Renesans -wyjaśnienie nazwy epoki.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.01.2024 o 14:21

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.01.2024 o 7:04

Pojęcie "renesans" wywodzi się z języka francuskiego (renaissance), które w dosłownym tłumaczeniu oznacza "odrodzenie". Określenie to zostało przyjęte przez historyków sztuki i literatury do opisania epoki w historii kultury europejskiej, datowanej mniej więcej od drugiej połowy XIV wieku do początku XVII wieku, której charakterystyczne cechy wynikały z ponownego odkrycia oraz ożywienia wartości kulturowych i filozoficznych antyku.

Renesans jako epoka historyczna jest rozpatrywany wielotorowo - odnosi się do czasów wielkich geograficznych odkryć, przemian społecznych, rozwoju nauki, jak również zmian w sztuce, filozofii i literaturze. Uważa się, że początek Renesansu nastąpił we Włoszech, a dokładniej w miastach-państwach, takich jak Florencja, gdzie rozwój handlu i bogacenie się mieszczaństwa stworzyło podatny grunt dla mecenatu nad artystami i uczonymi oraz dla odrodzenia idei klasycznej Grecji i Rzymu.

W epoce tej doszło do znaczącego powrotu do studiów nad tekstami antycznymi, co wpłynęło na rozwój humanizmu, promującego wartości związane z człowiekiem i jego zdolnościami. Ideałem stał się „człowiek uniwersalny” - wszechstronnie wykształcony i rozwijający się we wszystkich dziedzinach życia.

Na polu literatury renesansowej widać wyraźne zwroty w kierunku antyku. Pisanie utworów w językach narodowych stawało się coraz bardziej powszechne, ale wciąż wielu autorów sięgało po łacinę, by naśladować styl klasycznych dzieł. Tak było na przykład w Polsce, gdzie Jan Kochanowski, nazywany ojcem polskiej poezji, tworzył zarówno w języku polskim, jak i łacińskim. Jego "Fraszki", "Pieśni" oraz "Treny" były wyrazem humanistycznego podejścia do literatury, gdzie refleksje nad życiem, miłością, śmiercią, czy naturą ludzką, zyskiwały głębokie znaczenie osobiste i moralne.

Renesans w Polsce, zwany też Złotym Wiekiem, obfitował w liczne osiągnięcia. Przykładem może być stworzenie przez Mikołaja Kopernika heliocentrycznego modelu wszechświata, który zrewolucjonizował astronomię i sposób postrzegania świata. Kopernik, będący również częścią europejskiego nurtu humanistycznego, przyczynił się do naukowej rewolucji, która była jednym z objawów renesansowego "odrodzenia" wiedzy i nauki.

Sama nazwa epoki – renesans – zaczęła być popularna dużo później, w XVI i XVII wieku. Wcześniej twórcy renesansowi nie zawsze byli świadomi, że są uczestnikami zdefiniowanego ruchu – działali zgodnie z duchem czasu, odczuwając potrzebę powrotu do korzeni cywilizacji i jednocześnie potrafili patrzeć w przyszłość, pragnąc tworzyć coś nowego.

Podsumowując, nazwa "renesans" najpełniej oddaje ducha tej epoki – była to era spojrzenia wstecz w celu odnalezienia inspiracji dla przyszłych pokoleń. Dzięki temu przeszłość służyła za fundament, na którym można było budować nową, rozkwitającą kulturę. Odrodzenie zainteresowań antykiem, poszukiwanie harmonii między rozumem a wiarą, naturą a nauką, indywiduum, a społeczeństwem, wpłynęło na przekształcenia w wielu sferach życia i pozostawiło po sobie niezmierzone dziedzictwo kulturowe.