Porównanie sposobu ujęcia motywu tułacza w w wierszu Kazimierza Wierzyńskiego pt. "Kufer" i sonecie Adama Mickiewicza "Pielgrzym"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.01.2024 o 18:37

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.01.2024 o 17:33

Motyw tułacza to jeden z najczęściej powracających tematów w literaturze polskiej. Jest on obrazem człowieka, który z różnych przyczyn musi opuścić swoją ojczyznę, rodzinę i bliskich. Wędrowiec taki często jest skazany na samotność, obcość, a czasami i na nostalgię za straconym domem. Poeta, który został zmuszony do wyjazdu z kraju, często w swoich utworach odwołuje się do własnych doświadczeń, przenosząc na papier swoje emocje, myśli oraz przemyślenia na temat własnego losu. Szczególnie dobrze można zaobserwować te aspekty w dwóch różnych utworach: sonecie "Pielgrzym" Adama Mickiewicza oraz wierszu "Kufer" Kazimierza Wierzyńskiego. Pomimo iż oba dzieła opisują podobną sytuację tułacza, można w nich dostrzec zasadnicze różnice w sposobie przedstawienia tego motywu.

Adam Mickiewicz w swoim sonecie "Pielgrzym" przedstawia tułacza, który wędruje po świecie w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania nurtujące jego duszę. Jest to postać, która została skazana na bezdomność z powodu sytuacji politycznej – po upadku powstania listopadowego wielu patriotów musiało opuścić kraj. Pielgrzym Mickiewicza to człowiek głęboko związany z wartościami chrześcijańskimi, czego wyrazem jest jego pielgrzymka do miejsc świętych. Rolę tułacza pełni z pewną rezygnacją, jednocześnie nieustannie szuka kontaktu z Bogiem i pocieszenia w wierze. Jest to postać wyidealizowana, która pomimo własnych cierpień i próśb, jest w stanie odnaleźć w swym losie boski plan - nawet cierpienie staje się dla niego drogą do zbawienia.

Z kolei w wierszu "Kufer" Kazimierza Wierzyńskiego tułacz jest przedstawiony w sposób znacznie bardziej przyziemny i konkret. Tułacz nie jest już postacią romantyczną, a symbolem losu pokolenia Kolumbów, rozproszonego po świecie w wyniku klęski powstania styczniowego. Kufer, jako nieodłączny element każdego wygnanego z ojczyzny, staje się symbolem życia w ciągłym ruchu, odrzucenia i braku stabilizacji. Wędrówka ta nie ma już cech mistycznej podróży, lecz jest raczej gorzkim doświadczeniem wykorzenienia i smutku. Obraz ten jest pełen realistycznego poczucia straty, tęsknoty za straconym domem i narzuconej konieczności ciągłego przemieszczania się. To nie jest już metaforyczna ścieżka do zbawienia, ale istotne ograniczenie, markujące utratę pełni ludzkiego życia.

Porównując obie postacie, widać, iż Mickiewicz kreuje swojego tułacza jako osobę wewnętrznie silną, zdolną do duchowego rozwoju nawet w obliczu przeciwności losu. Tymczasem Wierzyński pokazuje człowieka złamanego, którego ciągła wędrówka doprowadza do znużenia i poczucia bezsensowności życia na wygnaniu. W "Pielgrzymie" główny motyw utworu to duchowa pielgrzymka, poszukiwanie Boga i sensu w cierpieniu, natomiast w "Kufrze" to konkretna i bolesna wizja życia w rozproszeniu.

Na koniec warto zaznaczyć, że oba teksty, mimo różnego ujęcia motywu tułacza, pełnią ważną rolę w polskiej literaturze. Są świadectwem nie tylko indywidualnych doświadczeń autorów, ale i całych pokoleń Polaków zmuszonych do życia w rozłące z własną ojczyzną. Mickiewicz i Wierzyński zajmują różne pozycje w spektrum postrzegania tułactwa – od mistyki i poszukiwania duchowego sensu po surową realność straty i wyobcowania.