Cechy „Dziadów” cz. III jako dramatu romantycznego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.01.2024 o 17:22

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.01.2024 o 20:57

III część "Dziadów" Adama Mickiewicza to dzieło, które doskonale wpisuje się w ramy romantycznej literatury, odzwierciedlając charakterystyczne dla niej cechy i motywy. Przyjrzyjmy się więc bliżej, jakie elementy dramatu Mickiewicza pozwalają nam zaklasyfikować go jako romantyczny.

Przede wszystkim, "Dziady" cz. III były pisane w okresie, który charakteryzował się silnym indywidualizmem, oraz dążeniem do wyrażania własnych uczuć i przemyśleń. Romantyzm akcentował różnorodność doświadczeń ludzkich, a literatura stawała się medium wyrażającym bunt, niezadowolenie i poszukiwanie sensu życia. W "Dziadach" widzimy to poprzez bogatą gamę emocji bohaterów, ich osobiste tragedie, marzenia i skłonność do refleksji nad światem.

Cechą charakterystyczną "Dziadów" jako dramatu romantycznego jest indywidualizm Konrada, głównego bohatera III części. To postać typowa dla tego okresu – buntownik i marzyciel, który kwestionuje otaczający go świat oraz porządek społeczny. Konrad reprezentuje również cierpiącego artystę, który odczuwa rozdarcie pomiędzy wyidealizowanym światem a brutalną rzeczywistością.

Dramat ten odwołuje się również do filozofii i historii, które są ważnymi aspektami literatury romantycznej. Refleksje nad sensem życia, rola Boga, wolność jednostki oraz dyskusje na temat losów narodu polskiego są obecne w całym utworze. Idee mesjanistyczne, według których naród polski ma odgrywać rolę "Chrystusa narodów" w zbawieniu ludzkości, są mocno zakorzenione w treści "Dziadów".

Elementem romantycznym jest również nawiązanie do historii Polski oraz jej aktualnej sytuacji politycznej w okresie zaborów, co stanowi tło dla akcji dramatu. W "Dziadach" cz. III szczególnie wyraźnie widoczne jest zainteresowanie Mickiewicza losem narodu. Widoczne jest to na przykładzie wątku więźniów zacytowanych w "Widzeniu księdza Piotra" – każdego z nich można kojarzyć z określonym typem ofiary represji politycznych tamtych czasów.

Mickiewicz w III części "Dziadów" wprowadza także typową dla romantyzmu wymowę mistyczną. Pojawiają się duchy, widma i nawiązania do folkloru, co miało budować nastrój tajemniczości i wyrażać wewnętrzny świat ludzkich doświadczeń duchowych. Scena Wielkiej Improwizacji jest w tym sensie jednym z najbardziej znaczących momentów dramatu, gdy Konrad wchodzi w dialog z samym Bogiem, a granica między światem materialnym a duchowym zostaje zatarta.

Kolejnym aspektem dramatu romantycznego jest rola przyrody, która w "Dziadach" manifestuje się zwłaszcza poprzez opis nocy Świętojańskiej czy zburzonego klasztoru. Przyroda obecna jest jako siła wyższa, często współgrająca z emocjami bohaterów. Jest ona również elementem, który wzmacnia atmosferę mistycyzmu i symbolicznego znaczenia scen, w których się pojawia.

Podsumowując, III część "Dziadów" Adama Mickiewicza jest dramatem głęboko romantycznym, w którym przeplatają się indywidualizm, narodowy mesjanizm, mistycyzm, polityczna kontestacja oraz duże znaczenie przyrody. Wszystkie te elementy tworzą spójny obraz dramatu, który stał się jednym z najważniejszych dzieł literatury polskiej, a jednocześnie uniwersalnym wyrazem ducha romantyzmu.