół. Przypomniałem sobie momenty ze "W pustyni i w puszczy", kiedy Staś dzięki odwadze, pomysłowości i zaufaniu do innych poradził sobie z niewolą, uratował Nel i zawsze szukał dobrych rozwiązań tam, gdzie inni widzieli tylko trudności.

Na zakończenie Staś zabrał mnie jeszcze na szczyt skalistego wzgórza, skąd rozciągał się widok na bezkresną sawannę. Tam, patrząc w dal, doskonale zrozumiałem jego słowa — podróże uczą nie tylko o innych, lecz także o nas samych. Nowe miejsca rozwijają wyobraźnię, poszerzają horyzonty i czynią życie barwniejszym.

Nagle znów znalazłem się na swojej ławce. Staś uśmiechał się z oddali, machając na pożegnanie. — Nie przestawaj marzyć o wyprawach! — krzyknął.

Tego dnia już wiedziałem, że warto poznawać świat — bo każde nowe miejsce to nowa przygoda i szansa na stawanie się lepszym, tak jak Staś Tarkowski nauczył tego mnie i wszystkich czytelników Henryka Sienkiewicza.